این نامگذاری در درجه نخست، تاکیدی بر اهمیت تولید ملی در اقتصاد کشور است، زیرا به هر حال ما یک راه اجتناب ناپذیر در توسعه اقتصادی کشور داریم و آن، این است که مسیر توسعه اقتصادی از توسعه صنعتی میگذرد. بنابراین باید با توجه به اهمیت این موضوع، زمینه را برای تسهیل تولید در معنای عام آن شامل صنایع سخت افزاری که محصول آن یک کالاست و صنایع خدماتی که محصول آنها یک خدمت است مانند گردشگری، فناوری ارتباطات و اطلاعات، حمل و نقل، بانک داری و مانند آن را فراهم کنیم.
مسلم است که ما در رقابت با دنیا با کشورهای هم طراز خود، چار ه ای نداریم جز اینکه اقتصاد را از یک اقتصاد مبتنی بر نفت به سمت یک اقتصاد مبتنی بر کارآیی و بهره وری سوق دهیم که این تنها در تولید نمود می یابد. در حقیقت اهمیت تولید در یک کلام ایجاد ارزش افزوده است.
زمانی که از ارزش افزوده صحبت می کنیم به این معناست که هر فعالیت اقتصادی در کشور باید با استفاده از دانش، فناوری، علم مدیریت، خلاقیت و ابتکار بتواند ارزش کالا یا خدمت تولید شده را در مقایسه با ارزش منابع ورودی آن به صورت روزافزون ارتقا دهد. در واقع آنچه در تولید مهم است، تولید برای تولید نیست بلکه باید تولید را برای ایجاد ارزش افزوده بیشتر انجام دهیم و این ارزش افزوده بیشتر را به ارزشی که سرمایه های انسانی کشور به وجود می آورند، متکی کرده و سرمایه گذاری در توسعه فناوری را به این مفهوم که از اتکا به منابع زیرزمینی و مواد خام در تولید به سمت اتکای به دانش و خلاقیت مدیران و کارآفرینان سوق یابیم، در پیش بگیریم. نکته مهم دیگر شعار سال 1391یعنی تاکید بر حمایت از کار و سرمایه ایرانی است
. به اعتقاد من چنانچه حفظ اشتغال موجود را با حمایت از کار ایرانی و صیانت از دارایی های کشور و با حمایت از سرمایه ایرانی معادل بدانیم، تحقق اینها به طور حتم مستلزم دو یا سه اقدام اساسی است که باید امسال صورت گیرد. اقدام اول این است که با تدبیر، مدیریت و دوراندیشی بتوانیم جریان تحریم های اقتصادی به وجود آمده علیه کشور را تغییر دهیم و نه تنها از رشد و افزایش آنها جلوگیری کنیم، بلکه سعی در کاهش آنها داشته باشیم. اقدام دوم، اتخاذ تدابیر درست برای خروج اقتصاد کشور از رکود تورمی است، زیرا تولید داخلی در فضایی که رکود وجود داشته باشد، نمی تواند از کار داخلی حمایت کند، به این علت که رکود به معنای تعدیل نیرو و کاهش سطح اشتغال کشور است و چنانچه انتظار داریم تولید در مسیر حمایت از کار داخلی باشد، به طور قطع باید شرایط خروج از رکود را برای آن فراهم کنیم. اما این به تنهایی کافی نیست، چون تورم نیز زمانی که در اندازه های بزرگ و دو رقمی وجود داشته باشد، مشکلات خاص خود را برای اقتصاد کشور به همراه دارد.
بنابراین تدبیر برای رکود در کنار تدبیر برای تورم است که می تواند حمایت از کار داخلی باشد. نکته آخر اینکه ما به علل متعدد از نظر جذب سرمایه گذاری خارجی در مقایسه با رقبای خود در منطقه عقب هستیم و بازار سرمایه مان با وجود اینکه در سال های گذشته رشد خوبی داشته است، آن هم در مقایسه با رقبای منطقه از یک اندازه و سطح توسعه یافتگی مناسبی برخوردار نیست.بنابراین این مساله که ما سرمایه های داخلی خود را در این شرایط به صورت بهینه استفاده کنیم، اهمیت زیادی می یابد و باید از هرز رفتن آن جلوگیری کنیم. از پرت شدن سرمایه در کارهای موازی و مازاد بر نیاز داخلی و صادرات کشور و همچنین از انجام سرمایه گذاری در حوزه هایی که مزیت سرمایه گذاری ما نیست جلوگیری کنیم و در نهایت از اینکه پروژ ه های سرمایه گذاری در کشور ما به واسطه ناتمام یا نیمه تمام ماندن بدون استفاده خواهند ماند و این هم نوعی حیف و میل در سرمایه گذاری است، اجتناب کنیم، اینها مصادیق درست حمایت از سرمایه داخلی خواهند بود.
دولت در سال تولید ملی به طور کلی دو وظیفه مهم دارد. نخستین وظیفه دولت چاره اندیشی برای تحریم های اقتصادی و وظیفه دوم آن یافتن تدبیری برای خروج اقتصاد از شرایط رکود تورمی است. این قانون ظرفیت هایی دارد که اگر به درستی و به سرعت اجرا و عملیاتی شود، میتواند در بهبود محیط کسب و کار موثر واقع شود به این معنا که تولید داخلی را سریعتر، چابکتر، کم هزینه تر و کم مشقت تر می کند، این صحیحترین نوع حمایت از تولید داخلی است.
چنانچه این امکان فراهم شود، طبیعتا برای توسعه تولید مجال خواهیم یافت و از همین طریق زمینه برای افزایش اشتغال نیز به وجود می آید. این نامگذاری تنها در صورتی میتواند موثر واقع شده که عملیاتی شود، نه اینکه تنها به حمایت کلامی پرداخته شود. بنابراین به اعتقاد من بهترین رفتار دولت در سال جدید این است که لفاظی در باب شعارها را کنار گذاشته و به فکر عملیاتی کردن آن باشند.
نظر شما