۰ نفر
۱۵ مرداد ۱۳۹۴ - ۰۲:۵۰

کار جدید صابر ابر بازیگر سینما و تئاتر در حوزه هنرهای تجسمی باعث شده تا او این روزها در معرض تجربه‌های تازه‌ای قرار بگیرد.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، او این روزها در گالري محسن نمايشگاهي از چيدمان و اجرا را با نام «از مردم استمداد مي‌كنم» به نمایش گذاشته است.

در این نمایشگاه او یک هزار و 724 قطعه عكس و آگهي را به تماشا گذاشته که مربوط به گمشدگان دهه ۴۰ خورشیدی است. ابر این آگهی ها را طي چند سال جمع‌آوري کرده است.

به نوشته روزنامه اعتماد در پرفورمنس اين نمايشگاه، صابر ابر و پانته‌آ پناهي‌ها در دو اتاق شيشه‌اي قرار گرفته‌اند كه شامل وسايل اوليه‌اي براي زندگي از جمله تختخواب، شير دستشويي، چند قابلمه و ماهيتابه، آينه، پنكه، دفترچه يادداشت و قلم مي‌شود و اين دو بازيگر نقش گمشده و گم‌كرده را بازي مي‌كنند.رويارويي اين دو با تماشاگران بداهه‌هاي تكرار نشدني خلق مي‌كند. در حين اين اجراي چند ساعته كه آغاز و پاياني ندارد تصاويري از آگهي‌هاي گمشدگان در دهه ۴۰ ديده و اسامي تعدادي از افراد گمشده خوانده مي‌شود.

این بازیگر درباره کارش به روزنامه اعتماد گفته:«خانم ٥٠ ساله‌اي را ديدم كه مي‌دانم از نسل من نيست و بيشتر از نسل آن اتفاقي است كه من ساختمش، مي‌آيد و دو ساعت و اندي كنار شيشه مي‌نشيند. اين ديگر به اين دليل نيست كه من آدمي هستم كه مرا مي‌شناسند بلكه به اين دليل است كه در جريان اين اتفاق قرار گرفته. بعد مي‌شنوم كه پسرش را گم كرده و حالا دارد با اين كار حال خودش را خوب مي‌كند.»

ابر ادامه می‌دهد: «يا آدمي را مي‌بينم كه اسمي را مي‌شنود و از بچه‌هاي گالري پيگير مي‌شود كه چطور مي‌شود فهميد اين اسم‌ها واقعي هستند و وقتي بهش مي‌گويند واقعي است مي‌گويد زن عموي من توي همين‌هاست و نمي‌دانستم گم‌شده. در اين چند روز كلي از بچه‌ها از آگهي‌هاي روي ديوار هم عكس مي‌گيرند و براي من مي‌فرستند و اين براي من خيلي مهم است. چون اينها چيزهاي معمولي زندگي است كه ما نمي‌دانيم چقدر بزرگ و مهيب است و اگر بهش تن بدهيم مي‌توانيم در آن غرق شويم. يعني اگر بدانيم آن آدم چرا رفت؟ چرا گم شد؟ چرا كسي آگهي روي ديوار زده و مژدگاني گذاشته؟»

او در پاسخ به این پرسش كه «ما در روزگاري زندگي مي‌كنيم كه پيدا كردن آدم‌ها و دم‌دستي بودن‌شان به دليل انواع مختلف رسانه‌هاي جمعي يكي از بارزترين ويژگي‌هاي آن است و شما سراغ گمشده‌ها رفتيد. نسبت اين گمشده‌ها با اكنون ما چيست؟ براي نسل ما اين گمشدگي كجاست؟ آيا نسل قديم را به حال مي‌آوريد يا نسل جوان را به گذشته مي‌بريد؟» گفته:«هردو! يادداشتي از دكتر رضاييان در كاتالوگ وجود دارد كه يادداشت عجيبي است. ايشان درباره ستاره‌هاي گمشده آن دهه حرف زده‌اند. يعني ما خيلي از آدم‌هاي مهمي كه آن دوران داشتيم را الان نداريم؛ آدم‌هايي مهم در حوزه‌هاي مختلف. چرا نداريم‌شان؟ به خاطر اينكه درست ديده نشدند، بهشان توجه نكرديم، بال و پر نداديم و حمايت نكرديم، بهشان محبت نشده است.»

