۱۰ نفر
۱۷ دی ۱۳۹۹ - ۲۲:۳۹
هیچ‌کدام والی مهر نبودیم و نیستیم

اعتراف می‌کنم اشتباه کردیم. آن روز که رضا و سایر کودکان کار را به همت مددکارهای دلسوز و مهربان جمعیت امام علی (ع) به برنامه «ماه عسل» آوردم. قرار بود از رنج بچه‌های کار بگوییم ولی در حقیقت، چیزی بیشتر از نمایش به تماشا نگذاشتیم. ما هیچکدام والی مهر نبودیم و نیستیم، ما در برابر کاری که قرار است برای بهتر شدن شرایط این بچه‌ها می‌کردیم، نمی‌دانستیم و نمی‌دانیم.

چه کسی تشخیص داد صلاح یک بچه‌ لب‌خط، این است که یک‌سال در خانه‌ای رهن شده در سعادت‌آباد زندگی کند؟ که بیشتر آرزو کند؟ در حالی که نه خودش و نه خانواده‌اش به لحاظ فرهنگی ، روحی و روانی با شرایط آن منطقه برای مدت کوتاه، آن هم بدون کارشناسی و بدون صلاحدید صاحبنظران، آماده نبودند.

دوباره رانده شدن رضا از سعادت‌آباد، بزرگترین ضربه روحی زندگی‌اش بود، این را وقتی فهمیدم که یک‌سال بعد او را در برنامه‌ای که دعوتش کرده بودیم، دیدم و رضا حتی  بی‌آرزوتر از وقتی بود که به برنامه آمده بود. بماند که کاش می‌شد به جای نگاه موردی به یک کودک، همه‌مان کاری برای بهتر شدن شرایط بچه‌های لب‌خط می‌کردیم، کاری که بچه‌های جمعیت امام علی(ع) با سختی و سنگ‌اندازی‌های متعدد در طول سال‌ها تا حدودی توانسته‌اند انجام دهند.

اما همه خوب می‌دانیم اجرای تئاتر، رفتن موقت به مدرسه و یا بازی فوتبال فقط سایه‌ کوچکی بر آن همه بدبختی‌ست. نمی‌خواهم بگویم مقصر کیست، نمی‌خواهم بگویم انبوه بدبختی‌های تلنبار شده بر دوش یک کودک، فقط ماحصل یک اشتباه رسانه‌ای است اما دست‌کم یاد بگیریم به جای لطف‌هایی که جلوی دوربین جار می‌زنیم، به سراغ فرهنگ‌سازی در رسانه برویم و به جای دلسوزی و جوِّ هیجانی و کوتاه‌مدت، با نظر کارشناسان به ریشه‌یابی آسیب‌های اجتماعی بپردازیم. باشد که رستگار شویم.

۵۷۵۷

کد خبر 1473698

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
2 + 14 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 3
  • نظرات در صف انتشار: 0
  • نظرات غیرقابل انتشار: 0
  • US ۰۱:۱۶ - ۱۳۹۹/۱۰/۱۸
    5 0
    واقعا اون بچه رو يكسال بردن سعادت آباد؟؟؟؟؟!!!!!!
  • IR ۱۶:۱۸ - ۱۳۹۹/۱۰/۱۸
    3 0
    وای بر ایرانی زنده کش مرده پرست.
  • ستاره روشن CA ۱۷:۱۶ - ۱۳۹۹/۱۰/۳۰
    0 0
    تغییر شرایط بیرونی آدم ها بدون فکر در باره وضعیت روحی و فرهنگی شون فجایع زیادی رو به بار آورده و باز هم میاره. باید به آدم ها کمک کرد که قوی بشن و خودشون برای خودشون کاری بکنن. شیوه صدقه ای و این جور تظاهرات مثلا خیرخواهانه، حداقل خسارتش اینه. آدم تحقیر شده و بدون اعتماد به نفس رو یک عمر توی کاخ هم که بنشونی چون از خودش چیزی نداره، هم بدبخته، هم بقیه رو بدبخت می کنه. کاش به جای این لوس بازی ها دنبال از بین بردن واقعی فقر و اختلاف طبقاتی و نابودی استعدادها بودیم.