۱- یکسال قبل در چنین ایامی یادداشتی نوشتم با عنوان «موازنه میان مقاومت و مصلحت، ممکن یا محال؟» که در بخشی آن متذکر شدم که: «دوقطبی مقاومت و مصالحه به مغالطه ای گفتمانی در کشور تبدیل شده که اگر در فضای رسانه ای به آن پرداخته نشود، امکان اجماع ملی را در زمان اخذ تصمیمات مهم داخلی و خارجی از نظام سلب خواهد کرد».
۲- امروز بعد از گذشت یکسال ازآن زمان که متاسفانه کشور عزیزمان از قریب یک ماه گذشته مورد تهاجم جنگی و جنایتکارانه رژیم صهیونیستی و آمریکا قرار گرفته و خوشبختانه مقاومت سلحشورانه نیروهای نظامی در کنار پایمردی ملی ایرانیان، راه را بر تامین اهداف نامشروع آنان بسته است، شاهد آن هستیم که در کمال ناجوانمردی پیکان مسموم جنگی متجاوزان به سوی نابودی «فردای ایران» چرخیده و میدان «جنگ ناکام شان» را به سمت نابود سازی زیر ساخت های صنعتی، انرژی، پتروشیمی، پل ها، فرودگاهها، قطارها، دانشگاهها و ... کشانیده است. اتفاقی که بی شباهت به روزهایی نیست که صدام در اواخر جنگ ۸ ساله از سر استیصال و ناکامی در اهداف اولیه خود با نامشروع ترین سلاح شیمیایی بر سر مردم خودش در حلبچه، ابر مرگ بارید تا رسماً اعلام کند که دیگر هیچ محدودیتی در جنایت ندارد و آماده است جنایت تاریخی خود در حلبچه را در تهران و تبریز هم تکرار کند!.
۳- اینها را نوشتم نه از برای آنکه اعلام موقعیت مصلحت کنم، چون صلاحیت تشخیص آن را ندارم، این نوشته فقط جهت یادآوری این نکته است که مبادا ممنوع المصلحت شویم و راه بر مصلحت گویی بزرگان و خردمندان جامعه بربندیم. چرا اگر اینگونه شود یقینا مصداق هشدار تاریخی بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی خواهیم شد که به صراحت و برای همیشه فرمودند: «...غفلت از مصلحت موجب خسارات جبران ناپذیری خواهد شد».
۴ـ یک نکته آخر هم خطاب به بزرگانی دارم که در روزگار بسیار حساسِ «آنِ ایران»، رخت عافیت از تن می کَنند و مصلحت کشور را -هر چند به سختی فراوان- بیان می دارند، مصلحتی که در توصیفش از بیان «هاشمی» در کتاب «مصلحت نامه» آورده ام بدین مضمون: «...گفتن مصلحت گاهی خلاف جریان غالب است و به همین خاطر هم برای گوینده ی آن هزینه های سنگینی دارد ولی عاقبت گفتنش پر ثمر و نتیجه بخش خواهد بود...».
* فعال رسانه ای و دبیر سابق پایگاه اطلاع رسانی آیت الله هاشمی رفسنجانی
نظر شما