ابر ادامه داده: «دكتر رضاييان يك نكته جذاب و جالبي را بيان كرده‌اند. اينكه تعدادي آدم مهم بودند كه در نسل امروز گم شدند. آدم‌هاي مهم و تاثيرگذار و من در دهه خودم آدم‌هاي خيلي كمتري مي‌بينم كه مي‌توانم در ٢٠ سال آينده ازشان ياد كنم. ولي مي‌توانم مثال‌هاي زيادي بزنم از آدم‌هاي بزرگ در ٣٠ سال قبل. اين ترسناك است. انگار دارند گم مي‌شوند، حذف مي‌شوند. دليلش هم ماييم. مردم. انگار مردم كشف‌شان نمي‌كنند. براي همين گم‌شده‌اند براي من لزوما به اين معنا نيست كه كسي رفته شايد اين نمايشگاه براي من يك نشانه است. مي‌خواهم به آدم‌ها يادآوري كنم حواس‌شان باشد. از عشق‌شان تا آدم‌هاي بزرگ در نسل خودشان. مبادا اينها بروند. مبادا گم بشوند. حذف بشوند. وقتي چيزي مهم است مي‌دانم كه گم شده است.»

5757

کد خبر 443799

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
7 + 5 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 5
  • نظرات در صف انتشار: 0
  • نظرات غیرقابل انتشار: 0
  • بی نام A1 ۰۴:۰۲ - ۱۳۹۴/۰۵/۱۵
    23 2
    ادمهای مهم عصر ما گم نمی شوند، مهاجرت میکنند بیش از نصف همکلاسیهای من که افراد قابل و توانمدی بودند از ایران رفته اند
    • بی نام A1 ۱۱:۲۶ - ۱۳۹۴/۰۵/۲۴
      8 1
      برادر من هم به آن سو ها مهاجرت کرد. نامش را برای پسرم انتخاب کردم تا از یادم نرود و بزرگیش را در یاد فرزندانم زنده نگه دارم. جالب بود که نزدیکان با استهزا این مسئله رو تعبیر دیگری کردند.
  • بی نام A1 ۰۴:۰۴ - ۱۳۹۴/۰۵/۱۵
    11 0
    اینقدر گرفتار شدیم زندگی و مشکلاتش شدیم که هم خودمان و هم دیگران را گم کرده ایم
  • بی نام A1 ۰۵:۰۲ - ۱۳۹۴/۰۵/۱۵
    0 0
    اين خلا انسانهاي خاص يا داراي كاراكترهاي خاص در اين روزها مانند يكسان شده هويت همه محله ها يا معماري هاي يكسان خانه ها در همه سطح شهر يا كمتر شدن پديده هاي خاص ورزشي و علمي، محصول دنياي ارتباطات الكترونيك جهاني هست. اما اينكه چگونه مي توان هم در اين عرصه جهاني ماند و تفاوت ها و هويت را حفظ كرد خيلي سخت هست و اصلا" نمي دانم آيا بايد حفظ كرد؟ در دنيايي كه هنوز بر سر مرزهاي فيزيكي جنگ است ولي زبان و فرهنگ محلي و آداب و سنن محلي به سمت كمرنگ شدن پيش مي رود و دنياي الكترونيك از اين مرحله گذر كرده و بدنبال ادغام سازي دنياي واقعي و دنياي مجازي است كاري كه بخشي از ان در بازي ها انجام شد است نمي دانم آيا علم روانشناسي هم تا حد بروز شده كه پاسخ بدهد چه كنيم؟
  • بی نام IR ۰۵:۵۱ - ۱۳۹۴/۰۵/۱۵
    3 2
    وقتی مغول به ایران حمله کرد ایرانیان گم شدند فرهنگشان فرهنگ مغولی چپاول و غارت و عقب ماندگی فکری شهوت شد . و این را از اخلاق ایرانیها کاملا می شود دریافت ایرانی با فرهنگ قبل از مغول ،گم شد و انگار خیلی به مزاقش هم خوش امده همینطور مانده است