سناریوی فرضی آغاز جنگ های داخلی در سال ۲۰۲۸-۲۰۲۹؛ خطر غیرقابل باور/ آمریکا در مرحله سازماندهی شبه‌نظامی و ورود به دوقطبی‌سازی ایستاده است

در فصل هفتم، نویسنده با ترسیم سناریویی فرضی از آغاز جنگ داخلی در آمریکا طی سال‌های ۲۰۲۸ و ۲۰۲۹، نشان می‌دهد درگیری‌های قرن بیست‌ویکم به جای نبردهای کلاسیک، بر پایه «استراتژی ضعیفان»، جنگ چریکی نامتمرکز، ترور و جنگ روایت‌ها و دیپ‌فیک شکل می‌گیرند. این فصل با تبیین نقش میلیشیاهای مسلح و متون راست افراطی، وضعیت معاصر آمریکا را بر اساس الگوی «ده مرحله نسل‌کشی» گریگوری استنتون در مرحله سازماندهی شبه‌نظامی و ورود به دوقطبی‌سازی ارزیابی می‌کند.

گروه اندیشه: وحید اسلام‌زاده کتاب باربارا اف. والتر به نام «چگونه جنگ داخلی شروع می شود» منتشر شده در سال ۲۰۲۲ را ترجمه کرده و به تدریج تا کنون شش فصل در خبرگزاری خبرآنلاین منتشر شده به این شرح: قسمت های یک و دو از فصل اول، فصل دوم قسمت اول  و قسمت دوم و فصل سوم ، فصل چهارم، فصل پنجم قسمت اول، قسمت دوم فصل پنجم، از نظرتان گذشت. والتر از فصل ششم (قسمت اول) که از نظرتان گذشت، روایتی تحلیلی و روش‌شناختی از روند افول دموکراسی در ایالات متحده آمریکا ارائه می‌دهد که نقطه اوج آن در وقایع ششم ژانویه ۲۰۲۱ و حمله به ساختمان کپیتول نمود یافت.  والتر در فصل ششم (قسمت دوم و پایانی) سه مرحله شکل گیری شورش را در آمریکا با توجه به نظریه های سیا را بازنمایی می کند.

او در فصل پیش رو که فصل هفتم باشد، با توجه به تحلیل های فصل پنجم و ششم، با ترسیم یک سناریوی فرضی و تحلیلی از آغاز و گسترش جنگ داخلی در ایالات متحده در سال‌های ۲۰۲۸ و ۲۰۲۹، نشان می‌دهد که درگیری‌های داخلیِ قرن بیست‌ویکم چگونه از الگوهای کلاسیکِ قرن نوزدهم فاصله می‌گیرند. روایت با موجی از بمب‌گذاری‌های هم‌زمان در ساختمان‌های کنگره ایالتی از ویسکانسین و اورگان تا دنور، آتلانتا، سانتافه و میشیگان، تیراندازی در دانشگاه تگزاس، سوءقصدهای نافرجام علیه کاملا هریس و فرماندار کالیفرنیا و حملات به دادگاه‌ها آغاز می‌شود؛ حوادثی که در بستر بحران‌های اقلیمی چون آتش‌سوزی‌های کالیفرنیا و طوفان‌های سواحل شرقی، جامعه را به حالت بهت، ناامنی و فروپاشیِ احساس اعتماد می‌کشاند. در این فضای ملتهب، «جنگ روایت‌ها» و فناوری «دیپ‌فیک» — از جمله ویدئوهای جعلی منسوب به جنبش «جان سیاه‌پوستان مهم است» و شایعات شبکه‌هایی چون کیو-آنون در کنار انتشار مانیفست گروه راست‌گرای «کانتری‌من» در سایت ۸kun — تشخیص حقیقت را دشوار می‌کند، دولت فدرال و کنگره را در بن‌بست و انفعال نگه می‌دارد و به ظهور میلیشیاهای مسلح رقیب و درگیری‌های خونین خیابانی، از جمله شورش‌های دیترویت و سرایت آن به شهرهای دیگر، دامن می‌زند. والتر در ادامه، تصورِ تکرار جنگ داخلی ۱۸۶۱–۱۸۶۵ را به دلیل برتری عظیم ارتش مدرن آمریکا و پراکندگی جغرافیایی جدایی‌طلبان «شکست در تخیل» می‌خواند و توضیح می‌دهد که شورشیان امروز به جای نبرد متعارف، «استراتژی ضعیفان» — یعنی جنگ چریکی نامتمرکز، سازماندهی در شبکه‌های رمزگذاری‌شده و ترور داخلی — را برمی‌گزینند تا با ارعاب شهروندان و بهره‌برداری از آزادی‌های مدنی و محدودیت‌های قانونی دموکراسی‌ها، دولت‌ها را وادار به تغییر سیاست یا انتخاب رهبران افراطی‌تر کنند. با مرور متون الهام‌بخش خشونتِ راست افراطی همچون «یادداشت‌های ترنر» و «محاصره» و هشدار نسبت به لغزش تنش‌ها به سوی پاکسازی قومی و تشکیل «ایالت‌های قومی سفیدپوست» با الهام از نمونه‌های تاریخی جامو و بوسنی، متن در نهایت وضعیت معاصر آمریکا را بر اساس چارچوب «ده مرحله نسل‌کشی» گریگوری استنتون می‌سنجد و نشان می‌دهد که چگونه این کشور مراحل دسته‌بندی، نمادپردازی، تبعیض و انسان‌زدایی را پشت سر گذاشته و اکنون در مرحله سازماندهی شبه‌نظامی و ورود به دوقطبی‌سازی ایستاده است. این مطلب را در ادامه می خوانید: 

****

سیاست بر لبه‌ی پرتگاه: چرا آنوکراسی‌ها جرقه‌زننده‌ی جنگ‌های داخلی هستند؟ از شکنندگی نهادها تا انتقام نخبگان: آناتومی سقوط به ورطه‌ی درگیری‌های خونین
باربارا اف. والتر

