توانایی یک مجری، همواره در سخنوری او نیست، گاه یک سکوت میتواند بیش از هر گفتهای روی بیننده تأثیر بگذارد. اجرای برنامه مناظرههای کاندیدای ریاست جمهوری کار بسیار حساسی است. تصور کنید، دکتر پورحسین در یک لحظه تبسمی بیش از حد معمول کند. در واکنش به گفته یک کاندیدا سر تکان دهد و یا ابرو بالا بیندازد میدانید این واکنشها چه هزینههایی برای صدا و سیما به همراه خواهد داشت؟ کسی که معتقد است دکتر پورحسین باید وارد بحثها و سخنان شود نمیداند که این حرکت چه نتایج مصیبتباری به همراه میآورد و چه واویلایی پیش میآید؟ دکتر پورحسین با توانایی و تسلط بالا در مناظرهها ظاهر میشود و با توانایی خود در شنیدن و سکوت این برنامهها را به شکلی مناسب برگزار میکند. ما سابقه پخش برنامههایی از این دست را از تلویزیوننمان نداشتهایم و اینها برای ما تمرین دموکراسی است. این مناظرهها به حیثیت ملی ما سنجاق شده و نباید با طرح برخی موضوعات در برنامهای که این روزها همه چشمها متوجه آن و انگشتهای اشاره به سمت آن است، هزینههایی سنگین برای مردم خود ایجاد کنیم، شرایطی که تبعات منفی آن متوجه مردم ما میشود. صد سال قبل در کشور ما انقلاب مشروطه صورت گرفت و حالا ما مشق دموکراسی میکنیم، این نوع عملکردها میتواند الهامبخش کشورهای منطقه باشد. اما در این میان مقایسه نحوه اجرای برنامههای مناظره و شکل برگزاری آن با مناظرههای خارجی، قیاسی معالفارق است زیرا فرهنگ و رفتار و شگردهای سیاسی هر کشوری متعلق به خود است و تقلید صرف نتیجهای به همراه نخواهد داشت.
نظر شما