به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، [روز چهارشنبه ۷ ژوئن ۱۸۹۳ برابر با ۱۷ خرداد ۱۲۷۲]... موهانداس ک. گاندی، وکیل جوان هندی که در آفریقای جنوبی مشغول به کار بود، از تبعیت از قوانین جداسازی نژادی در یک قطار در آفریقای جنوبی خودداری کرد و در پییترماریتزبورگ با زور از قطار بیرون انداخته شد.
گاندی که در هند متولد شده و در انگلستان تحصیل کرده بود، در اوایل سال ۱۸۹۳ برای فعالیت حرفهای در حوزه حقوق و طبق یک قرارداد یکساله، به آفریقای جنوبی سفر کرد. او پس از استقرار در ناتال، با نژادپرستی و قوانین آفریقای جنوبی که حقوق کارگران هندی را محدود میکرد، روبهرو شد. گاندی بعدها یکی از این حوادث را که در آن از بخش درجهیک قطار خارج و از واگن به بیرون پرتاب شده بود، به عنوان «لحظه حقیقت» خود به یاد آورد. از آن پس، او تصمیم گرفت با بیعدالتی مبارزه کند و از حقوق خود به عنوان یک هندی و یک انسان دفاع نماید.
هنگامی که قرارداد او به پایان رسید، او به طور خودجوش تصمیم گرفت در آفریقای جنوبی بماند و کارزاری را علیه قوانینی آغاز کند که هندیها را از حق رأی محروم میکرد. او «کنگره هندی ناتال» را تشکیل داد و توجه جهانیان را به وضعیت اسفبار هندیها در آفریقای جنوبی جلب کرد. در سال ۱۹۰۶، دولت ترانسوال سعی کرد حقوق هندیها را بیش از پیش محدود کند و گاندی اولین کارزار «ساتیاگرا» یا همان نافرمانی مدنیِ تودهای را سازماندهی کرد. پس از هفت سال اعتراض، او موفق شد با دولت آفریقای جنوبی به یک توافق مصالحه دست یابد.
در سال ۱۹۱۴، گاندی به هند بازگشت و در حاشیه سیاست هند، زندگیای آکنده از پرهیزکاری و معنویت را در پیش گرفت. او در جنگ جهانی اول از بریتانیا حمایت کرد، اما در سال ۱۹۱۹ در اعتراض به طرح سربازگیری اجباری هندیها توسط بریتانیا، ساتیاگرای جدیدی را آغاز کرد. صدها هزار نفر به فراخوان او برای اعتراض پاسخ دادند و تا سال ۱۹۲۰، او رهبری جنبش استقلالطلبی هند را برعهده داشت. او که همواره بر پرهیز از خشونت تأکید داشت، بر وحدت همه انسانها تحت لوای یک خداوند واحد تأکید میکرد و در کنار آموزههای هندو، اخلاقیات مسیحی و اسلامی را نیز تبلیغ مینمود. مقامات بریتانیایی چندین بار او را زندانی کردند، اما نفوذ او چنان گسترده بود که همواره مجبور به آزادیاش میشدند.
پس از جنگ جهانی دوم، گاندی یکی از چهرههای اصلی در مذاکراتی بود که به استقلال هند در سال ۱۹۴۷ منجر شد. اگرچه او اعطای استقلال به هند را «نجیبترین اقدام ملت بریتانیا» خواند، اما از تجزیه مذهبی امپراتوری سابق گورکانی به دو کشور هند و پاکستان اندوهگین بود. هنگامی که در سال ۱۹۴۷ خشونت میان هندوها و مسلمانان در هند شعلهور شد، او برای پایان دادن به درگیریهای مذهبی هند، به روزه گرفتن و بازدید از مناطق بحرانی متوسل شد. در ۳۰ ژانویه ۱۹۴۸ [۹ بهمن ۱۳۲۶] در حالی که در دهلی نو مشغول یکی از همین مراسمهای نیایش و شبزندهداری بود، توسط «ناتورام گودسه»، یک افراطگرای هندو که با رواداری گاندی نسبت به مسلمانان مخالف بود، هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد.
گاندی که در زمان حیاتش به «مهاتما» به معنای «روح بزرگ» شهرت داشت، با روشهای متقاعدکننده خود در نافرمانی مدنی، بر رهبران جنبشهای حقوق مدنی در سراسر جهان، بهویژه مارتین لوتر کینگ جونیور در ایالات متحده، تأثیر عمیقی گذاشت.
منبع: www.history.com
۲۵۹
نظر شما