به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از گاردین، پدرو آلمودوار استدلال کرده است که فیلمسازان «وظیفه اخلاقی» دارند درباره سیاست اظهارنظر کنند، در غیر این صورت زمینهساز نوعی خفقان آزادی بیان میشوند که در آمریکا در جریان است. او هشدار داد: «اروپا هرگز نباید در معرض سلطۀ ترامپ قرار گیرد».
این کارگردان کهنهکار اسپانیایی در نشست افتتاحیه فیلم جدیدش «کریسمس تلخ» در جشنواره کن، در پاسخ به سؤالی درباره اظهارات قبلیاش که در آن به نبود اعتراضات در مراسم اسکار امسال اشاره کرده بود، سخن میگفت.
این فیلمساز ۷۶ ساله که نشان «آزادی فلسطین» را به کت خود سنجاق کرده بود، گفت: «نمیخواهم کسی را قضاوت کنم، اما فکر میکنم هنرمندان باید نسبت به وضعیتی که در جامعه معاصر در آن زندگی میکنند، موضع بگیرند. این یک وظیفه اخلاقی است.»
با توجه به اینکه احزاب پوپولیست راستافراطی در نظرسنجیهای ملی فرانسه، آلمان و بریتانیا پیشتاز هستند، نگرانیهایی وجود دارد که نوع خودسانسوری که آلمودوار محکوم کرده، بهزودی در قاره اروپا نیز به واقعیت بپیوندد.
در میانه برگزاری جشنواره کن، خبرهایی منتشر شد مبنی بر اینکه مدیر بزرگترین تولیدکننده فیلم فرانسه، کانال پلاس، تهدید کرده بازیگرانی را که طوماری علیه سهامدار اصلی آن، ونسان بولوره، سرمایهدار راستگرا، امضا کردهاند، تحریم کند.
این کارگردان اسپانیایی گفت: «سکوت و ترس نشانهای است از اینکه اوضاع خوب پیش نمیرود؛ این علامتی جدی از فروپاشی دموکراسی است. در اروپا قوانینی داریم... ما باید مانند سپری در برابر این جنون عمل کنیم.»
او پیش از جشنواره کن به لسآنجلس تایمز گفته بود که «در مراسم اسکار امسال اعتراضات زیادی علیه جنگ یا علیه ترامپ وجود نداشت». به گفته او، تنها نکته اعتراضی در مراسم اسکار دوستش، خاویر باردم، بازیگر اسپانیاییتبار بود که روی صحنه گفت «نه به جنگ و آزادی فلسطین».
فیلم «کریسمس تلخ» اولین فیلم آلمودوار به زبان اسپانیایی در پنج سال اخیر و هفتمین فیلم او در بخش مسابقه اصلی کن است. اگرچه او یکی از ارجمندترین کارگردانان اروپاست، تاکنون نخل طلا به او نرسیده، هرچند در سال ۱۹۹۹ برای فیلم «همه چیز درباره مادرم» برنده جایزه بهترین کارگردان و در سال ۲۰۰۶ برای فیلم «بازگشت» برنده جایزه بهترین فیلمنامه شده است.
«کریسمس تلخ» که پیتر بردشاو، منتقد سینمایی گاردین آن را «فیلم فرداستان خودزندگینامهنما» توصیف کرده، داستان کارگردانی را روایت میکند که میترسد منبع ایدههای خلاقانهاش خشکیده باشد و درمورد حق یک هنرمند برای خونآشاموار از مشکلات دوستانش تغذیه کردن، با خود به پرسش میپردازد.
اگرچه نقدها متفاوت بوده است، اما این فیلم در نخستین اکران خود روز سهشنبه، با ایستاده و تشویقی ۹ دقیقهای مواجه شد.
منبع: گاردین
5959
نظر شما