جنگ چگونه خواهد بود؟

صبح سه‌شنبه، ۱۴ نوامبر ۲۰۲۸، جاستین لارنس، رئیس مجلس نمایندگان ویسکانسین، به جایگاه می‌رود تا جلسه قانون‌گذاری ایالت را آغاز کند. پیش از آنکه بتواند کلمه‌ای بر زبان بیاورد، بمبی منفجر می‌شود؛ سقف شیشه‌ای عظیم را می‌شکند و تیکه‌های خرد شده‌ی شیشه را مانند بارانی بر فضای مجلل طبقه‌ی دوم می‌پاشد. در میان دود و تکه‌های خرد شده‌ی اثاثیه، اجساد متلاشی‌شده‌ی دوازده نماینده بر روی فرش قرمز افتاده‌اند؛ در میان آن‌ها لارنس است که جسدش تقریباً سه متری جایی که ایستاده بود، پرتاب شده است. یک نگهبان امنیتی نیز در حالی که غرق در خون است، بی‌حرکت روی زمین افتاده است. دو هزار مایل دورتر، بمب دیگری در ساختمان کنگره‌ی ایالتی در سِیلِمِ اورگان منفجر می‌شود. گزارش‌هایی از انفجارهای بزرگ در ساختمان‌های کنگره یا حوالی آن‌ها در دنور، آتلانتا، سانتافه و لانسینگِ میشیگان به گوش می‌رسد. مردم از پیش عصبی و تحریک‌پذیر بودند؛ چرا که آتش‌سوزی‌ها در کالیفرنیا شدت گرفته و چندین طوفان درجه ۴ را پی‌درپی به سواحل شرقی زده بود و خسارات فاجعه‌باری به جای گذاشته بود.

با پخش شدن خبر بمب‌گذاری‌ها، آمریکایی‌ها هر کاری که در دست داشتند رها کردند تا اخبار را دنبال کنند و با سراسیمگی، صفحه‌ی شبکه‌های اجتماعی‌شان را بالا و پایین کنند. هیچ‌کس نمی‌فهمید چه اتفاقی در حال رخ دادن است، یا اصلاً آیا می‌توان به آنچه می‌بیند اعتماد کرد یا نه. یک ویدئو، که ظاهراً از داخل سالن سخنرانی بزرگی در دانشگاه تگزاس در شهر آستین بود، دانشجویانی را نشان می‌داد که جیغ می‌کشیدند و می‌دویدند. تصویر تار بود، اما به نظر می‌رسید جسدی در حوضچه‌ای از خون روی صحنه افتاده است. بعدها معلوم شد که شخصی در بزرگ‌ترین سالن سخنرانی دانشگاه آتش گشوده و رئیس دپارتمان بیولوژی را در حالی که مشغول تدریس درسی درباره «ایمونولوژی مولکولی» بود، به قتل رسانده است. ویدئوهایی از سراسر کشور سرازیر می‌شد که صحنه‌هایی از خون و هرج‌ومرج را به تصویر می‌کشیدند. به نظر می‌رسید که همه چیز، هم‌زمان در حال انفجار است.

جیمز دمیک، خبرنگار ارشد سی‌ان‌ان (CNN)، گزارش می‌دهد که هفت ساختمان کنگره‌ی ایالتی مورد حمله قرار گرفته‌اند. همچنین سی‌ان‌ان گزارش‌هایی دریافت کرده مبنی بر اینکه در همان روز، مأموران سرویس مخفی توانسته‌اند نقشه‌ای برای ترور کامالا هریس، رئیس‌جمهور منتخب را خنثی کنند؛ آن هم درست در حالی که او در حال ایراد سخنرانی درباره قصدش برای ممنوعیت سلاح‌های تهاجمی بود. از سوی دیگر، فاکس نیوز (Fox News) گزارش می‌دهد که تلاش ناموفق دیگری برای ترور فرماندار دموکرات کالیفرنیا صورت گرفته است.

تا صبح روز بعد، آمریکایی‌ها درک بهتری از وسعت خسارات پیدا کردند. فرماندار دموکرات ویسکانسین و دادستان کل ایالت که جمهوری‌خواه بود، در وضعیت وخیمی به سر می‌بردند و مشخص نبود که آیا زنده می‌مانند یا خیر. بمب‌های منفجر نشده‌ای در توپیکا، سالت‌لیک‌سیتی، فینیکس و آلبانی کشف شدند. دادگاه اصلی در مرکز شهر فیلادلفیا نیز مورد حمله قرار گرفت که منجر به کشته شدن چهار قاضی شد و برای مدت نامعلومی تعطیل گشت. غارت آغاز شده بود.

جنگ روایت‌ها و دیپ‌فیک؛ چه کسی ماشه را کشید؟

مشخص نبود چه کسی پشت این حملات است یا چرا این اهداف انتخاب شده‌اند. در واقع، تنوع روش‌ها و سلاح‌ها — از یک نارنجک ارتش در دنور گرفته تا یک بمب‌ب‌گذاری خودرویی در سانتافه — نشان می‌داد که گروه‌های متعددی پشت این ماجرا هستند. اما هیچ‌کس مسئولیت این اقدامات را نپذیرفت. در عوض، داستان‌هایی به سرعت در پلتفرم‌های رامبل (Rumble)، گب (Gab) و می‌وی (MeWe) و همچنین تلگرام، فیس‌بوک و توییتر شکل گرفت و پخش شد با این ادعا که یک گروه چپ‌گرا به نام «سیاهان برای آنارشی» (blaKx) مقصر است و این اتفاقات، بخشی از یک حمله هماهنگ توسط اقلیت‌ها برای تصرف کشور است. ویدئوهای وایرال شده در یوتیوب، جوانان سیاه‌پوستی را نشان می‌دادند که با پرتاب آجر شیشه‌های فروشگاه‌ها را می‌شکند و ماشین‌ها را به آتش می‌کشند. در یک ویدئوی به‌شدت تکان‌دهنده، یکی از رهبران جنبش «جان سیاه‌پوستان مهم است» (BLM)، تهدید به خشونت‌های بیشتر کرد و از آمریکایی‌های سیاه خواست تا «برای جنگی که همه می‌دانیم باید بجنگیم، آماده شوند». شبکه کیو-آنون (QAnon) از شایعاتی می‌سوخت که می‌گفت blaKx با مکزیکی‌ها، السالوادوری‌ها، پورتوریکویی‌ها و مسلمانان همکاری می‌کند و استادان دانشگاه‌های نخبه آمریکا در پشت صحنه، این جنبش را هدایت می‌کنند. آن بعدازظهر، یوتیوب اعلام کرد که ویدئوی جنبش BLM یک «دیپ‌فیک [deepfake]» (جعل عمیق) است و آن را پس از ۳.۷ میلیون بازدید، حذف کرد.

