چرا در همایش ها دچار غیبت ذهنی می شویم؟

 با این حال اغلب در محاورات روزمره بر بی ثمری و کسالت آوری آن تأکید می‎شود و هنگامی که می‎خواهند بر بی خاصیتی سمینارها مهر باطل و تیر خلاص بزنند عکس‎های مخاطبین خواب آلود و خسته از صحبت‎های سخنرانی‎ها را شاهد مثال می‎آورند و آدم وقتی این تصاویر را در کنفرانس‎های مهم بین المللی که در گوشه و کنار کشور برگزار می‎شود می‎بیند حقیقتاً بر بی‎حاصلی این گونه گردهمایی صحه می‎گذارد. احتمالاً شما هم چه به طور مستقیم در خلال چند سخنرانی یا از طریق دیگر رسانه‎ها به این موضوع توجه کرده‎اید اما براستی آیا مشکل از سمینار و کنفرانس‎هاست یا نحوه برگزاری و چگونگی سخنرانی‎های کسل کننده و بی برنامه که معمولاً طولانی و همراه با تعارفات و مقدمات بیهوده است مشکل ایجاد می‎کند؟ بی گمان در جهان معاصر کنفرانس‎ها به عنوان یک رسانه بسیار مهم حائز اهمیت بسیار است و دانشمندان، صاحبان نظر و استادان در تمام رشته‎ها سالانه حداقل یک یا دو نشست علمی دارند تا به تبادل نظر و ارائه دیدگاههای تازه خود اهتمام ورزند و این موهبت بزرگی برای اهالی علم و فرهنگ است. در حقیقت اگر نخبه یا شخص شاخصی در این گونه نشست‎ها غایب باشد از جهان دانش عقب می‎افتد اما برگزاری کنگره و همایش و کنفرانس نیز چون دیگر امور تخصص و مدیریت ویژه خود را می‎طلبد که در کشور ما چندان به آن توجه نمی‎شود.بسیاری از مدیران تصور می‎کنند برگزاری سمینار کار چندان مشکلی نیست و با چند نیروی معمولی و اجاره یک سالن و دعوت از تعدادی استاد می‎توان کنفرانس علمی یا فرهنگی برگزار کرد. در حالی که اینکار به غایت حساس و تعیین کننده است. از طرفی نحوه سخنرانی‎ها و ارائه مطالب استادان و دانشجویان و مدیران نیز بی ارتباط با حوصله مخاطب و با کمترین برنامه ریزی مناسب انجام می‎شود. گویی پرگویی و حاشیه روی و تعارف‎های ناروا و تشکر و سپاس از همه حضار بی ربط و مرتبط جزء رئوس اصلی سخنرانی است و اغلب از نبود وقت و زمان مناسب برای افاضات خود ناراحتند. کلی گویی و عدم استفاده از رفتارهای غبر کلامی و اظهارات تکراری و ملال آور از اصول اولیه چنین سخنرانی است در حالی که نکته گویی و ارائه نکات برجسته زمان بسیار کوتاهی می‎طلبد. اکنون در 5 دقیقه می‎توان مطلب بسیاری عرضه کرد کاری که اغلب مدیران و مسئولین، هنر آن را ندارند و باید مثل تندخوانی شیوه گزیده گویی را نیز بیاموزند. در سمینارها "خواب" جلوه اصلی غیبت مخاطب در گوش دادن است و این ویژه کسانی است که خوش خوابند و یا خسته از کار روزانه مجالی یافته‎اند تا ضمن انجام "تکلیف" حظی نیز ببرند اما کسانی که به ظاهر بیدارند و حتی گاه چشم در چشم سخنران می‎دوزند این گونه نیست که هشیارانه به مطالب "توجه" کنند.اغلب آنها نیز به "غیبت ذهنی" مبتلایند؛ جسم آنها در سالن اما فکر و خیال آنها در سیلان است، می‎شنوند و می‎بینند اما "متوجه" نمی‎شوند و در عالم خیال به سیر و سفر ذهنی می‎پردازند به همین دلیل رشته‎ای بنام "اقتصاد توجه" پدید آمده است. چگونه می‎توان توجه انسانها را جلب کرد؟ "توجه" غیر از گوش دادن است یکی از راههای بهنگام سخن گفتن، گزیده گویی و بهره بری از گونه‎های مختلف ارتباط با مخاطب است. نکته ای که جدی گرفته نمی شود. گویی هرچه مطلب طولانی تر باشد مفید تر است. انسان امروز در چنبره تکنولوژی و تصاویر متنوع و متوالی زود خسته می شود و امکان جلب و جذب او بسیار دشوار است پس باید تمهیدات ویژه اندیشید.