به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در اوایل شهریور ۱۳۵۹، خبرنگار مجله «زن روز» در جریان تهیه گزارشی از عملکرد بنیاد شهید، با مجموعهای از رفتارهای غیرعادی در میان مراجعین این نهاد مواجه شد. این گزارش میدانی، از وجود اشکالاتی نظیر ثبت آدرسهای نادرست برای ۸۰ درصد پروندهها، جعل هویت برای دریافت تسهیلات و سوءاستفاده از بودجههای در نظر گرفته شده برای معلولین و بازماندگان شهدا حکایت داشت.
در پاسخ به این پرسشها، مهدی کروبی در گفتوگو با «زن روز»، ضمن پذیرش برخی کاستیها، مراجعین را به سه دسته تقسیم کرد: نخست، معلولین اصیل و بیادعا؛ دوم، افرادی که تحت تأثیر فرهنگ «حقگرا» هستند؛ و سوم، گروهی که اصلیترین چالش بنیاد هستند؛ یعنی کسانی که یا واقعاً جزو شهدای انقلاب نیستند و با سوءاستفاده از فضا مراجعه میکنند، و یا به دلیل نبود مدارک دقیق (بهویژه برای شهدای دوران خفقان پیش از انقلاب)، از خلأهای نظارتی برای جعل هویت بهره میبرند.
کروبی با انتقاد از «بیعرضگی دولت موقت» در ساماندهی آمار، مدعی شد که هجوم ناگهانی مراجعین پس از پیروزی انقلاب، امکان تصفیه پروندهها را از آنها سلب کرده است. وی همچنین به وجود «دفاتر غیررسمی» (مانند دفتر خانهسازی متعلق به برادرش) اشاره کرد که باعث شده برخی افراد از طریق آنها به خانههای اهدایی دست یابند. در نهایت، او ضمن اشاره به کمبود بودجه و امکانات فرهنگی، مدعی شد که بنیاد در حال تلاش برای اصلاح پروندهها و مقابله با سوءاستفادههایی است که ریشه در آشفتگیهای دوران گذار دارد.
متن کامل این گفتوگو را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
نظر شما