سه روز بعد، یک مانیفست گمنام در چهارده صفحه به نام «یوک را دور بیندازید» در سایت ۸kun منتشر شد. زبان متن، که پراکنده و ستیزه‌جویانه بود، کشتارها را ستایش می‌کرد و به نظر می‌رسید مسئولیت بخشی از آن‌ها را بر عهده می‌گیرد؛ با این اصرار که خشونت، یک اصلاحیه‌ی دیرشده برای «سیاست‌های چپ رادیکال» در شهرهای آمریکا است؛ شهرهایی که توسط «نخبگانی فاسد و خودمتنفر» اداره می‌شوند که «کشور را در تاریکی و با تیغ‌های خاموششان می‌کُشند.» این مانیفست، تئوری‌های توطئه‌ای را تکرار می‌کرد که در چند سال گذشته در تلگرام دست به دست شده بود: اینکه دموکرات‌ها با حمایت مهاجران و یهودیان، قصد دارند تمام سلاح‌ها را مصادره کنند، پلیس محلی را منحل نمایند، حکومت نظامی اعلام کنند، کلیساها را به کلینیک‌های سقط جنین تبدیل کنند و زمین‌های کشاورزان سفیدپوست را بگیرند تا به عنوان غرامت به خانواده‌های سیاه‌پوست بدهند. نویسنده مانیفست اعلام می‌کند که آن‌ها باید متوقف شوند، پیش از آنکه کشور را تصرف کنند و ایالات متحده را به یک دولت سوسیالیستی، سکولار و چند نژادی تبدیل کنند. روز بعد، مقامات توانستند حساب کاربری در ۸kun را به گروه «کانتری‌من» (Countrymen)، یک میلیشیای راست‌گرا، ردیابی کنند. اکنون تفکیک میان دو روایت رقیب — اینکه آیا کشور مورد محاصره‌ی چپ‌هاست یا راست‌ها؟ — تقریباً غیرممکن شده بود، اما اف‌بی‌آی (FBI) به این نتیجه رسید که تقریباً با اطمینان، گروه «کانتری‌من» پشت این حملات بوده است.

سیاست بر لبه‌ی پرتگاه: چرا آنوکراسی‌ها جرقه‌زننده‌ی جنگ‌های داخلی هستند؟ از شکنندگی نهادها تا انتقام نخبگان: آناتومی سقوط به ورطه‌ی درگیری‌های خونین
وحید اسلام‌زاده

فلج شدن دولت و ظهور میلیشیاهای رقیب در خیابان‌ها

ادارات دولتی، مدارس و عبادتگاه‌ها همگی تعطیل شدند؛ همه چیز به طور کامل متوقف گشت. مردم در خانه‌هایشان ماندند و از خرید یا رفتن به سر کار می‌ترسیدند. آمریکایی‌ها در سراسر کشور منتظر کمک بودند. کامالا هریس، رئیس‌جمهور منتخب، خواستار آرامش شد و سعی کرد حزب خود را از اعزام نیروهای فدرال باز دارد؛ چرا که می‌ترسید این اقدام، تنها باعث تحریک بیشتر گروه‌هایی شود که به باور او، از پیش ضددولت بودند. کنگره نیز به بن‌بست رسیده بود.

طی ده روز بعد، حملات پراکنده ادامه یافت؛ این بار در لس‌آنجلس، بوستون، تالاهاسی، میامی و نیورلئان. دامنه حملات نیز در حال گسترش بود و مدارس، کلیساها و فروشگاه‌های زنجیره‌ای بزرگ را هدف قرار می‌داد. مردم احساس می‌کردند که گویی دولتشان فروپاشیده است. جنیفر لاسون، مادری شاغل که در میپل‌وودِ نیوجرسی زندگی می‌کرد، در مصاحبه‌ای با سی‌ان‌ان ظاهر شد. او در حالی که با چشمانی خسته و بی‌فروغ به دوربین خیره شده بود، گفت: «حس می‌کنم هیچ‌کس نیست که هوای من و خانواده‌ام را داشته باشد. اصلاً نمی‌دانم باید به چه کسی اعتماد کنم.»

میلیشیاها بیش از پیش خود را نشان دادند و اغلب ادعا می‌کردند که «دیده‌بانان محله» هستند، اما در واقع به طور گزینشی، جوانان سیاه‌پوست، لاتین‌ها و آسیایی‌ها را مورد آزار و اذیت قرار می‌دادند. آن‌ها حتی شروع کردند به تهدید نیروهای گارد ملی، قضات، سیاست‌مداران و افسران پلیسی که نمی‌توانستند آن‌ها را برای پیوستن به خودشان متقاعد کنند. به نظر می‌رسید آن‌ها مصمم‌اند کنترل دولت‌های محلی را به دست بگیرند و توانایی دولت فدرال را در اجرای هر قانونی که مورد پسندشان نیست، محدود کنند. مردانی سیاه‌پوش با سلاح‌های خودکار، کلینیک‌های سقط جنین را مجبور به تعطیلی کردند و مشتریانی را که به فروشگاه‌های متعلق به اقلیت‌ها می‌رفتند، مورد ارعاب قرار دادند. هیچ‌کس جلوی آن‌ها را نمی‌گرفت.

آمریکایی‌های جناح چپ نیز شروع کردند به تشکیل میلیشیاهای خود تا از خانواده‌ها و محله‌هایشان محافظت کنند. نیروهای انتظامی محلی و ماموران فدرال بیش از پیش به حاشیه رانده شدند و در رقابتی گسترده‌تر میان میلیشیاهای محلی، به بازیگرانی درجه دو تبدیل گشتند؛ چرا که هر روز آمریکایی‌های بیشتری مجبور می‌شدند انتخاب کنند که با کدام گروه همسو شوند.

