جعفریان در یادداشت خود نوشته است: "تاریخ نویسی حرفه ای جای خود را به تاریخ نویسی سیاسی داده و این امر سبب تضعیف دانش تاریخ به صورت جدی شده است. سابقا از سوی استادان تاریخ گفته می شد تا زمانی یک پدیده تاریخی به تاریخ نپیوسته، نباید آن را تاریخی تلقی کرد و کتاب و مقاله درباره آن نوشت، اما اکنون، آن رویه عوض شده و درباره نزدیک ترین تحولات نیز در قالب تاریخی، کتاب و تحلیل نوشته می شود."
وی در ادامه درباره دلیل رواج تاریخ نویسی سیاسی گفته است: "شرح مطلب این که این تحول در روزگار ما برخاسته از نگرشی است که در حقیقت تاریخ را چیزی جز برداشت از دانسته ها و اسناد موجود نمی داند و به نوعی تلقی گفتمانی برای تاریخ آن هم به شکل ویژه ای از آن باور دارد. این تلقی بر این اساس است که نویسنده خود بخش مهمی از تاریخ است و نگرش خویش را بر اساس اسناد و مدارک موجود تنظیم می کند.
به عبارت دیگر بیش از آن که اسناد و مدارک سخن بگوید، این اوست که بر اساس هوی و دلخواه خویش مطلب می نویسد و آنها را با اسناد و مدارک اثبات می کند یا چنین می نماید که اثبات کرده است. این قبیل نویسنده ها یا مراکزی که از آنها حمایت می کنند، بیش از آن که در صدد روشنگری تاریخی باشند در صدد اثبات قضایای سیاسی روز هستند اما سیاستمدارانه تلاش می کنند آنها را در قالب های تاریخی ارائه دهند چنان که تصور شود این آثار، در شمار آثار اصیل تاریخی است."
متن کامل این یادداشت را اینجا بخوانید.
نظر شما