او که 40 سال از عمر خود را در میدان کارزار اقتصاد و بطور مشخص 25 سال از عمر مفید خود را در خدمت به جامعه صنعتگران و بازرگان در سنگر دبیرکلی اتاق بازرگانی، بی ادعا، صادقانه و با کمترین امکانات سپری کرده بود از سجایای اخلاقی او می توان بسیار نوشت در یک جمله، مرد بود و رفیق روزهای بارانی ....
دلیلی که مرا بر آن داشت که این نوشته را بنویسم سالن خالی همکاران سابق و مسئولان مسجد محل برگزاری یادبود این رجل اقتصادی بود. بی تردید تعداد تاج گلها و تابلوهای ارسالی بیش از تعداد حاضرین بود. با وجود اطلاع رسانی نسبتاً خوب بویژه توسط اتاق بازرگانی و صنایع و معادن تهران، چهره های دست اندرکار در بخش اقتصاد کشور به ندرت دیده می شدند و به عبارتی انگشت شمار بودند.
چرا تا زمانی که مسئولی سرپاست و عزیزی را از دست می دهد همه مرتبطین می شتابند که مشارکت خود را در ختم به ثبت برسانند ولیکن اگر خود آن مسئول دستش از دنیا کوتاه شد خیلی زود او را به فراموشی می سپاریم و خانواده اش را تنها رها می کنیم. خیلی سخت نبود که اگر جلسات گوناگون خود را یک ساعت جلو یا عقب می انداختیم و به این رسالت اخلاقی و وظیفه حرفه ای خود در حد حضور 15 دقیقه ای پاسخ می گفتیم.
از این همه جلسه و مذاکره چه طرفی بسته ایم .....
بجای تاج گلی که بعداز مرگم برایم
می فرستی امروز با دعایی یادم کن
نظر شما