جرقه دیترویت؛ از درگیری خیابانی تا هشتگِ خون

در ۱۳ ژانویه ۲۰۲۹، یک هفته پیش از مراسم تحلیف، حامیان رئیس‌جمهور آینده، هریس، در دیترویت راهپیمایی کردند و خواستار وضع قوانین سخت‌گیرانه‌تر برای کنترل سلاح و اعزام نیروهای فدرال برای تامین امنیت شهرشان شدند. اما جمعیت دیگری نیز در نزدیکی ساختمان کنگره جمع شده بودند. در میان این شبه‌نظامیان، افرادی بودند که به نظر می‌رسید انگلیسی بلد نیستند و برخی از آن‌ها نشان‌هایی مربوط به حزب AfD آلمان و «جنبش امپراتوری روسیه» (RIM)، که از راست‌های افراطی است را بر تن داشتند. طولی نکشید که صدای پهپادها در آسمان پیچید و با صدایی شوم بر فراز معترضان می‌چرخیدند. همان‌طور که تظاهرات‌کنندگانِ طرفدار هریس در خیابان پیش می‌رفتند، شبه‌نظامیان سد راهشان شدند. هل دادن‌ها و درگیری‌های بدنی تقریباً بلافاصله آغاز شد. صدای کسی شنید شد که فریاد می‌زد: «برگردید به پورتلند! اینجا ایالتِ وطن‌پرستان واقعی است!» سنگی در هوا به پرواز درآمد و شیشه‌ی یک فروشگاه در آن نزدیکی خرد شد. مردم روی ماشین‌ها می‌رفتند و ترقه‌ها منفجر می‌شدند.

ناگهان، کسی دو گلوله شلیک می‌کند و جمعیت پراکنده می‌شوند. ماموران مخفی فدرال وارد عمل شدند. آن‌ها به سوی جمعیت برانگیخته، گاز اشک‌آور پاشیدند و سپس به گروهی از شبه‌نظامیان که به نظر می‌رسید شلیک را آغاز کرده‌اند، گلوله‌های لاستیکی زدند. ویدئوهای شبه‌نظامیان خون‌آلود به سرعت در اینترنت پخش شد. حامیان خشم‌زده به کوچه‌های جانبی ریختند و در حال فرار، با چوب‌های بیسبال شیشه‌های جلو ماشین‌ها را خرد می‌کردند. پرچمی از جنبش «جان سیاه‌پوستان مهم است» (BLM) به آتش کشیده شد و از پنجره ماشینی به داخل پرتاب گشت و خودرو را شعله‌ور کرد. اِما جونز دوازده ساله، دختر یکی از آن شبه‌نظامیان، با جراحات ناشی از سوختگی به بیمارستان منتقل شد. روز بعد، او در بخش مراقبت‌های ویژه درگذشت. در سراسر غرب میانه، نام او به شعار ملی‌گرایان سفیدپوست تبدیل شد که «دیوانه‌های چپ رادیکال» را متهم به دامن زدن خشونت می‌کردند. هشتگ #Fight۴Emma در شبکه‌های اجتماعی وایرال شد و به سرعت پخش گشت. در یوتیوب، چهره‌های تاثیرگذار کیو-آنون به دنبال‌کنندگانشان هشدار دادند که «طوفان» سرانجام فرا رسیده است.

در توییتر، جان کورنین، رهبر اکثریت سنا و دیگر جمهوری‌خواهان برجسته، خواستار اتحاد ملی شدند. اما این فراخوان‌ها در برابر همهمه‌ی پیام‌های متضاد، شنیده نشد: «چپ‌های رادیکال در حال تصرف کشور هستند»، «ملی‌گرایان سفیدپوست قصد دارند هر اقلیتی را که اعتراض کند بکشند»، «دولت با جناح راست همدست است»، «دولت با جناح چپ همدست است»، «دولت هیچ کاری نمی‌کند.» فروش اسلحه و مهمات به شدت افزایش یافت و کنسروها به سرعت از قفسه‌های فروشگاه‌ها غیب شدند.

پس از نُه شب متوالی از اعتراضات و شورش‌ها، ساکنان دیترویت شروع به ترک شهر کردند. خیابان‌ها از دود غلیظ پر شده بود. آنا میلر که سی سال در این شهر زندگی کرده بود، می‌گوید: «دخترم می‌ترسد شب‌ها بخوابد.» رهبران مذهبی دیترویت خواستار صلح و بهبودی شدند، اما خشونت فروکش نکرد، بلکه به میلواکی، فیلادلفیا و آتلانتا سرایت کرد. الایژا لوئیس، معترضی از میلواکی، می‌گوید: «ما جنگ نمی‌خواهیم، اما اگر هریس دست به اقدام قاطعانه نزند، نمی‌دانم دیگر چه کار می‌توانیم بکنیم.»

شکست در تخیل؛ چرا جنگ داخلی قرن بیست‌ویکم شبیه گتیزبورگ نیست؟

وقتی ما در ایالات متحده به جنگ داخلی فکر می‌کنیم، بیشترمان به اولین جنگ داخلی کشورمان می‌اندیشیم که از سال ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵ به طول انجامید. ما افسرانی را بر فراز اسب‌ها تصور می‌کنیم و سربازان پیاده‌ای با لباس‌های آبی و خاکستری که در میدان‌های نبردی عظیم به سوی یکدیگر هجوم می‌برند. در ذهنمان، عکس رئیس‌جمهور لینکلن را در آنتیتِم می‌بینیم که با پالتوی بلند و کلاه استوانه‌ای‌اش، بیرون از چادر ارتش شمال در حال مشورت با افسران است. یا «حمله پیکت» را به یاد می‌آوریم که در تابلوهای نقاشی ثبت شده است؛ زمانی که توده‌ای از سربازان کنفدراسیون، در آخرین روز نبرد گتیزبورگ، به دیواری از سربازان اتحادیه حمله کردند. ما به اجسادی می‌اندیشیم که در دشت‌های خالی پراکنده شده‌اند. ما به خاکریزهای گل‌آلود و توپ‌ها فکر می‌کنیم.

به این نتیجه می‌رسیم که جنگ داخلی‌ای شبیه به آن، دیگر نمی‌تواند رخ دهد. اولاً، دولت و ارتش ایالات متحده امروز بسیار قدرتمندتر شده‌اند. ارتش آمریکا در سال ۱۸۶۰ ضعیف بود و تنها شانزده هزار سرباز داشت که در سراسر این قاره‌ی پهناور پراکنده شده بودند؛ در واقع بیشتر آن‌ها در غرب رودخانه‌ی می‌سی‌سی‌پی مستقر بودند تا «تهدیدی» را که از سوی بومیان آمریکا وجود داشت، خنثی کنند. اما امروز، ارتش ایالات متحده حدود ۱.۳ میلیون سرباز فعال، ۹۰۰ هزار نیروی ذخیره و تقریباً ۴۵۰ هزار نفر در گارد ملی دارد. همچنین توانایی این را دارد که این سربازان را به سرعت به مناطق بحرانی منتقل کند. در سال ۱۸۶۰، این تصور که کنفدراسیون‌ها بتوانند با ارتش آمریکا مقابله کنند، دیوانگی نبود؛ اما امروز، این تصور که میلیشیاها بتوانند چنین کاری کنند، عین دیوانگی است.

