اکران نوروزی سینماها در فروردین 91، جنجالهای جالبی داشت که بهترین آن یک تذکر تلویحی به وزارت ارشاد و سازمان تازه تأسیس شدهاش بود؛ سازمان سینمایی کشور در نخستین کارزار جدی حمایت از سینماگران کشور، با وجود شعارهای پر رنگ و داغ روزهای قبل از افتتاح نتوانست از « قانون» و حقوق صنفی سینماگران دفاع کند تا انحلال خانه سینما به بهانه حمایت بهتر از اصناف سینمایی، بیش از پیش برای وزارت ارشاد به چالش کشیده شود؟
چگونه است که سازمان سینمایی کشور نمیتواند از حقوق سینما گران در مقابل اعتراض هایی که نسبت به اکران دو فیلم صورت گرفته، دفاع کند اما مدعی دفاع کامل از سینماگران در قبال خانه سینما و اصناف سینمایی است؟
مگر نه اینکه دو فیلم جنجالی اکران نوروزی هم پروانه نمایش وزارت ارشاد را داشته و هم مهر تأیید اداره نظارت و ارزشیابی این وزارتخانه ؟ پس چگونه می شود که اکران این فیلمها در شهرستانها یکباره به پایان میرسد، در تهران محدود میشود و سینماداران ( شهرداری و حوزه هنری) به راحتی خودشان به حذف نمایش این فیلم ها اقدام میکنند؟
آن شعار حمایت و عقب نشینی چطور با هم جمع میشود؟!
از سوی دیگر دولتی که خود را نزدیک ترین دولت به رای و نظر علما و فضلای حوزه های علمیه میداند و معتقد است حمایت ویژه این صنف تاثیرگذار در تاریخ انقلاب را هم پشت سر خود دارد، چگونه میتواند اعتراضهای ائمه جمعه و برخی علما به فضای سینمای کشور و اکران نوروزی را توجیه کند بویژه اظهارات اخیر امام جمعه موقت تهران در پاسخ به اظهارات وزیر ارشاد در خصوص جنجال اکران نوروزی؟
همین موضوع سبب میشود که وزارت ارشاد در خصوص برنامههای خود با دقت بیشتر و البته هماهنگی و درخواست نظرات ایشان حرکت کند.
نظر شما