۰ نفر
۱۳ آبان ۱۳۹۰ - ۱۶:۲۶

احمد پور فلاح

حدود ده روز پیش اینجانب به‌عنوان رئیس کمیسیون صنایع اتاق ایران به اتفاق رئیس اتاق با عده‌ای از مدیران یک مجموعه بزرگ از واحدهای صنعتی در رشته‌های گوناگون، دیدار و گفت‌و‌گو کردیم.
در جریان بازدیدها از کارخانه های مستقر در این شهرک و به‌دنبال گفت و گو دور یک میز بزرگ، داد همه بلند بود که:
- از بازتوزیع یارانه‌ها چیزی نصیبمان نشده است
- بانک‌ها اجرای ماده 28 قانون برنامه پنجم؛ یعنی بخشش جرایم تأخیر پرداخت اقساط و تعلیق اقساط را نادیده می‌گیرند. ضمن‌این‌که قفل شدن بانک‌ها از جمله مخاطرات جدی پیش‌روی بخش خصوصی و فعالان اقتصادی محسوب می‌شود.
- تحریم‌ها ما را با مشکلاتی در تأمین مواد اولیه و قطعات یدکی و تجهیزات روبه‌رو کرده است.
- صادرات با نرخ پایین و دستوری ارز مقرون به صرفه نیست
- واردات بی‌رویه کالاهای فاقد کیف و قاچاق، به کاهش تقاضا برای تولیدات داخلی دامن زده است.
- مطالبات تولیدکنندگان از بخش دولت پرداخت نمی‌شود (یا به‌موقع و کامل پرداخت نمی‌شود.)
- دولت شهرک‌های صنعتی را به دارندگان واحدهای صنعتی واگذار نمی‌کند.
و شکوه و شکایت‌هایی از این دست.......
و ده روز بعد همین جلسه با حضور چند معاون وزیر از وزارت‌خانه‌ صنعت، معدن و تجارت در همان محل و با حضور همان نمایندگان از واحدهای صنعتی بخش خصوصی تکرار می‌شود. (البته با حضور دو نماینده از اتاق بازرگانی و صنایع و معادن ایران) اظهار نظر مدیران واحدهای صنعتی حاضر در این جلسه حاکی از این بود:
- مشکل خاصی نداریم
- از همه چیز راضی هستیم
- اگر زمینی برای احداث مانژ سوارکاری با بودجه لازم به ما بدهید ما مشکل سوارکاری و نگهداری چند اسب را حل می‌کنیم و خلاصه همه چیز آرومه، ما چه‌قدر..........
حال این سؤال اساسی مطرح می‌شود:
برخورد دوگانه و کاملاً متعارض ما ناشی از چیست؟
الف – بیم داریم که سازمان‌های مسؤول با ما برخورد کنند؟
ب – در بیان واقعیات زمانی که خودمان و نمایندگان تشکل‌های بخش خصوصی دور هم هستیم دست به غلو و اغراق می‌زنیم؟
ج – مدیران واحدها را به‌طور گزینشی به جلسه دعوت می‌کنند؟
بپذیریم که برخورد از هر سه نوع، ما را در دستیابی به اهداف مورد انتظار که همانا فضای شفاف و پررونق کسب‌و‌کار است، ناکام می‌گذارد. همان گونه که از دولت‌مردان و مسؤولان تصمیم‌گیری و تصمیم‌سازی انتظار داریم که با ما صادق باشند و واقع‌گرایانه با دست‌اندرکاران بخش خصوصی رو به رو شوند، طبعاً از فعالان بخش خصوصی نیز انتظار است که در طرح مسائل و مشکلات موجود، صادقانه و بدون ملاحظه کاری ناشی از توجه به منافع شخصی عمل کرده و از سیاه نمایی بی‌مورد و جوسازی‌های مثبت و غیرواقعی به طور جدی پرهیز کنند.
در فضایی که دسترسی به آمارهای واقعی عملکردها ممکن نیست، اگر دو طرف شفاف و روشن در هم‌اندیشی‌ها و چاره‌اندیشی‌ها برخورد نکنند، هرگز نمی‌توانیم به رسالت‌ها و مسؤولیت‌های تعریف شده جامه عمل بپوشانیم. در طرح دیدگاه‌ها، خدا و وجدان را همواره ناظر بدانیم و مطمئن باشیم که ابرها دائمی نخواهند ماند و حقایق سرانجام عریان خواهند شد؛ اما چه خوب است که برای واقعه با برخورد منطقی و اصولی ودور از بده‌بستان‌های متداول و قبل از وقوع چاره‌اندیشی کنیم.
 

*رئیس کمیسیون صنایع اتاق ایران و رئیس کمیسیون فضای کسب‌و‌کار اتاق تهران

/39/39

کد خبر 181969

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
1 + 7 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 3
  • نظرات در صف انتشار: 0
  • نظرات غیرقابل انتشار: 0
  • بدون نام IR ۱۹:۳۹ - ۱۳۹۰/۰۸/۱۳
    1 0
    بخش خصوصی ما بخش خصوصی نیست ، این چیزی که مد شده بخش خصوصی نیست؛ بخش خصوصی باید بهترین کالا و خدمات را بدهد ،کمترین قیمت را داشته باشد، بیشترین سود را ببرد ، بهترین حقوق و پاداش ها را بدهد ، در پیشرفت هم پیشرو باشد و ... اما در ایران چیست؟ ؛ خدماتی مثل دولت می دهد ، قیمت بالاتر دارد، سود هایش به ظاهر کم است ولی وضع مدیرانش هر روز بهتر از دیروز می شود ( خیلی عجیبه این همه مال و دارایی شخصی چطوری یه مدیر شرکتی که وضع شرکتش خوب هم نیست بدست آورده )، حقوق دولتی را به کارمندانش می دهد ، پاداش و امتیازات دولتی مثل مسکن را هم ندارد ، در پیشرفت هم اغلب دنباله رو شرکت های دولتی است .
  • بدون نام IR ۰۷:۱۷ - ۱۳۹۰/۰۸/۱۴
    0 0
    بخش خصوصی همیشه طلبکار لفظی همه و بدهکار واقعی همه.
  • بدون نام IR ۰۷:۲۵ - ۱۳۹۰/۰۸/۱۴
    1 1
    برید ببینید تجار اروپایی ، انگلیسی ها و فرانسوی ها و ... ، چند دهه گذشته با امکاناتی که داشتند چطور کار می کردند چطور سختی ها را تحمل می کردند و از سرزمین خودشان به کشور های دور دست می رفتند تا تجارتی بکنند و سودی ببرند آنها هم مثل ایرانی ها کار می کردند !؟