به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، وقتی در یک شب صاف به آسمان نگاه می‌کنیم، ممکن است تصور کنیم انبوه ستاره‌های درخشان بالای سرمان بخش بزرگی از جهان را تشکیل می‌دهند؛ اما چشم انسان فقط بخش بسیار کوچکی از این منظره عظیم را می‌بیند.
در بهترین شرایط، مجموع ستاره‌هایی که انسان می‌تواند در سراسر کره آسمان با چشم غیرمسلح مشاهده کند، حدود ۹ هزار ستاره است. از هر نقطه زمین نیز در یک لحظه فقط نیمی از آسمان دیده می‌شود؛ یعنی حدود ۴۵۰۰ ستاره. بخش بزرگی از ستاره‌های دیگر یا بسیار دور هستند یا نور کافی برای دیده‌شدن با چشم انسان ندارند.
اما مقیاس واقعی کیهان بسیار فراتر از این اعداد است. اخترشناسان تخمین می‌زنند جهان قابل مشاهده حدود ۲ تریلیون کهکشان داشته باشد. اگر هر کهکشان به‌طور متوسط ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد ستاره در خود جای داده باشد، شمار ستاره‌های این بخش از کیهان به عددی بین ۱۰ به توان ۲۲ تا ۱۰ به توان ۲۴ می‌رسد.
برای درک بهتر این فاصله‌ها، کافی است بدانیم نزدیک‌ترین ستاره به خورشید، پس از خورشید، پروکسیما قنطورس است که حدود ۴.۲ سال نوری با زمین فاصله دارد. هر سال نوری نیز مسافتی نزدیک به ۹.۴۶ تریلیون کیلومتر است.
نکته شگفت‌انگیزتر اینکه جهان قابل مشاهده، تمام جهان نیست. به دلیل انبساط کیهان، شعاع این محدوده حدود ۴۶.۵ میلیارد سال نوری برآورد می‌شود؛ درحالی‌که عمر جهان حدود ۱۳.۸ میلیارد سال است. این تفاوت نشان می‌دهد فضا در طول زمان منبسط شده و اجرام دوردست امروز بسیار دورتر از زمانی هستند که نورشان سفر خود را به‌سوی ما آغاز کرده است.
برای آشنایی بیشتر با ابعاد حیرت‌انگیز کیهان و شیوه محاسبه فاصله‌های نجومی، متن کامل مقاله «چند ستاره در جهان وجود دارد؟ / شمارش معکوس برای رسیدن به بی‌نهایت» را در خبرآنلاین بخوانید.
۲۲۷۲۲۷
نظر شما