دیکتاتورها برای حفظ قدرت خود به هر چیزی متوسل می شوند تا چند روزی بیشتر بر اریکه قدرت تکیه بزنند . این حاکمان که اغلب از محبوبیت کمی در جامعه برخوردارند ، انواع شیوه ها را مورد آزمون قرار می دهند تا مبادا ناچار شوند تا از قدرت خداحافظی کرده و به فرد دیگری واگذار کنند .
دیکتاتورها در برخورد با هر گونه صدای مخالفی در گام اول تلاش می کنند تا این صدا را خفه کنند تا مبادا افراد دیگری از آن مطلع شده و بخواهند راه آنان را ادامه دهند . این شیوه به عنوان یک روش قدیمی همواره از سوی دیکتاتورها به کار رفته است و در این مورد نمی توان استثنایی قائل شد .
فارغ از این مساله ،دیکتاتورها همواره مخالفان خود را به تبعیت از دشمنان فرضی متهم می کنند و انواع انگ ها را به این افراد می زنند . این رویکرد در عصر حاضر تحول جدیدی را تجربه کرده است و آن تحول این است که رسانه های بیگانه، جایگزین دشمنان فرضی می شوند که دیکتاتورها آنها را همواره عامل مشکلات موجود وناکارآمدی خود معرفی کرده بودند.
این اتفاق آن زمانی رخ داد که دیکتاتورها به ضریب نفوذ گسترده رسانه ها واقف شدند و آن را عامل مشکلات موجود و بروز صداهای مخالف دانستند. نمونه این رویکرد در دوران اخیر به وفور دیده می شود همچنانکه حسنی مبارک اعلام کرد که تمام مشکلات موجود و تجمع های خیابانی زیر سر الجزیره بوده و باید با آن برخورد کرد .
دیکتاتورها در مواجهه با اعتراضات داخلی ابتدا تلاش می کنند که مردم را از دریافت اخبار منع کنند و در گام دوم ، اخبار را به صورت گزینشی در اختیار مردم داخل کشور قرار می دهند تا موقعیت خود را در جامعه مستحکم کنند . البته با وجود تمام ممنوعیت هایی که دیکتاتورها برای مردم در راه کسب اطلاعات ایجاد می کنند اما اخبار موجود از منافذ دیگر خبری به دست مردم می رسد و تداوم قدرت آنان را با مشکل مواجه می کند که در نهایت منجر به سقوط آنها خواهد شد .
نظر شما