۰ نفر
۳۱ شهریور ۱۳۹۵ - ۰۴:۲۲

اخیرا موضوع زنان دوچرخه سوار مطرح شد و یادآور موضوع ساپورت پوشی شد که شاید به عنوان مسائل مربوط به زنان طبقاتی که امکان خرید چنین پوشاک ها و وسائل تفریحی را دارند، مورد توجه جامعه قرار گرفته است. این موضوعات شاید به ابزاری برای سرگرمی دولت فعلی در راستای حل مسائل زنان شده باشد. در حالی که می طلبد فضای عمومی به مشکلاتی بپردازد که موجب آسیب دیدن زنان می شود.

توجه به مسائل زنان یکی از راهبردهای اساسی دولت فعلی برای ارتقای کیفیت زندگی آنان می باشد. در چنین شرایطی که حدود ده میلیون نفر از مردم ایران در مضیقۀ داشتن سواد حداقلی نامه نگاری هستند، کم سوادی، سواد سطحی و نمایشی زنان در عرصه های علمی کشور نیز مشهود است. آمارهای سالهای اخیر نشان می دهد که نرخ بیکاری زنان زیر 30 ساله کشور 43 درصد و تعداد زن شاغل، سه میلیون نفر می باشد. یعنی کم بود سواد و در کنار آن، سیاستهای سالهای اخیر در حوزه های اقتصادی و دولتی موجب شده که زنان کمتری بتوانند از نظر اموزشی و اقتصادی به خوداتکایی برسند.

در نتیجه، می توان گفت، خوداتکایی زنان که بهترین تکیه گاه برای حل آسیبهای اجتماعی زنان، فقر و بی کسی زنان آسیب دیده می تواند باشد، عملا از گود توجه ها خارج شده و موجب می شود، در صورتی که زنی خانه دار به دلیل طلاق ناشی از فقر، اعتیاد یا عدم تفاهم و ... از حمایت شوهر خود خارج شد، در معرض آسیبهای اساسی باشد. تحقیقات نیز نشان می دهد که سازمان های موثر نتوانسته اند توانمندسازی زنانی را، که عمدتاً از شدت کم سوادی و ضعف بنیه مالی نای دوباره از صفر شروع کردن ندارند، به سرانجام برسانند. طبیعی هم هست که فقدان یا کمبود مهارتهای آموزشی، اجتماعی و معیشتی را نمی توان با آموزه های مهارتی کوتاه مدت رفع نمود.

با این حال در سالهای اخیر دیده می شود که رویکردهای مورد مطالبه در رتق و فتق مسائل زنان عمدتاً متوجه مسائلی چون دوچرخه سواری، ارتقای مدیریت و حتی مطالبات حقوقی آنان می باشد.  به این صورت باید گفت، فشار ناشی از مشکلاتی که از نظر شاخصهای اقتصادی و فرهنگی بر دوش طبقات پایین زنان می باشد، چندان که باید مورد توجه نبوده و تحلیلگران خارج و داخل ایران معطوف به مسائل مربوط به دوچرخه سواری و ساپورت پوشی طبقات بالا یا ارتقای مدیران و فعالان سیاسی زن بوده، چشم و دل دولت را در این موضوعات به چالش می کشند. لذا طبقات بالاتر، از توجه بیشتری در زمینه بحثهای اساسی فضای عمومی در مسائل حوزه زنان برخوردارند.

از این نظر، مسائل زنان بیشتر در گیر و دار افرادی است که اثرگذاری بیشتری در مطالبه موضوعات مربوط به خود داشته و کمتر به مسائل زنانی معطوف می شود که از نقطه نظر اقتصادی و فرهنگی در فقر به سر برده و نای صدا کردن هم ندارند. چنان که زیربنای فقر ایشان، کم سوادی و فقدان سرمایه فرهنگی بوده و در آینده هم به هیچ عنوان امکان رهایی از شرایط فعلی را نخواهند داشت. ضمناً سایۀ نیازها و تجربه های آنان بر عموم زنان این طبقات افتاده، با اشتغال در پایین ترین درآمدهای دستمزدی رفته رفته بازار را به این وضع، یعنی بهره کشی از فقرا عادت خواهند داد. لذا شاید در سالهای آتی شاهد باشیم، طبقات پایین، همچون امروز در اسفناک ترین وضع ممکن مشغول کار باشند.

اگرچه زنان در رده های بالاتر نیز دارای مسائلی مهم بوده، و رشد آنها می تواند بر حل بهتر مسائل زنان تأثیر بیشتری بگذارد، اما باید گفت بورژوایی یا مرفه شدن بحثهای مربوط به زنان، آن هم در زمان دولت فعلی که قصد ارتقای کیفیت زندگی زنان را دارد، می تواند موجب از یاد رفتن زنان طبقات پایین شود. در نتیجه، مدام بحث در مورد دوچرخه سوارانی به میان می آید که از پانصد هزار تا چند میلیون تومان به آن می پردازند، در حالی که گروهی ماهانه حتی برای پولهای ناقابل تری کار می کنند و عرق خستگی آنان از کارهای کم درآمد هیچ وقت خشک نمی شود. گروه هایی هم هستند که حتی آمادگی کار و اتکا به خود را هم ندارند.

با این سرگرمیهای بورژوایی مسئله باوری برای دولت، که دور از دلمشغولی بی بی سی نیز نبوده، امکان این که متولیان فعلی در زمان انتخابات آتی متهم به بی عدالتی و حمایت طبقات بالا شوند هم دور از انتظار نیست. در حالی که آگاهی و حمایت زنان طبقات پایین نیز می تواند سرمایه فعالیتهای هر دولتی باشد. به علاوه این که حل ریشه ای مسائل زنان از حل مشکلات زنان پرشماری که به علت فقدان و ضعف مهارتهای آموزشی، اجتماعی و معیشتی در معرض آسیب هستند، میسر بوده، ارتقای سواد آموزشی و فرهنگی آنان و بهسازی و نظارت بر فرصت های شغلی از طریق سازمان های مربوط به کار و اقتصاد، میتواند بر پیشبرد عمومی مطالبات زنان نیز تأثیرات مثبتی بگذارد.

 

کد مطلب 581487