موضوع جغرافیا نیز مطرح است. تا سال ۱۸۶۱، کنفدراسیون‌ها در تصمیم خود برای جدایی متحد بودند؛ رهبران هر یازده ایالت جنوبی موافقت کردند که کشور جداگانه‌ی خود را تأسیس کنند. این امر تا حدی به این دلیل ممکن بود که آن ایالت‌ها از نظر جغرافیایی در یک منطقه‌ی واحد متمرکز بودند. اکثر شهروندان جنوب از جدایی حمایت می‌کردند و تا سال ۱۸۶۱، در مورد اینکه پس از انتخابات لینکلن باید چه کنند، اختلاف‌نظر بسیار کمی وجود داشت. در مقابل، امروزه کسانی که خواهان جدایی هستند، در سراسر کشور پراکنده‌اند و تلاش‌ها برای جداسازی — از جنبش استقلال آلاسکا گرفته تا جنبش جدایی‌طلب کاسکادیا (که قصد دارد ایالت‌های اورگان و واشینگتن را به بریتیش کلمبیا متصل کند) — دور از ذهن به نظر می‌رسد. همچنین، گروه‌های بزرگ و قدرتمندی از شهروندان متمایل به چپ در مناطق شهری حتی در محافظه‌کارترین ایالت‌ها زندگی می‌کنند، و این بدان معناست که بخش قابل توجهی از شهروندان با چنین اقدامی مخالف خواهند بود.

«استراتژی ضعیفان»؛ آسیب‌پذیری دموکراسی‌ها در برابر ترور داخلی

اما این‌گونه فکر کردن — اینکه جنگ داخلی را فقط در این قالب‌ها تصور کنیم — در واقع یک «شکست در تخیل» است. چرا که جنگ‌های داخلی در دنیای امروز، کاملاً متفاوت به نظر می‌رسند. کسانی که در قرن بیست و یکم علیه دولت‌های خود می‌جنگند، تمایل دارند که به کلی از میدان نبرد دوری کنند؛ آن‌ها می‌دانند که در یک جنگ کلاسیک در برابر دولتی قدرتمند، تقریباً به طور قطع شکست خواهند خورد. در عوض، آن‌ها «استراتژی ضعیفان» را برمی‌گزینند: جنگ چریکی و تروریسم. و به طور فزاینده‌ای، کارزارهای ترور داخلی، دولت‌های دموکراتیک را هدف قرار می‌دهند.»

ترور در نظام‌های دموکراتیک می‌تواند مؤثر باشد، زیرا اهداف آن — یعنی شهروندان — دارای قدرت سیاسی هستند: آن‌ها می‌توانند به سیاست‌مدارانی که قادر به متوقف کردن حملات نیستند، رأی ندهند. ارتش جمهوری‌خواه ایرلند (Provisional IRA)، حماس و ببرهای تامیل، همگی بر این باور بودند که هرچه درد بیشتری را بر شهروندان عادی تحمیل کنند، احتمال اینکه دولت‌ها در ازای صلح، امتیازاتی به تروریست‌ها بدهند بیشتر می‌شود. در هر دو صورت، افراط‌گرایان سود می‌برند: آن‌ها یا رهبر فعلی را متقاعد می‌کنند که سیاست‌های مطلوب‌تر آن‌ها را پیش بگیرد (مانند عدم کنترل اسلحه یا سیاست‌های مهاجرتی سخت‌گیرانه‌تر)، و یا تعداد کافی از رأی‌دهندگان را متقاعد می‌کنند تا رهبری افراطی‌تر را انتخاب کنند که از نظر ایدئولوژیکی به آن‌ها نزدیک‌تر است. همچنین، اجرای عملیات ترور در دموکراسی‌ها، جایی که آزادی رفت‌وآمد بیشتر و نظارت کمتر است، به طرز شگفت‌آوری آسان‌تر است. علاوه بر این، محدودیت‌های قانونی متعددی وجود دارد که مانع از آن می‌شود که گروه‌های داخلی به سادگی «تروریست» نامیده شوند، و همین امر به آن‌ها آزادی عملی می‌دهد که تروریست‌های خارجی هرگز نخواهند داشت.

اگر آمریکا دچار دومین جنگ داخلی شود، جنگجویان در دشت‌ها گرد هم نمی‌آیند و یونیفورم به تن نمی‌کنند. آن‌ها حتی ممکن است هیچ فرماندهی نداشته باشند. آن‌ها از میان سایه‌ها می‌خزند و از طریق تالارهای گفتگو و شبکه‌های رمزگذاری شده با یکدیگر ارتباط می‌گیرند. آن‌ها در گروه‌های کوچک، در تعمیرگاه‌های جاروبرقی در حاشیه مراکز خرید، در دشت‌های بیابانی در مرز آریزونا، در پارک‌های عمومی جنوب کالیفرنیا یا در جنگل‌های برفی میشیگان با هم ملاقات می‌کنند تا برای جنگ آموزش ببینند. آن‌ها برای برنامه‌ریزی مقاومتشان به فضای مجازی می‌روند و استراتژی می‌چینند تا چگونه دولت را در هر سطحی تضعیف کنند و کنترل بخش‌هایی از آمریکا را به دست گیرند. آن‌ها هرج‌ومرج و ترس ایجاد می‌کنند و سپس، آمریکایی‌ها را مجبور می‌کنند که یکی از دو طرف را انتخاب کنند.

کتاب‌های مقدس نفرت؛ از «یادداشت‌های ترنر» تا «محاصره»

افراط‌گرایان معمولاً الهامات باورهای خود را در متون معیار خاصی می‌یابند. اعضای القاعده، مانیفست سی‌صفحه‌ای اسامه بن لادن را داشتند که عنوانش «اعلامیه جنگ علیه آمریکایی‌های اشغال‌کننده سرزمین دو مکان مقدس» بود. نازی‌ها، کتاب «نبرد من» اثر آدولف هیتلر را داشتند که او در سال ۱۹۲۵، یعنی چهارده سال پیش از تهاجم ارتش آلمان به لهستان، منتشر کرد. تروریست‌های لیبیایی به «کتاب سبز» معمر قذافی استناد می‌کردند — اثری که ادای احترامی بود به «کتاب قرمز کوچک» مائو — و در آن، چشم‌انداز رادیکال قذافی برای بازسازی جامعه لیبی ترسیم شده بود.

