۳ نفر
۷ شهریور ۱۳۹۸ - ۲۲:۱۱

از عکس یادگاری ترانه علیدوستی تا صحبت‌های فاطمه معتمدآریا

اهدای نشان داوود رشیدی به احمدرضا احمدی، علی نصیریان و مهتاب نصیرپور
از عکس یادگاری ترانه علیدوستی تا صحبت‌های فاطمه معتمدآریا

سومین دوره اهدای نشان داوود رشیدی در سالن کیارستمی بنیاد سینمایی فارابی اهدای نشان به احمدرضا احمدی، علی نصیریان و مهتاب نصیرپور برگزار شد. 

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، مراسم سومین دوره اهدای نشان داوود رشیدی با عنوان «پرده‌های سینما؛ تصاویر ماندگار» با اجرای منصور ضابطیان عصر هفتم شهریور برگزار شد. این مراسم با سکوت حاضران در مراسم به احترام حسینعلی طباطبایی، پژوهشگر و مترجم کتاب‌های مرتبط با تئاتر و داریوش اسدزاده آغاز شد. 

پس از آن با پخش کلیپی از نقش‌آفرینی‌های زنده‌یاد جمشید مشایخی یاد این هنرمند هم زنده نگاه داشته شد.

ابراهیم‌زاده: این‌ چهره‌ها هرگز نمی‌میرند

در ابتدای مراسم سیروس ابراهیم‌زاده هنرمند پیشکسوت به روی سن آمد و در سخنانی گفت: «واقعا حضور داوود رشیدی در این مراسم حس می‌شود و در مورد فقدان این عزیزان باید به یک حقیقتی بیاندیشیم که این‌ها هرگز نمی‌میرند. ابراهیم‌زاده سپس به بخشی از کارنامه زنده‌یاد داوود رشیدی پس از بازگشت به کشور در سال‌های ابتدایی دهه چهل پرداخت و از همزمانی این برگشت و سال‌های حضور داوود رشیدی به طور انحصاری در تئاتر گفت. او در پایان از پنج چهره بازیگری گفت که می‌توانستند با دو شیوه متفاوت در تئاتر و سینما ایفای نقش کنند. عزت‌الله انتظامی، علی نصیریان، داوود رشیدی، محمدعلی کشاورز و جمشید مشایخی.»

معتمدآریا و ادامه راه داوود رشیدی

منصور ضابطیان زمانی که می‌خواست از فاطمه معتمدآریا برای آمدن روی صحنه دعوت کند، گفت: «هر جا که می‌خواهم از فاطمه معتمدآریا برای آمدن به صحنه دعوت کنم، می‌ترسم حرفی بزند که بعدش برایم دردسر شود.»

در واکنش به این صحبت ضابطیان، فاطمه معتمدآریا گفت: «من به عنوان کسی که قدم به قدم دنبال آقای رشیدی آمدم، روزی نیست که به ایشان فکر نکنم. مثلا اگر الان بودند درباره ماجرای پگاه آهنگرانی چه می‌کردند یا اگر درباره مهتاب کرامتی حرفی می‌زنند، ایشان  چه می‌کردند.»

او تاکید کرد: «الان که در صنف بازیگران جای ایشان هستم، راه او را دنبال می‌کنم؛ اگر حرفی درباره هر بازیگری می‌زنند یا مشکلی برای کسی پیش می‌آید، سعی می‌کنم مثل ایشان با گفت‌وگو مسائل را حل کنیم. هر چند یک زمانی خودم به آقای رشیدی ایراد می‌گرفتم که چرا مدام به وزارت ارشاد می‌رود و گفت‌وگو می‌کند.»

این بازیگر ادامه داد: «معتقدم هر حرفی که امروز به ما می‌زنند، در واقع برچسب است. اعضای صنف بازیگران امروز، در حل مشکلات همچنان بر رویه آقای رشیدی عمل می‌کنند و سعی دارند در رفتار و منش مثل ایشان خوش‌مشرب و با مناعت طبع و مهربان و ... باشند.»

امیر نادری:‌ داوود رشیدی به حقش نرسید

در ادامه مراسم ویدئویی از امیر نادری پخش شد که به درخواست احترام برومند برای این مراسم ضبط کرده بود. نادری از آن سوی دنیا در نیویورک گفت: «مگر می‌شود این دنیا بدون داوود. اصلا باورم نمی‌شود که داوود نیست، حرف نمی‌زند و نمی‌خندد و با آن صدای گرمش چیز جالبی را تعریف نمی‌کند. داوود به عنوان یک هنرمند، به عنوان یک بازیگر آن طور که باید به حقش نرسید من همیشه به این فکر می‌کردم. داوود لیاقتش بیش از این‌ها بود و هیچ‌گاه شانس نیاورد که به آن چیز که می‌خواهد برسد. داوود منش داشت، آقایی داشت. او گوش خوبی برای شنیدن داشت. شانس نیاوردیم که با هم کار کنیم اما نشد متاسفانه ولی همیشه در قلب من هست.»

