مبلغ - رسول خدا صلّیاللهعلیهوآله فرمود: هر کس صبح کند و چهار چیز را یاد نکند، بر او در مورد از بین رفتن نعمت بیم دارم. این «یاد کردن» فقط گفتن با زبان نیست؛ حاضر کردن در دل و دیدن آن نعمتهاست. این چهار شکر، چهار ستون نگاه توحیدی در آغاز روز است.
۱. شکر شناخت خدا
اَلْحَمْدُ لِلَّهِ اَلَّذِی عَرَّفَنِی نَفْسَهُ وَ لَمْ یَتْرُکْنِی عَمْیَانَ اَلْقَلْبِ
سپاس خدایی را که خودش را به من شناساند و مرا کور دل رها نکرد.
بزرگترین نعمت، نعمت «شناختن» است. انسان ممکن است چشم داشته باشد، اما دلش نبیند؛ دنیا را ببیند، اما خدا را نه. اینجا شکر میکنیم که خدا خودش را به ما شناساند؛ نه اینکه ما به او رسیدیم، بلکه او راه را نشان داد. اگر این شناخت نباشد، همه نعمتهای دیگر بیجهت میشوند: عمر هست، اما هدف نیست؛ توان هست، اما مسیر نیست. این شکر، سپاس برای نور معرفت است؛ نوری که زندگی را معنا میدهد و دل را از تاریکی سرگردانی نجات میدهد.
۲. شکر بودن در امت محمد صلیاللهعلیهوآله
اَلْحَمْدُ لِلَّهِ اَلَّذِی جَعَلَنِی مِنْ أُمَّةِ مُحَمَّدٍ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ
سپاس خدایی را که مرا از امت محمد صلّیاللهعلیهوآله قرار داد.
این فقط یک افتخار نسبی نیست؛ یک مسیر هدایت است. بودن در امت پیامبر خاتم یعنی دسترسی به قرآن، به سنت، به اهل بیت علیهمالسلام، به دعا، به شفاعت و به امید. این نعمت را ما با تلاش خود به دست نیاوردیم؛ تفضل خدا بود. پس شکر آن، فقط گفتن «الحمدلله» نیست؛ ماندن در این راه است. این بند به ما یاد میدهد که هویت دینیمان را جدی بگیریم و قدردان این باشیم که در مسیر روشنترین هدایت قرار گرفتهایم.
۳. شکر اینکه رزق در دست خداست، نه مردم
اَلْحَمْدُ لِلَّهِ اَلَّذِی جَعَلَ رِزْقِی فِی یَدَیْهِ وَ لَمْ یَجْعَلْ رِزْقِی فِی أَیْدِی اَلنَّاس
سپاس خدایی را که رزق مرا در دستان خودش قرار داد، و رزق مرا در دست مردم قرار نداد.
«رزق» فقط پول نیست؛ عمر است، سلامت است، عقل است، ایمان است، خانواده است، فرصت است. اگر رزق انسان در دست مردم بود، باید برای هر لقمه، عزت خود را میفروخت؛ تملق میگفت، ذلت میکشید و همیشه نگران بود. اما خدا رزق را به دست خود گرفته است؛ او مهربان است، حکیم است و دیر یا زود میرساند. این شکر به ما توکل میآموزد: تلاش کن، اما دل به دست مردم نبند. نتیجهاش آزادگی است؛ اینکه انسان بندگی خلق را نکند و فقط بندگی خالق را نگه دارد.
۴. شکر پوشاندن گناهان و عیبها
اَلْحَمْدُ لِلَّهِ اَلَّذِی سَتَرَ ذُنُوبِی وَ عُیُوبِی وَ لَمْ یَفْضَحْنِی بَیْنَ اَلنَّاسِ
سپاس خدایی را که گناهان و عیبهای مرا پوشاند و مرا بین مردم رسوا نکرد.
اگر خدا پرده را برمیداشت، کدام آبرویی میماند؟ کدام زندگی؟ او پوشاننده است؛ نه از سر بیخبری، بلکه از سر رحمت. این پوشاندن، فرصت توبه است. اما این شکر نباید به جسارت گناه تبدیل شود؛ باید به حیا، شرم، جبران و پوشاندن عیب دیگران تبدیل شود. کسی که میداند خدا آبرویش را حفظ کرده، دیگران را رسوا نمیکند. این بند به ما امید میدهد و همزمان مسئولیت میآموزد.
جمعبندی
این چهار شکر، چهار دیوار حفاظتی برای نعمتهای ماست:
· دیوار ایمان و معرفت،
· دیوار هدایت و امت محمدی،
· دیوار رزق و عزت،
· دیوار آبرو و رحمت.
اگر هر صبح، پیش از غرق شدن در هیاهو، این چهار جمله را با حضور قلب بگوییم، نگاهمان به زندگی عوض میشود. دیگر رزق را فقط از دست مردم نمیبینیم، آبرو را دستساخته خود نمیدانیم، و هدایت را نعمتی میشماریم که باید شکر شود. همین چهار جمله کوتاه، میتواند کلید نگهداشتن نعمتهایی باشد که بیصدا در زندگی ما جاریاند.
سلوة الحزین (الدعوات)، ج۱، ص۸۱
نظر شما