در ایالات متحده، کتاب «یادداشت‌های ترنر» وجود دارد که اف‌بی‌آی آن را «کتاب مقدس راست‌گرایان نژادپرست» نامیده است. این کتاب، روایتی تخیلی از یک انقلاب آریایی است که دولت ایالات متحده را سرنگون می‌کند. اما این روایت — که در سال ۱۹۷۸ توسط ویلیام پیرس، رهبر «اتحاد ملی» (یک گروه نئونازی) نوشته شده — در واقع کتاب راهنمایی است برای تبدیل کینه‌های نژادی به یک جنگ نژادی؛ و تصویری مشخص (حملات تروریستی، بمب‌های با تلفات گسترده) ارائه می‌دهد از اینکه چگونه گروهی از فعالان حاشیه‌ای می‌توانند دولت فدرال را ساقط کرده و سفیدپوستان دیگر را نسبت به این هدف «بیدار» کنند. مضامین این کتاب — اینکه به رسانه‌ها نمی‌توان اعتماد کرد، فدرال‌ها به دنبال گرفتن اسلحه‌های شما هستند و خشونت اجتناب‌ناپذیر است — همان‌طور که آجا رومانو، روزنامه‌نگار، اشاره کرده است، «روایتی قهرمانانه و شورانگیز می‌سازد که برای شورشیان احتمالی، میهن‌پرستان و شهیدان یک آرمان جذاب است.» این کتاب به پیروانش نمی‌آموزد که فقط این ذهنیت را داشته باشند که با پیشروها در جنگ هستند، بلکه به آن‌ها می‌آموزد که وقوع یک جنگ واقعی در زندگی واقعی، اجتناب‌ناپذیر است.

کتاب «یادداشت‌های ترنر» مستقیماً الهام‌بخش تروریسم راست‌گرای افراطی بوده است. پس از حمله تیموتی مک‌وی به ساختمان فدرال آلفرد پی. مورا در اوکلاهوما سیتی، صفحاتی از این کتاب در کامیون او پیدا شد. هم پاتریک کروسیوس، ضارب احتمالی فروشگاه والمارت در ال پاسو، و هم جان تیموتی ارنست، متهم به تیراندازی در یک کنیسه در پووی کالیفرنیا، در مانیفست‌های خود ایده‌های این کتاب را تکرار کردند. همچنین تأثیر این کتاب در جریان شورش کپیتول کاملاً مشهود بود. این کتاب بمب‌گذاری در مقر اف‌بی‌آی، حمله به ساختمان کپیتول و برپایی «روز طناب» را توصیف می‌کند؛ روزی که در آن «خائنان نژادی» — از جمله سیاست‌مداران، وکلا، گویندگان اخبار تلویزیونی، قضات، معلمان و واعظان — به دار آویخته می‌شوند. در یکی از ویدئوهای ۶ ژانویه ۲۰۲۱، دیده می‌شود که یکی از اعضای گروه «پراود بویز» به خبرنگاری می‌گوید که کتاب «یادداشت‌های ترنر» را بخواند.

اما کتاب «محاصره» (Siege) نیز وجود دارد، اثر جیمز میسونِ نئونازی که از طرفداران چارلز منسون، رهبر فرقه‌های مذهبی، بود. در دهه ۱۹۸۰، میسون — که هنوز در قید حیات است — مجموعه‌ای از خبرنامه‌ها را برای حزب نازی آمریکا نوشت و در آن‌ها از قتل و خشونت برای ایجاد نوعی هرج‌ومرج حمایت کرد که منجر به بی‌ثباتی دولت ایالات متحده شود. نوشته‌های میسون بعدها در قالب یک کتاب جمع‌آوری شد. همان‌طور که پروپابلیکا (ProPublica) گزارش داده است، میسون مریدان خود را تشویق می‌کرد تا یک جنگ چریکی مخفیانه را برای سرنگونی «سیستم» آغاز کنند. او یک «جبهه‌ی آزادی سفیدپوستان» متحرک و غیرمتمرکز را متصور بود که حملات «بزن و دررو» را اجرا کرده و در «مناطق بکر و وحشی» مخفی شوند. میسون حتی اینکه آمریکایی‌ها احتمالاً در ابتدا چه چیزی را تجربه خواهند کرد، علنی کرد. او می‌نویسد: «اگر کسی نظر من را درباره اینکه به دنبال چه باشند بپرسد، به آن‌ها می‌گویم موجی از قتل‌ها یا «ترورهای» بوروکرات‌های سیستم توسط مردان مسلحی سیار که استراتژی‌شان را از پیش به دقت ترسیم کرده‌اند و متوقف کردنشان تقریباً غیرممکن است.»

در سال ۲۰۱۷، ویرایش جدیدی از کتاب «محاصره» در ۵۶۳ صفحه منتشر شد و در ژوئن ۲۰۲۰، «یادداشت‌های ترنر» در جایگاه ۴۶ لیست «پرفروش‌ترین‌های ادبیات» آمازون قرار گرفت. شما می‌توانستید هر دو کتاب را از آمازون بخرید، جایی که موتور پیشنهاددهنده‌ی سایت به شما پیشنهاد می‌کرد کتاب‌های «قدرت سفید»، «هانتر» (رمانی اکشن درباره نژاد)، «نبرد من»، «طغیان علیه دنیای مدرن» و «یهودی بین‌المللی» را نیز خریداری کنید. (آمازون بزرگترین توزیع‌کننده‌ی کتاب‌های خودنشر است و به همین دلیل، به سایتی محبوب برای فروش و توزیع مطالب راست‌گرای افراطی تبدیل شده است). این وضعیت تنها پس از حمله به کپیتول در ژانویه ۲۰۲۱ تغییر کرد و پس از آن، آمازون کتاب‌های «محاصره» و «یادداشت‌های ترنر» را از سایت خود حذف کرد.

