اما این موضوع در مورد ماشین خفاش شب تا حدودی فرق می کند. چون خفاش شب معمولاً کسانی را با خود می برد که اتفاقاً از دست و پا و بطور کلی از اندام و جوارح قابل توجهی برخوردارند و اصولاً در شرائط معمولی هیچگاه روی زمین نمی مانند!
از ماحصل گفته های فوق می توان نتیجه گرفت که در صورت وقوع پیشامدی خاص، کسانی که در ماشین خفاش شب هستند از آزادی عمل بیشتری برای مراقبت از خود برخوردارند (چون به هر حال دست و پا دارند) . اما این موضوع در خصوص راکبین شل و پل آمبولانس سوار، به هیچ وچه صدق نمی کند!
افرادی که با ماشین خفاش شب تردد می کنند معمولاً به مقصد شان نمی رسند،البته این موضوع برای مسافرین آمبولانس هم صادق است. اما همواره میان عملکرد این دو وسیله نقلیه، مرز باریکی مشاهده می شود که در واقع، بیانگر تمایز اصلی آنها است. اما آن مرز باریک کدام است؟
مقصد نهایی مسافرین خفاش شب غالباً جایی از پیش تعیین شده و مناسب برای «سر به نیست» شدن است. که البته با زحمات خود خفاش شب به هر حال خوب یا بد مهیا گردیده. اما خانه آخرت مسافرین آمبولانس در بیشتر مواقع مکانی تصادفی و با کمترین امکانات سلاخی است ...حتماً این ضرب المثل به گوشتان خورده که مرگ یکبار و شیون هم یکبار. بنابراین آیا فکر نمی کنید مردن در بیابان برهوت و در حالی که دست و پای درست و حسابی هم نداریم، بسیار وقیحانه تر از مرگ یکباره و بدون رنج آنهم با دستان کار بلد خفاش شب باشد؟ تازه خفاش شب بعد از اتمام کارش هیچگاه جنازه آدم را نمی گذارد بر روی زمین بماند. اما دریغ از رانندگان آمبولانس که حتی نمی خواهند به اندازه یک سر سوزن در مخفی کردن آثار جرم کوشا باشند!
حال قضاوت با خودتان کدامشان بهتر است.
نظر شما