به قول اسکورسیزی "هر یک فیلم کوبریک برابری می کند با ده فیلم خوب".

                            
در طول تاریخ سینما فیلمسازان بزرگی داشته ایم اما فکر می کنم هر گاه ترکیب "فیلمساز کبیر" را ببینیم، بیش از هر کسی نام استنلی کوبریک در ذهنمان تداعی شود. کوبریک که 26 جولای سالروز تولد اوست، همواره به عنوان کارگردانی کمال گرا و نابغه مورد ستایش قرار گرفته است.
آنچنانکه اورسن ولز از او به عنوان "غول دنیای فیلمسازی" یاد می کند و اسکورسیزی "تماشای فیلمی از او را به خیره شدن به قله یک کوه تشبیه می کند که به آن نگاه می کنیم و با خودمان فکر می کنیم که چطور کسی توانسته تا چنین ارتفاعی بالا برود" و بیلی وایلدر درباره اش گفته است که "او هرگز فیلم بدی نساخته و در هر فیلم روی دست فیلم قبلی خودش بلند شده است".
هر یک از فیلمهای کوبریک که در ژانرهای مختلفی ساخته شده همچون "قتل"، "راههای افتخار"، "لولیتا"، "دکتر استرنج لاو"، "2001 ادیسه فضایی"، "پرتقال کوکی"، "بری لیندون"، "درخشش"، "غلاف تمام فلزی" و "چشمان باز بسته" به یکی از بهترین نمونه های موجود در آن ژانر تبدیل شده اند و بعضی از آنها مانند "2001 ادیسه فضایی" چنان در جایگاه دست نیافتنی یک شاهکار قرار گرفته اند که امکان هر گونه تکرار را در طول تاریخ سینما نفی و سلب می کنند.
کوبریک بیش از هر چیزی برای کمال گرایی مفرط، وسواس غریب و سخت گیری شدیدش شهرت دارد که حتی گاهی به عنوان یک کارگردان مستبد و تحمل ناپذیر تصویر می شود و کار کردن با او سخت و دشوار به نظر می رسد.
تا جایی که مالکوم مک داول بازیگر فیلم "پرتقال کوکی" درباره اش گفته است که " اگر کوبریک فیلمساز نمی شد، حتما ژنرال عالی رتبه ارتش می شد. اصلا مهم نیست که کار آدم سر صحنه چه باشد، چه وقتی که کسی می خواهد درباره نقشش بداند و چه وقتی که می خواهد به دستشویی برود. در تمام مواقع باید همه چیز تحت نظر او باشد و او همه اجزای فیلمش را کنترل کند".
حتما درباره اش شنیده اید که اگر چیزی مطابق میلش نبود، تا آن را به کمال مطلوب و دلخواه خود درنمی آورد، دست از کار نمی کشید. حتی اگر چند سال پیش تولید فیلمش طول می کشید، کار به چهل برداشت می رسید، زمان فیلمبرداری طولانی تر از مدت رایج می شد، گروهش را تمام شبانه روز بیدار و مشغول به کار نگه می داشت، دکورهای ساخته شده را خراب می کرد و دوباره می ساخت، وسط کار بازیگرش را تغییر می داد و همه صحنه های ضبط شده را با بازیگر جدید تکرار می کرد و یا حتی کل فیلم را از نو فیلمبرداری می کرد. به قول الکساندر واکر "چنین مردی در اجرای خواست و اراده خویش رنج بسیاری می برد و البته دیگران را هم رنج می داد".
او به هیچ کس اجازه نمی داد درباره نحوه ساخت فیلمهایش به او دستوری دهد یا در کارش دخالت کند و او را به چیزی که دوست ندارد، وادارد. حتی اگر چنین استقلال خواهی به قیمت این تمام می شد که کل سیستم هالیوود را رها کند و برای همیشه به انگلستان برود و تهیه فیلمهایش را خود بر عهده بگیرد.
درواقع دانش و تسلط بی نظیر او در زمینه های مختلف همچون معماری، عکاسی، موسیقی، فلسفه، روانشناسی، ادبیات، نظریات علمی و ابزارهای پیشرفته تکنولوژی باعث می شد که کار همه تکنسین ها و متخصصان گروهش را بلد باشد و در چنین شرایطی جلب رضایت وی توسط گروهی که با وی کار می کردند، کار آسانی نباشد. گیلبرت تیلر که به عنوان فیلمبردار بارها با او همکاری داشت، به درستی گفته است که "او یک ارکستر تک نفره بود".
اما همه این سخت گیری های وسواس گونه اش در جهت خلق دنیای کامل و بی نقصی بود که بتوان در آن سفر ادیسه واری را برای شناخت و واکاوی انسان، زندگی و هستی آغاز کرد. درواقع هر فیلم کوبریک جهان لایتناهی، رازآمیز و پیچیده ای است که در کامل ترین شکل خود ساخته شده است که مفاهیم و تصاویری را در آن خواهیم یافت که در هیچ فیلم دیگری ما را به چنین تفکر عمیقی وانمی دارد و در لذت خود غرق نمی کند. به قول اسکورسیزی "هر یک فیلم کوبریک برابری می کند با ده فیلم خوب".
روحیه کمال طلب و بلندپروازانه کوبریک به هر فیلم او چنان ابعاد عظیم و غول آسایی بخشیده است که او را در جایگاهی بزرگتر از همتایان خود قرار می دهد و شکوه و ابهت و احترامی را برایش به ارمغان می آورد که ترکیب "فیلمساز کبیر" را بیش از هر کسی به خود اختصاص می دهد.
 

کد خبر 230827

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
6 + 1 =