چرا زمان دستگیری صدام پژوهشگران دموکراسی سازی جشن نگرفتند؟/  تصور غلط در باره احیای دموکراسی و رفاه با اشغال کشور توسط سربازان آمریکایی

پاکسازی قومی و «ایالت‌های سفیدپوست»؛ خطری که هیچ‌کس باور نمی‌کند

به طور فزاینده‌ای، جنگ‌های داخلی با نوعی پاکسازی قومی همراه می‌شوند و — تا حدودی به دلیل وجود این متون — دلایل کافی وجود دارد که گمان کنیم یک کارزار فزاینده از تروریسم راست‌گرای افراطی در ایالات متحده، به همین نقطه ختم خواهد شد. تروریست‌ها در تلاش خود برای بازسازی نظم اجتماعی کشور، هدف قرار می‌دهند که شهروندان را علیه دولت فدرال بشورانند؛ میانه‌روها را متقاعد کنند که وضعیت موجودِ جدید را بپذیرند؛ اقلیت‌ها را بترسانند تا ساکت بمانند؛ و مهاجران جدید را از ورود بازدارند. آن‌ها همچنین تلاش می‌کنند آمریکایی‌های عادی را متقاعد کنند که اگر برخی افراد — اقلیت‌ها، لیبرال‌ها و هر کسی که «سوسیالیست» تلقی می‌شود — شهرهایشان و ایالت‌هایشان را ترک کنند، در امنیت بیشتری خواهند بود؛ تا بدین ترتیب، مجموعه‌ای از «ایالت‌های قومی سفیدپوست» را در قلب مناطق روستایی ایجاد کنند.

تصمیم اخیر مدیر دفتر شهر استراتون در ورمونت را در نظر بگیرید که تصمیم گرفت از عبارت زیر در جلد گزارش سالانه شهر استفاده کند: «شما از آنجا به اینجا آمدید چون آنجا را دوست نداشتید، و حالا می‌خواهید اینجا را تغییر دهید تا شبیه آنجا شود. ما نژادپرست، فوبیک یا ضدِ هر چیزی که شما هستید نیستیم؛ ما صرفاً اینجا را همین‌طور که هست دوست داریم و اکثر ما در واقع به این دلیل به اینجا آمدیم که شبیه آنجا نباشد، هر جایی که آن «آنجا» بود. شما اینجا خوش‌آمدید، اما لطفاً سعی نکنید اینجا را شبیه آنجا کنید. اگر می‌خواهید اینجا شبیه آنجا باشد، نباید آنجا را ترک می‌کردید تا به اینجا بیایید، و شما دعوت هستید که در اولین فرصت، اینجا را ترک کنید و به آنجا برگردید.» مهاجرت‌های داخلی، ترکیب قومی و مذهبی یک منطقه را تغییر می‌دهد، اغلب به روش‌هایی که ساکنان محلی دوست ندارند، و پاکسازی قومی — چه به صورت خشونت‌آمیز و چه نامحسوس — برای بازگرداندن این تغییرات طراحی شده است.

شهروندان تقریباً هرگز باور نمی‌کنند که پاکسازی قومی بتواند در کشور آن‌ها رخ دهد — داریس و برینا را در سارایوو به یاد آورید. اما اینجاست که سندی از گریگوری استنتون، رئیس سازمان «دیدبان نسل‌کشی»، بسیار مفید واقع می‌شود. این سند که «ده مرحله نسل‌کشی» نام دارد، استدلال می‌کند که کشورها پیش از رسیدن به مرحله نسل‌کشی، هشت مرحله را طی می‌کنند و انتقال اجباری اقلیت‌ها از یک منطقه، یکی از این مراحل است. دولت هند در تلاشی برای اطمینان از اینکه هندوها در منطقه جامو اکثریت باشند، مسلمانان را مجبور کرد تا بین اکتبر و نوامبر ۱۹۴۷ به پاکستان فرار کنند. این جابجایی به سرعت به کشتار صدها هزار مسلمان توسط اوباش و شبه‌نظامیان تبدیل شد. خیلی زود، مسلمانانی که پیش‌تر ۶۰ درصد جمعیت جامو را تشکیل می‌دادند، در آن منطقه به اقلیت تبدیل شدند. نکته تکان‌دهنده — و هشداردهنده — درباره چارچه‌ی استنتون این است که بسیاری از مراحل اولیه‌ی نسل‌کشی، چقدر عادی و به ظاهر بی‌خطر هستند. به مسلمانان در جامو در ابتدا گفته شد که در حال «تخلیه» هستند. تنها بعدها، زمانی که گردآوری شده و سوار اتوبوس‌ها شدند یا سعی کردند از مرز بگذرند، کشته شدند. اگر در کشوری باشید که در مراحل اولیه‌ی پاکسازی قومی است، شاید حتی متوجه نشوید که کشورتان در چه مسیر خطرناکی قرار دارد.

آمریکا در آینه «ده مرحله نسل‌کشی»؛ ایستاده بر لبه پرتگاه

دو مرحله اول با نام‌های «دسته‌بندی» و «نمادپردازی» شناخته می‌شوند. در این مراحل، یک گروه هویتی که در قدرت است، شروع به برجسته کردن تفاوت‌های میان شهروندان یک کشور می‌کند و آن‌ها را به گروه‌های مختلف تقسیم می‌کند — همان‌طور که استعمارگران بلژیکی در رواندا کردند، وقتی برای توتسی‌ها و هوتویی‌ها (که پیش‌تر از هم قابل تشخیص نبودند) کارت شناسایی صادر کردند — و سپس نمادهای خاصی را برای خود یا دیگران برمی‌گزینند (همان‌طور که نازی‌ها سواستیکا را تصاحب کردند و یهودیان را مجبور کردند ستاره‌های زرد داوود را بر لباس‌هایشان بپوشند). ایالات متحده همین حالا هر دوی این مراحل را پشت سر گذاشته است. تقسیم‌بندی عمیق ایدئولوژیک ما را در نظر بگیرید: ما خودمان را بر اساس نژاد، جغرافیا و باورها دسته‌بندی کرده‌ایم. اعضای جناح راست افراطی آمریکا نمادهایی را از آن خود کرده‌اند — به پرچم‌های کنفدراسیون که اکنون همه جا دیده می‌شوند، کلاه‌های نارنجی «پراود بویز»، یا حتی پیراهن‌های هاوایی که افراط‌گرایان در شارلوتسویل یا کپیتول به تن داشتند فکر کنید. و اعضای هر دو حزب، صدور کارت‌های شناسایی ملی را پیشنهاد داده‌اند که با پایگاه داده‌های دولتی همگام باشد. مرحله سوم «تبعیض» است؛ یعنی زمانی که یک گروه مسلط، حقوق دیگران را از طریق قانون یا عرف سلب یا سرکوب می‌کند — همان‌طور که اکثریت بودایی در میانمار کردند و حق رأی، شغل و شهروندی را از روهینگیاها گرفتند. مرحله چهارم یا «انسان‌زدایی» به راحتی در پی آن می‌آید: کسانی که در قدرت هستند، از گفتمان عمومی استفاده می‌کنند تا شهروندان عادی را علیه اقلیت هدف قرار دهند و آن‌ها را به عنوان مجرم (آن‌طور که صرب‌ها با بوسنیایی‌ها کردند) یا موجوداتی پست‌تر از انسان (مانند زمانی که هوتویی‌ها توتسی‌ها را «سوسک» می‌نامیدند) تحقیر کنند.

