۱ نفر
۹ اردیبهشت ۱۳۹۸ - ۲۳:۳۵
ایران و آمریکا؛ نزدیک به نقطه جوش

سیاست «تسلیم یا جنگ » به معنای بستن راه گفت‌وگو یا به تعبیر بهتر، مسدود کردن دیپلماسی است.

به نظر می‌رسد دولت «دونالد ترامپ» رویکرد خود را در قبال ایران انتخاب کرده است. یک سال پس از خروج امریکا از برجام، تهران  با پرهیز از واکنش‌های دفعی، کوشیده در زمینی بازی نکند که به قول «محمد جواد ظریف» گروه «B» طراح آن است. وزیر امورخارجه ایران در اظهارات رسانه‌ای خود در نیویورک، همتای امریکایی خود، ولیعهد عربستان سعودی، حاکم امارات و نخست وزیر اسرائیل را که همگی نامشان با واژه «B» در زبان لاتین آغاز می‌شود، به همراه «جان بولتون» مشاور امنیت ملی ترامپ، طراحان سیاست ماجراجویانه‌ای می‌خواند که نه تنها تغییر نظام سیاسی؛ بلکه تمامیت ارضی ایران را هدف گرفته‌اند.

ظریف، هشیارانه و در واکنش به اصرار کاخ سفید در تشدید منازعه با تهران، تصریح کرده است:« ما با احتیاط رفتار می‌کنیم، اما به آن معنا نیست که اگر امریکا قوانین بازی یا قوانین چگونگی برخورد با نیروهای ایرانی را در منطقه تغییر دهد، هیچ پاسخی نمی گیرد.» اظهارات ظریف خطاب به افکار عمومی امریکا به وسیله تریبون‌های رسانه‌ای این کشور بود. این اظهارات به تعبیری تلاش‌های دولت ایران در اجرای دیپلماسی عمومی و تلاش برای حفظ دیپلماسی در برون رفت از وضعیت بحران در روابط دو کشور محسوب می‌شود.

به باور نه تنها مقام‌های ایرانی، بلکه بسیاری از ناظران، هم اکنون میان هیات حاکمه ایالات متحده درباره چگونگی رفتار با ایران تفاوت دیدگاه وجود دارد. رئیس جمهوری، وزارت دفاع و سازمان های اطلاعاتی و دموکرات‌های امریکا با نگاه به واقعیت های جاری در منطقه، جامعه جهانی و اوضاع داخلی این کشور، مخالف تشدید بحران تا نقطه جوش جنگ با ایران هستند. حتی در صورت بالا گرفتن منازعه، درگیری محدود را توصیه می‌کنند. اما گروه «B» خواستار درگیری در سطح گسترده هستند. اسرائیل، عربستان و امارات همواره با بزرگی سرزمین ایران دشمنی داشته‌اند. این دشمنی تنها به چهار دهه گذشته محدود نمی‌شود، بلکه پیش از آن نیز همواره چنین بوده‌اند. یکی از اهداف کلیدی تحمیل جنگ به ایران از سوی رژیم «صدام حسین» که با حمایت مالی و لجستیکی برخی دولت‌های عرب حوزه خلیج فارس انجام شد نیز همانا کوچک کردن سرزمین ایران بود.

اکنون به‌نظر می‌رسد لابی گروه «B» در رویکرد ترامپ نفوذ بیشتری یافته و این ترامپ است که در زمین آنان بازی می‌کند. در این صورت مقاومت تنها چاره در برابر آن چیزی است که تمامیت ارضی و کیان نظام سیاسی ایران را تهدید می‌کند. سیاست دولت ترامپ، تسلیم کردن ایران دربرابر خواست‌های یکجانبه‌ای است که بیش از هرچیز مطالبات متحدان منطقه‌ای او را تأمین کند. بدیهی است مقاومت در برابر این خواست، افزایش فشارهایی است که از یک‌سو می‌خواهد اقتصاد را از نفس بیندازد و از سوی دیگر به ایجاد بی‌ثباتی در کشور بینجامد. ظریف در سفر خود به نیویورک، تمایل تهران به دیپلماسی را نمایش داد. اگرچه هنوز همه درها بسته نیست. کشورهای گروه هفت در ماه میلادی آینده اجلاس خود را برگزار می‌کنند. مواضع قدرت‌های بزرگ اروپایی‌ـآسیایی در این‌باره تعیین کننده خواهد بود. علاوه براین، ایران همه امکانات خود را برای آنچه پیش‌روست، آماده کرده است.

* این یادداشت روز سه‌شنبه ۱۰ اردیبهشت در روزنامه ابتکار منتشر خواهد شد.

کد خبر 1254850

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
4 + 13 =