موافقت‌نامه تهران، یک پیروزی سیاسی

ایران، ترکیه و برزیل با امضای موافقتنامه تبادل سوخت هسته ای در تهران توسط سران این کشورها به یک پیروزی دیپلماتیک تاریخی دست یافتند.

این توافقنامه ایران را متعهد می کند که بخشی از اورانیوم خلوص پایین خود را به ترکیه تسلیم نماید.

در ظرف یک سال غربی ها و آژانس انرژی اتمی باید 120 کیلوگرم اورانیوم 20 درصد را در قبال 1200 کیلوگرم اورانیوم 3.5 درصد به ایران تحویل دهند.

توافق نامه تهران از شتابی که آمریکا و هم پیمانانش بریتانیا، فرانسه و آلمان برای دور جدید تحریم های شورای امنیت سازمان ملل علیه ایران ایجاد کرده اند کاسته است.

این طرح همچنین باعث دلگرمی برزیل، ترکیه و اعضای جنبش غیر متعهدها (که چهره حقیقی جامعه بین الملل و مخالف اعمال تحریم ها علیه ایران هستند) می گردد.

موافقتنامه تهران حرکتی دیگر از جانب رییس جمهور برزیل لوییس لولا دا سیلوا و نخست وزیر ترکیه رجب طیب اردوغان برای حمایت از کشورهای در حال توسعه در مقابل هژمونی ایالات متحده و سیاست های یک بام و دو هوای غرب می باشد.

ایالات متحده و هم پیمانانش همواره از "بلند پروازی های هسته ای ایران" یاد می کنند در حالیکه هرگز از انحلال زرادخانه هسته ای اسراییل که همچون شمشیر دامکلوس بر فراز خاورمیانه قرار گرفته سخنی نگفته و این حقیقت که برنامه های تسلیحات هسته ای اسراییل می تواند سبب ایجاد مسابقه تسلیحاتی در منطقه شود را تصدیق نمی کنند.

همچنین مقامات غربی تصدیق نمی کنند که اسراییل یک تهدید واقعی علیه صلح و ثبات جهانی، یک مانع جدی برای خلع و عدم گسترش سلاح هسته ای و یک جرقه بالقوه هسته ای می باشد.

توافقنامه تهران نشان می دهد که کشورهای در حال توسعه خواهان دستیابی به جایگاه مشروع خود در سطح بین الملل بوده و در پی تلاش ایشان برای ایجاد گفت و گو و دیپلماسی بر ضد زورگویی به موفقیت هایی نیز دست یافته اند.