ایالات متحده همین حالا از این مراحل نیز عبور کرده است. تبعیض نژادی مدت‌هاست که یکی از واقعیت‌های زندگی آمریکایی است. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که احتمال تماس گرفتن کارفرمایان با متقاضیان سیاه‌پوست برای مصاحبه شغلی، نصف متقاضیان سفیدپوست است، حتی زمانی که مدارک و صلاحیت‌های آن‌ها دقیقاً یکسان باشد. آزمایش دیگری نشان داد که قانون‌گذاران بسیار بیشتر احتمال دارد به ایمیلی با نامی که «سفیدپوست» به نظر می‌رسد پاسخ دهند و بر اساس آن اقدام کنند، تا ایمیلی مشابه با نامی که «سیاه‌پوست» به نظر می‌رسد. خانواده‌های سیاه‌پوست نسبت به سفیدپوستان وام‌های کمتری برای خرید خانه می‌گیرند و از طریق «خط‌کشی قرمز» (Redlining) به محله‌های فقیرتر رانده شده‌اند. همچنین موج اخیر قوانین محدودکننده رأی در جورجیا، آلاباما، ویسکانسین، فلوریدا و احتمالاً تگزاس، به‌طور خاص برای هدف قرار دادن و کاهش مشارکت اقلیت‌ها در انتخابات طراحی شده‌اند. ترامپ — و همچنین قانون‌گذاران جمهوری‌خواه و چهره‌های رسانه‌ای محافظه‌کاری که او را یاری کردند — ما را به مرحله «انسان‌زدایی» بردند؛ آن‌ها با توصیف مهاجران به عنوان «متجاوز»، «حیوان» و «قاتل» و حتی با تحقیر دستیار سابق سیاه‌پوست خود در کاخ سفید، اوماروسا مانیگولت نیومن و نامیدن او به عنوان یک «سگ»، توهین در گفتمان عمومی را پذیرفتند. در می ۲۰۱۸، ترامپ در نشستی در کاخ سفید درباره مهاجران غیرقانونی گفت: «باورتان نمی‌شود این آدم‌ها چقدر بد هستند. این‌ها انسان نیستند — این‌ها حیوان‌اند.»

مرحله پنجم، «سازماندهی» است. در این مرحله، گروه مسلط شروع به گردآوری یک ارتش یا شبه‌نظامیان کرده و نقشه‌هایی را برای ریشه‌کن کردن گروه‌های دیگر طراحی می‌کند. در بوسنی، نقشه‌ای برای نابودی مسلمانان توسط رادوان کارادژیچ، فرمانده ارشد سابق ارتش صرب بوسنی، در اوایل دهه ۱۹۸۰ طراحی شد. کارادژیچ یک نیروی پلیس مخفی را متصور بود که صرب‌ها را برای تشکیل گروه‌های شبه‌نظامی محلی آموزش دهد و از ذخایر سلاحی که در مکان‌های استراتژیک سراسر کرواسی و بوسنی جاسازی شده بود، استفاده کند. در مرحله ششم، یعنی «دوقطبی‌سازی»، گروه مسلط پروپاگاندای خود را تشدید کرده و گروه هدف را بیش از پیش شیطان‌سازی کرده و از دیگران جدا می‌کند. اغلب، تعامل بین گروه‌ها منع یا ممنوع می‌شود و اعضای میانه‌روی گروه مسلط — کسانی که در برابر این تلاش‌ها مقاومت یا اعتراض می‌کنند — زندانی یا کشته می‌شوند. پخش‌های رادیویی بی‌امان و لبریز از نفرتی که توسط افراط‌گرایان هوتویی در ماه‌های منتهی به نسل‌کشی رواندا منتشر می‌شد، نمونه‌ای روشن از این مرحله است.

ایالات متحده امروز در همین نقطه قرار دارد: کاملاً در مرحله پنجم و شاید در حال ورود به مرحله ششم. شبه‌نظامیانی که در دوران اوباما رشد کردند، به طور فزاینده‌ای در حال سازماندهی، آموزش و مسلح کردن خود هستند. استیوارت رودز، سرباز سابق ارتش و فارغ‌التحصیل دانشکده حقوق ییل، گروه «قسم‌خوران» را در سال ۲۰۰۹ تأسیس کرد و از آن زمان تاکنون از جنگ داخلی سخن گفته است. زمانی که کایل ریتن‌هاوس هفده‌ساله احتمالاً دو نفر را در اعتراضات کنوشا در ویسکانسین کشت، رودز او را «قهرمان و میهن‌پرست» نامید. و پس از آنکه یکی از طرفداران ترامپ در پورتلندِ اورگان کشته شد، او در توییتی نوشت: «برادر، اولین گلوله شلیک شد. جنگ داخلی همین حالا آغاز شده است.» افراط‌گرایان در حزب جمهوری‌خواه و همچنین پیروانشان، به طور فزاینده‌ای ترجیح می‌دهند پروپاگاندای دوقطبی‌کننده را از طریق رسانه‌ها و اینترنت تقویت کنند. مارجوری تیلور گرین، عضو منتخب اخیر کنگره از حزب جمهوری‌خواه در جورجیا، مکرراً از به‌کارگیری خشونت علیه دموکرات‌ها حمایت کرده و گفته است که «تنها راهی که آزادی‌هایتان را پس بگیرید، پرداخت بهای آن با خون است.» میانه‌روهایی که در برابر این دیدگاه‌ها مقاومت کرده یا از پذیرفتن آن‌ها سرباز زدند، مانند تام رایس، نماینده جمهوری‌خواه کارولینای جنوبی و لیز چنی، نماینده وایومینگ، توسط حزب جمهوری‌خواه توبیخ شدند یا حتی جانشان تهدید شد؛ همان‌طور که برای پیتر مایجر، نماینده جمهوری‌خواه میشیگان، پس از رأی به استیضاح دونالد ترامپ اتفاق افتاد.

۲۱۶۲۱۶

کد مطلب 2302213

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
3 + 9 =

آخرین اخبار