جعفریان مینویسد : " سال هاست شاهد آن هستیم که چاهی در قسمتی از حیاط مسجد جمکران کنده شده و مردم عریضه های خود را که عبارت از بیان نیازمندی ودعایشان است روی کاغذی نوشته در آن میاندازند، چاهی که سابقه آن روشن و واضح بوده و هیچ استناد و نقطه اتکایی ندارد. تمسک به کلیاتی از قبیل این که عریضه نویسی مصداقی از توسل است، تطبیق آنها با پاسخهای مکتوب امامان به نواب خاصه یا جز آنان، یا آن که چند روایت در فلان کتاب مرحوم مجلسی یا میرزا حسین نوری هست، مشکلی را حل نمیکند. "
محقق و پژوهشگر تاریخ در ادامه می نویسد : " اساسا فرض کنیم این روش ها درست است، آیا هر حلالی را میتوان به صورت فراگیر و عمومی مطرح کرد؟ نکته مهم دیگر این است که چه ضمانتی وجود دارد که در آینده در هر مسجد و امامزاده و بقعه و تکیهای یک چاه درست نشده و زمینه برای ریخته شدن عریضه در آنها فراهم نشود؟ در کنار کعبه ودر مسجد النبی و بقیع هم، آیا میتوان شبیه این چاه را کند و عریضهها را داخل آن ریخت؟"
برای مطالعه متن کامل این یادداشت اینجا را کلیک کنید.
نظر شما