زوج کانادایی با استفاده از دمای ثابت زمین در طول سال، خانه‌ای ساخته‌اند که گرمایش و سرمایش آن عملا رایگان است.

یک زوج کانادایی، 14 سال است خانه 250 مترمربعی خودرا با هزینه 20 دلار در سال گرم نگه می‏دارند. شاید بتوان یک کلبه کوچک را با 20 دلار گرم کرد، اما کم و لیسا کلیور چطور توانسته‌اند زیربنای250 مترمربع را که مسلما از خانه من و شما بسیار بزرگ‌تر است، با این هزینه اندک گرم کنند.

خانه خانواده کلیور زیر زمین است. خانه آنها یکی از دو خانه‏ای است که در ایالت مانیتوبای کانادا به این شکل در داخل زمین ساخته شده. این خانه درون یک تپه و روی دیواره شیب‏دار آن قرار دارد.

اما چطور چنین چیزی ممکن است؟

اول این‌که این خانه را از سه طرف خاک در برگرفته، یعنی به جز ضلع جنوبی آن که آفتاب‌گیر است، بقیه ضلع‏های خانه حدود 1.5 متر داخل زمین قرار دارند و به همین جهت، دمای معمولی خانه بین 10 تا 12 درجه سانتی‌گراد است. دانشمندان سالیان درازی است فهمیده‌اند که متوسط دمای زمین در عمق چند متری در طول سال ثابت است. بنابراین خانواده کلیور باید خانه‏شان را حدود 8 تا 10 درجه گرم‏تر کنند تا قابل زیست باشد. بقیه خانه‏ها باید دمای هوای داخل منزل را نسبت به هوای سرد بیرون بالا ببرند که در کانادای سردسیر، هزینه بالایی می‏برد.

دلیل دوم، این است که منطقه‏ای که آنها در آن زندگی می‏کنند، جنگلی است. کلیور و فرزندانش در فصل پاییز، وانت و اره را برمی‏دارند و چوب‏های خشک را از جنگل جمع‌آوری می‏کنند تا سوخت آبگرمکنشان باشد. این 20 دلار هم پول بنزین وانت است!

با این آبگرمکن نه تنها خانه گرم می‏شود، که گرمای کارگاه آقای کلیور هم که از خانه جدا است، تامین می‏شود. خانواده کلیور اگر می‏خواست برای تامین سوخت خانه و کارگاه هیزم تهیه کند، باید چیزی حدود 400 دلار خرج می‏کرد. البته با در نظر گرفتن انواع و اقسام هیزم‏ها و مرغوبیتشان، این قیمت هم می‏تواند تغییر کند.

خانه آنها همان‌طور که در دمای 40 درجه زیر صفر زمستان، گرم و دلنشین است؛ در تابستان‏ها هم خنک و دلپذیر است و نیاز به دستگاه خنک‌کننده ندارد. دمای کف سالن آن‌ها به‌وسیله لوله‏های آب گرم، بالا می‏رود و با این‌که می‏توانند برای گرمایش از برق هم استفاده کنند، اما مسلما مقرون به صرفه نیست.

کم می‏گوید که این خانه را 15 سال پیش ساخته است. اول زمینش را به نیت شکار و ایام تعطیل خریده بود، اما بعدها تصمیمش را تغییر داد. او روزها بعد از کار روزانه‌اش به این تپه می‏آمد و به ساخت‌وساز مشغول می‏شد. مردمی‏ که از کنار او می‏گذشتند، سر تکان می‏دادند و می‏گفتند که شاید از تیمارستان فرار کرده است.

لیزا، همسر او هم در کنارش بوده و حاضر شده که از زندگی شهری دست بکشد و همسایه موش‌کورها شود. کم می‏گوید که ایده ساختن این خانه وقتی به ذهنش رسیده که برای دیدن اقوامش به ویچیتای کانزاس رفته بود. آنجا برای آن‌که خانه را در تابستان خنک نگه دارند، دورش را با گِل می‏پوشاندند.

کف، سقف و دیوارهای این خانه از بتون ساخته شده است. کم کلیور، کار با بتون را به خوبی می‏داند؛ چون در گذشته در شرکتی کار می‏کرد که مخازن فاضلاب بتونی برای مزارع می‏ساختند. وی، جداره داخلی دیوارها را با نوع خاصی از منسوجات پوشانده که نمایی مانند گچ‌کاری داشته باشد.

وی برای سقف، از حدود 500 میله داربست استفاده کرد تا صفحه بزرگ تخته چندلایی را نگه دارد. بعد از آن بتون ریختند و پس‌از سفت‌شدن بتون، داربست را برداشتند. اما کار با بتون هم مشکلاتی دارد . پیش از بتون‌ریزی باید به دقت برنامه‌ریزی کرد، چون بعد از آن که بتون خودش را گرفت و سفت شد، دیگر نمی‏توان سوراخی در آن ایجاد کرد و نقشه خانه را تغییر داد.

اما این مشکل برای کم کلیور پیش آمد. وقتی بتون‏ها را می‏ریختند، کم ناگهان به‌خاطر آورد که موقع طراحی، دریچه تهویه هوا را فراموش کرده است. سریع به ماشین بتون‏ریزی علامت داد که کار را متوقف کنند و پس‌از اصلاحات، عملیات را دوباره از سر گرفت.

خانه بتونی آنها با طول30 متر و عرض 8 متر، به قول خودشان شبیه یک تریلی بزرگ است. البته شاید با این ابعاد، مقایسه درستی نباشد، اما خودشان می‏گویند که شبیه سالن یک مدرسه یک طبقه یا حتی یک بازار دراز است.

اتاق خواب‏ها، اتاق نشیمن و غذاخوری رو به جنوب است تا نورگیر باشد و دست‌شویی و حمام هم بدون پنجره در جهت دیگر قرار دارد. لیزا می‏گوید که زندگی در این خانه فرق زیادی با زندگی در یک آپارتمان ندارد و مشکل خاصی نیست.
این خانه به همان اندازه که گرم است، امن هم هست. در منطقه‌ای که در تابستان گذشته دو گرباد خانه‏ها را لرزاند، این خانه بتونی زیرزمینی جای امنی به نظر می‏آید. بچه‏ها هم خانه‏شان را دوست دارند و البته بیشتر از همه حیاط 22 جریبی با تپه‏های جنگلی خوششان می‌آید که می‏توانند ساعت‏ها در آن بازی کنند.

کم کلیور به آدم‏هایی که می‏خواهند از او تقلید کنند، توصیه می‌کند که بانک‌ها برای ساخت چنین خانه‏هایی وام‏های کلان نمی‏دهند و اگر پولی در بساط ندارید، فقط می‏توانید به اندازه قیمت خرید یک ماشین از بانک وام بگیرید. البته باید حواستان باشد که بهره گزافی هم باید بپردازید تا صددرصد صاحب خانه شوید!

وینی‏پگ فری پرس- 26 ژانویه - ترجمه: آزاده پارساپور

کد خبر 3282

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
4 + 6 =