نخستین نشان داوود رشیدی برای احمدرضا احمدی

در ادامه مراسم احترام برومند، لیلی رشیدی و سینا بانک (نوه داوود رشیدی) برای اهدای نشان به برندگان نشان داوود رشیدی روی صحنه آمدند. اولین نشان داوود رشیدی  پس از پخش کلیپی از احمدرضا احمدی با نریشنی با صدای خودش درباره سال‌های زندگیش، به این نویسنده و شاعر تعلق گرفت.

هوشنگ کامکار برای صحبت درباره احمدرضا احمدی به روی صحنه آمد و با بیان اینکه برای من باعث افتخار است که در چنین مراسمی شرکت کردم و درباره مرد بزرگی مثل احمدرضا احمدی صحبت می‌کنم خاطراتی درباره همکاری با احمدرضا احمدی در تولید سی‌دی‌هایی درباره شاعران بزرگ ایران گفت.

احمدرضا احمدی پس از دریافت نشان داوود رشیدی گفت: «حرف‌هایی که درباره من زدند جدی نگیرید. شعر کار بچه‌های فقیر است الان شاعران معاصر را ببینید هیچ کدام زندگی ندارند. من و امیر نادری دربه در بودیم. همیشه خانه داوود رشیدی بودیم‌ و به ما پناه می داد هر چند با ما اختلاف طبقاتی داشت اما ژست طبقاتی برای ما نمی‌گرفت.» 

دومین نشان به علی نصیریان رسید

ترانه علیدوستی دومین نشان داوود رشیدی را به علی نصیریان اهدا کرد. او که برای اهدای این جایزه به مراسم دعوت شده بود روی صحنه از علی نصیریان در سریال «شهرزاد» تعریف کرد: «بازیگران جوان زیادی بودیم که در سریال «شهرزاد» کار می‌کردیم اما همه در چشم آقای نصیریان مثل هم بودیم.» 

علیدوستی که با موبایل روی صحنه آمده بود درباره علت این کار گفت: «من آدمی خجالتی نیستم و بیش از یک سال با آقای نصیریان در سریال «شهرزاد» همکار بودم اما روم نشد که با ایشان عکس بگیرم از بس که ابهت ایشان مرا می‌گرفت. من امشب موبایلم را آوردم روی صحنه که در حضور شما این کار را بکنم و با ایشان عکس بگیرم.»

علی نصیریان هم پیش از دریافت جایزه‌اش از داوود رشیدی و تاثیر شگرفش بر تئاتر ایران سخن گفت. او درباره مراسم اهدای نشان داوود رشیدی گفت: «این اقدامی که خانم برومند و خانم رشیدی کردند برای یاد کردن از داوود رشیدی بسیار کار در خور توجهی است. برای اینکه یادمان بیاید چنین کسانی بودند که کار کردند و زحمت کشیدند.»

مهتاب نصیرپور سومین دریافت‌کننده نشان داوود رشیدی

محمد رحمانیان برای اهدای نشان به مهتاب نصیرپور روی صحنه آمد و گفت: «به همه بزرگان در این سالن سلام میکنم به احمدرضا احمدی سلام می کنم که سینمای ایران مدیون او است. به علی نصیریان سلام می‌کنم که تئاتر ایران را بازآفرید با احیای نمایشنامه نویسی .»

او در ادامه گفت: «ما از سال ۶۵ با مهتاب کار می‌کنیم و ۲۶ سال با هم زندگی کردیم بسیاری از کارهایی که نوشتم مدیون مهتاب هستم و علاقه ام به کارگردانی به خاطر گروه خوبم است که مهتاب یکی از آنهاست.»

در این بخش مهتاب نصیرپور روی صحنه رفت و گفت: کمتر خوشحالم و بیشتر قدردان بانیان این مراسم و محمد رحمانیان به خاطر زندگی زیبایی که به من داد.

۲۴۱۲۴۱

کد خبر 1294484

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
2 + 16 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 1
  • نظرات در صف انتشار: 0
  • نظرات غیرقابل انتشار: 0
  • نادر IR ۰۰:۳۱ - ۱۳۹۸/۰۶/۰۸
    1 4
    من تا حال حاضر نه فیلم ایرانی دیدم ،نه نمایش ایرانی شاید بخواهید بدونید چرا ؟تا اونجایی من میدونم تو امریکا با اون صنعت فیلم وسینما جشنواره اسکار ،تو فرانسه کن ،ونیز ایتالیا،وجشنواره های کشورهای دیگه.ولی اینجا در طول سال ،هرماه وهرهفته به یه مناسبت من دراوردی دوره هم جمع میشن فشن شو راه می اندازن وخودشون به خودشون جایزه میدن ،تا این حد خودبزرگ بین ولوس بی مزه ،شما بگید فیلم ویا نمایش اینها دیدن داره ؟جالب اینکه خودشون هم خودشون را قبول ندارن ،اگه قبول داشتن این همه به بهانه الکی دور هم جمع نمی شدن