ورود نکردن ها و خروج کردن های رسانه ملی به سود کیست؟

این روزها تلویزیون کشور ما بیش از همیشه از ورود کردن به مسایل مهم و مناقشه بر انگیز پرهیز می کند؛ مسایلی که اتفاقا یک سر آن دولت است و ورود نکردن به آنها به کلی به سود بخش دولتی تمام می شود و البته کلی به ضرر روشن شدن افکار عمومی و جریان اطلاع رسانی.
به ماجرای خانه سینما که ورود نمی کند و مانع برنامه هفت هم می شود، به انتخابات فدراسیون فوتبال که ورود نمی کند و برنامه نود را از کنداکتور پخش بیرون می آورد، به جایزه اسکار اصغر فرهادی هم که ورود نمی کند و جلوی برنامه هفت را می گیرد، به ماجرای سکه و ارز و طلا هم که  کم ورود می کند و به اختلاس بزرگ هم که کنترل شده و بسیار محدود وارد می شود که به تریج قبای کسی بر نخورد و قس علی هذا. انگار نه انگار که این ماجراها اصلا وجود خارجی دارند!
برخی از این رویدادها اتفاقا ماجراهایی هستند که نه خطر لطمه زدن به امنیت ملی دارند و نه موجب تشویش اذهان  و برهم زدن نظم عمومی می شوند و به نظر می رسد اطلاع رسانی درباره اینها از وظایف اولیه رسانه باشد.
جالب آنکه با این اعمال محدودیت ها ملت ناچار می شوند برای پرداختن به هرکدام از اینها، از روزنه هایی باریک در فرصت هایی کوتاه در برنامه های زنده همین رسانه استفاده کنند. مثلا اکبر عبدی طی ده ثانیه به فرهادی تبریک میگوید، امین تارخ در برنامه پارک ملت نامی از خانه سینما می برد، احمدرضا درویش از فرصت کوتاهی در هفت سود می جوید و ماجرای تعطیلی خانه سینما را رسانه ای می کند و فردوسی پور هم برای افشای دخالت ها در انتخابات فوتبال ناچار است تکه بپراند.
واقعا مسوولان تلویزیون یادشان هست جز اینکه هوای دولت را داشته باشند، وظایف دیگری هم دارند؟ و اساسا گمان نمی کنند با زیاد شدن تعداد این "ورود" نکردن ها دیگر دارند زیادی از صفت "ملی" که به خود داده اند "خروج" می کنند؟