۲- همین هاشمی که اولین دستور رسیدگی و احیای پرونده انرژی هسته ای کشور را بعد از انقلاب صادر کرده بود، مهم ترین انتقادش به مسأله انرژی هسته ای از سال ۸۴ به بعد، تبلیغاتی و رسانه ای کردن موضوع انرژی هسته ای توسط احمدی نژاد بود که موجب جلب نظر جهان، بهانه جویی آمریکایی ها و اروپایی و یک مذاکرات بسیار فرسایشی بمدت ۲۰ سال و اندی شد. اتفاقی که هنوز بعد از دو دهه موجب مهم ترین بهانه جویی آمریکا و اروپا و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی شده تا جایی که همین الان هم روزی نیست که ترامپ به دروغ نگوید که «جمهوری اسلامی نباید به بمب اتمی دست یابد!». این در حالی است که در همین دو دهه اخیر که ما را مشغول مذاکرات فرسایشی هسته ای کرده بودند، برخی کشورهای همسایه موفق شدند در «سکوت خبری» هم به نیروگاه هسته ای دست پیدا کنند و هم از منافع آن بهره مند شوند!.
۳- این دو نکته مقدماتی را نوشتم تا به اصل سوال مطروحه در این مقاله بپردازم که چرا چینی ها با وجود پیشرفت های اعجاب آور اقتصادی، سیاسی و حتی اتمی نه تنها پروپاگاندا نمی کنند و خود را ابرقدرت نمی خوانند، بلکه به هر نوع اطلاقی هم در این باره واکنش تند نشان می دهند!.واکنشی که انگار گوینده قصد داشته در شعاع طرح شعار ابرقدرتی چینی ها، آنها را به دام بزرگی بیاندازد!. به عنوان یک مثال خودم مدتی قبل در دیدار با یک مدیر ارشد صنعتی چینی در ایران، به وی بخاطر اطلاق عنوان «ابر قدرت تولید جهان» به چینی ها از سوی مرجع معتبر «میدل ایست» تبریک گفتم، ولی وی نه تنها خوشحال نشد، بلکه با اندکی تندی پاسخ داد: لطفاً ما را دیگر ابرقدرت نخوانید، ما فقط یک کشور در حال توسعه هستیم!.
۴- اینکه چرا چین امروز با وجود قدرت نظامی خیره کننده در کنار تسخیر ۳۰ درصد از سبد تولید کل جهان، همچنان ضد پروپاگاندا عمل می کنند و خود را ابرقدرت نمی خوانند، از آن جهت است که چینی ها بسیار مصمم اند تا با اتکا و حفظ راهبرد قاطعانه ی «جلب توجه نکن و منتظر فرصتها باش!»، مسیر توسعه اعجاب آور خود را از هر سد و جنگ و اختلالی دور نگاه دارند، اتفاقی بزرگ و درسی بزرگتر است که قبلاً در یادداشتی، جزئیات آن را با عنوان «انقلاب چین، انقلابی یا سازشکار؟» نوشته ام.
۵- اینکه هاشمی از سالها قبل منتقد پروپاگاندای انرژی هسته ای بود و چین امروز هم از پروپاگاندای ابرقدرتی می هراسد. درس بسیار بزرگی در تامین منافع ملی ما برای مقابله هدفمند با آمریکاست. راهبردی که نهایتا به نمایش قدرت نرم شی چی پینگ در نحوه دست دادن قدرتمندانه با ترامپ، در سفیر اخیر رئیس جمهور آمریکا به پکن، منجر شد تا تاکید موکدی بر این ادعا شود که چرا چینی ها شعار ابرقدرتی نمی دهند، ولی در عمل همچون یک ابرقدرت عمل می کنند!.
* فعال رسانه ای دبیر سابق پایگاه اطلاع رسانی آیت الله هاشمی رفسنجانی
نظر شما