رجایی نوشته است : صرفنظر از اهمیت همه علل و عوامل دخیل در این فروپاشی، موضوع دین ستیزی خاندان پهلوی و چالش و مخالفت آنها با مقوله دین اسلام و احکام آن که به موجب قانون اساسی، شاه سوگند خورده بود از آن پاسداری نماید. نقش بسیارتعیین کننده و تسریع کنندهای در زوال سلطنت پهلوی داشته است. تا جایی که شاید بتوان با توجه به مولفههایی مانند گرایش و اعتقاد اکثریت ملت ایران به اسلام و رهبری بلا منازع دینی امام خمینی که از پایگاه و جایگاه مرجعیت دینی به مبارزه با شاه برخاست و رژیم سلطنتی را برانداخت آن را مهمترین عامل سقوط سلطنت پهلویها دانست.
وی افزوده است : اگر پهلوی اول که آغازگر سیاست ستیز با دین بود و اوج آن را میتوان در اجرای قانون ننگین کشف حجاب دید و پس از او پهلوی دوم که سیاست پدر را دراین جهت ادامه داد، در این جهت حرکت نمیکردند و به نصایح و نگرانیهای علما و مراجع دینی در رعایت حریم دین و متدینین توجه میکردند آنگونه که امام خمینی بعدها گفت شاید این انقلاب اتفاق نمیافتاد: «آن وقتی که قبل از 15 خرداد که خوب یک اجتماع کوچکی برای مخالفت با آن چیزهایی که آن وقت واقع شده بود تشکیل شد آن وقت چنانچه شاه مخلوع به ما یک روی خوشی نشان می داد، این انقلاب حاصل نمی شد. اگر قبول میکرد ما مسائل خیلی بزرگی آن وقت نداشتیم. (صحیفه نور /ج15/ص 197)»
وی با توصیف برخی اعتراضات علما به اعمال شاه پیش از خرداد 42 ادامه داده است : از این به بعد شاه که درک درستی از قدرت و ظرفیت نهاد دین نداشت و به حمایت امریکا دل خوش کرده بود به جای اینکه از ماجرای لغو تصویبنامه لایحه انجمنهای ایالتی و ولایتی عبرت بگیرد با اصول شش گانهای که بعدها آن را انقلاب سفید شاه و ملت نامید به میدان آمد و این اصول را در رفراندم 6 بهمن به نظر خواهی ملت گذاشت بر اشتباهات خود در مقابله با مذهب و مذهبیون افزود.
رجایی در ادامه مطلب خود به موارد متعدد تقابل میان شاه و علمای دین پرداخته و ماجراهای اعتراضات و قیام های مردم به همراه علما و امام خمینی را بازگو و تحلیل کرده است.
متن کامل مطلب وی را اینجا بخوانید.
نظر شما