این محبوب مرده دیگر زنده نمی شود

نگاهی به فیلم "پوستی که در آن زندگی می کنیم"
                            این محبوب مرده دیگر زنده نمی شود
به نظرم کسانی که فیلمهای پدرو آلمودووار را دوست دارند و با خاطرات خوبشان از فیلمهای "آموزش بد"، "با او حرف بزن"، " همه چیز درباره مادرم" و "بازگشت" به سراغ فیلم جدید وی می روند، تماشای فیلم "پوستی که در آن زندگی می کنیم" برایشان تجربه دلچسبی نخواهد بود و شاید از دیدن آن سرخورده شوند. 
آلمودووار همواره به عنوان داستانسرای بزرگ و قصه گوی درجه یکی شناخته شده است که می تواند با تلفیق ژانرهای مختلف و ارجاعات متنوع در یک ساختار روایی پیچیده و رازآمیز با لایه های داستانی متعدد، چرخش های ناگهانی، تعلیق های غافلگیرکننده، تصادف های غیر منتظره، روابط مبهم و لحن های چندگانه فیلم گرم و گیرایی را بسازد که طعم عجیب آن آرام آرام در وجود آدم ته نشین شود و احساسات عجیب و متناقضی را برانگیزد.
اما با وجودی که می توان بسیاری از مولفه های آشنای فیلمساز در فیلم جدیدش را یافت اما "پوستی که در آن زندگی می کنیم" با ملودرام های عمیق و پرشور گذشته اش فاصله زیادی دارد و بیشتر یک جور تریلر روانشناختی با حال و هوای هارور و بن مایه های فلسفی است که اثری مغشوش، نامنسجم و آشفته به نظر می رسد.
ظاهرا در این فیلم نیز با تلاش دیوانه وار و ویرانگر یک مرد برای احیای محبوب از دست رفته اش روبرو هستیم که بارها آلمودووار چنین درونمایه ای را بهانه ای برای سرک کشیدن به گذشته ای پر از رازهای ناگفته، زخمهای کهنه، رابطه های آسیب دیده و فرصتهای از دست رفته کرده است.
اما این بار در فیلم "پوستی که در آن زندگی می کنیم" خبری از آن آمیزش دلنشین مرگ و زندگی و تلاشهای دیوانه وار اما حسرت برانگیز برای تجدید حیات محبوب نیست. انگیزه های دکتر چنان پراکنده، آشفته و متعدد است که نمی تواند رابطه متناقض او و زن محبوب به حبس کشیده شده را به صورت آمیزه پرشور و پیچیده ای از عشق و نفرت، لطافت و خشونت و تعلق و گریز را به تصویر بکشد.
معلوم نیست دکتر می خواهد از ورا به عنوان نمونه آزمایشگاهی برای تحقیقات غیر قانونی و مشکوکش سوء استفاده کند یا به دنبال زنده نگه داشتن خاطره همسر از دست رفته اش با کمک بازآفرینی وی در قالب وراست یا بخاطر هتک حرمتی که به دخترش شده قصد انتقام گرفتن دارد و یا اینکه می خواهد ورا را به عنوان جایگزینی برای دختر مرده اش قرار دهد؟
هر کدام از این انگیزه ها و دلایل می تواند داستان مجزا و مستقلی داشته باشد و حال و هوای متفاوتی به فیلم بیفزاید و شکل رابطه دکتر و ورا را به عنوان زندانبان و زندانی، پزشک و بیمار، عاشق و معشوق، و پدر و فرزند تغییر دهد و به پایان بندی دیگری منجر شود.
درک اینکه چطور فیلمسازی با سابقه آلمودووار با همان مولفه های آشنا و ثابتش که در فیلمهای دیگر به نتایج درخشان و فراموش نشدنی منتهی شده است، چنین فیلم ناامید کننده ای می سازد، کار بسیار سخت و دشواری است!