چرا گاهی در باره موفقیت هایمان سکوت می کنیم؟

 گروه اندیشه: در سایت انجمن روان‌شناسی اجتماعی ایران مطلبی منتشر شده در باره این که چرا برخی افراد در مواجهه با دیگران کمتر از موفقیت هایشان سخن می گویند؟ اما نتیجه این تحقیقات که در میان هشت هزار نفر و در نه مطالعه جداگانه انجام شده چیست؟

****

تا حالا شده در جمعی باشید که یک نفر تازه از یک شکست یا ناکامی‌اش گفته، و شما دقیقاً همان لحظه یک خبر خوب درباره‌ی خودتان داشته باشید... اما ترجیح داده باشید سکوت کنید؟ پژوهش تازه‌ای در مجله‌ی Organizational Behavior and Human Decision Processes، با بررسی بیش از هشت‌هزار نفر در نُه مطالعه‌ی جداگانه (از مصاحبه‌ی شغلی گرفته تا نتایج سلامت و مسائل مالی)، دقیقاً همین رفتار را زیر ذره‌بین برده است.

یافته‌ی اصلی: ما به‌طور طبیعی، افشای موفقیت یا شکست خودمان را بر اساس چیزی که طرف مقابل تازه گفته تنظیم می‌کنیم. نتیجه این است که آدم‌ها بسیار بیشتر تمایل دارند «شکست مشترک» را به زبان بیاورند تا «موفقیت مشترک» را.

نکته‌ی مهم: پژوهشگران دریافتند این رفتار ریشه در خودنمایی یا مدیریت تصویر شخصی ندارد؛ بلکه بیشتر از سر مراقبت از احساسات طرف مقابل است. وقتی کسی به ما می‌گوید دچار سختی شده، ما هم تجربه‌ی سختی‌های خودمان را می‌آوریم، نه برای رقابت، بلکه برای دلداری. اما وقتی ما موفق بوده‌ایم و او نه، ترجیح می‌دهیم چیزی نگوییم تا حس بدتری در او ایجاد نشود. در مواردی هم که ناچاریم خبر خوب را بدهیم، از زبان دلجویانه، عذرخواهی جبرانی، به‌تأخیرانداختن گفتن خبر، یا پیشنهاد کمک استفاده می‌کنیم تا ضربه‌اش نرم‌تر شود.

احتیاط علمی: این یافته‌ها درباره‌ی الگوی رفتاری کسی‌ است که خبر را می‌شنود و باید پاسخ دهد؛ پژوهش هنوز واکنش واقعی فرد اول (کسی که ابتدا خبر خود را فاش کرده) به این «سکوت‌های محتاطانه» را به‌طور کامل روشن نکرده. محققان خودشان هم پیشنهاد داده‌اند قدم بعدی، بررسی هر دو طرف مکالمه به‌طور هم‌زمان است تا معلوم شود این راهبردهای خیرخواهانه واقعاً به هدفشان می‌رسند یا نه.

به نظر شما، این «سکوت‌ها» در بلندمدت به رابطه کمک می‌کند یا کم‌کم فاصله ایجاد می‌کند؟

منبع: Prinsloo, Scopelliti, Loewenstein & Vosgerau — Organizational Behavior and Human Decision Processes

۲۱۶۲۱۶