به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در خرداد ۱۳۵۸، سیمین دانشور در گفتوگویی که بخشی از آن در روزنامه بامداد بازنشر شد، از جلال آلاحمد، نگاه او به انقلاب و نیز نقش زنان در تحولات آن روزها سخن گفت. دانشور که ۲۲ سال از زندگی مشترکش با جلال را دوران شکلگیری و شکوفایی هر دوی آنان میداند، تأکید میکند که او را بهخوبی میشناخته، اما با این حال نمیتواند با قطعیت بگوید اگر جلال زنده بود، در برابر انقلاب چه میکرد. به باور او، جلال شخصیتی پویا و در حال شدن داشت؛ کسی که اهل ایستایی نبود و در برابر سختیها، به برخاستن و عبور از بحران باور داشت.
دانشور با یادآوری سخنان جلال درباره تابآوری در برابر «سیلی روزگار» میگوید همین نگاه پس از مرگ او نیز به خودش توان ادامهدادن داده است. او معتقد است اگر جلال در ده سال پس از مرگش زنده میماند، بیتردید دچار تحول فکری بیشتری میشد و به احتمال زیاد با همه توانش در خدمت انقلاب قرار میگرفت، چرا که به آن امید بسیار داشت.
او همچنین درباره توجه جلال به مذهب در سالهای پایانی عمرش میگوید که او به وجه مبارزاتی دین علاقهمند شده بود، با دکتر علی شریعتی گفتوگو داشت و امام خمینی را شخصیتی میدانست که توان مقابله با استعمار را دارد. از نظر دانشور، نقل برخی متون در خدمت و خیانت روشنفکران نیز در همین چارچوب قابل فهم است.
در بخش دیگری از این گفتوگو، دانشور بر نقش برجسته زنان در انقلاب تأکید میکند و میگوید زنان نهفقط همپای مردان، بلکه گاه بیش از آنان در صحنه بودند؛ از حضور در راهپیماییها تا کمکرسانی، پشتیبانی از مجروحان، فعالیتهای فرهنگی و رسیدگی به محرومان. به اعتقاد او، زنان و مردان هر دو در انقلاب «سنگ تمام گذاشتند» و برای به ثمر رسیدن آن نیز باید همچنان پای کار بمانند.
متن کامل این گفتوگو را از اینجا بخوانید.
۲۵۹






نظر شما