روزگاری که در فرانسه حمام و دست‌شویی نبود؛ حتی در کاخ ورسای! / مدفوع چگونه جمع‌آوری می‌شد؟

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در قرن چهاردهم، بهداشت مناسب چیزی بود که هنوز در اروپا کشف نشده بود. حتی ساکنان کاخ ورسای نیز از بهداشت ضعیف آن زمان در امان نبودند. بدون امکانات بهداشتی اولیه، ساکنان در میان کثیفی زندگی می‌کردند. این سبک زندگی غیربهداشتی یکی از دلایل اصلی همه‌گیری طاعون سیاه بود که باعث مرگ یک‌سوم جمعیت اروپا شد. در پرتوی همه‌گیری طاعون سیاه، عادات بهداشتی جدیدی ظهور کردند و به شکل‌گیری قواعد بهداشت امروزه کمک کردند.

برای دیدن یکی از جنبه‌های تاریک متعدد زندگی سلطنتی گذشته، نگاهی به برخی از عادات بهداشتی کاخ ورسای بیندازید.

چند روز حمام نکردن 

در اروپای قرون وسطی، بسیاری از حمام‌ها بسته شدند. کلیسا معتقد بود که حمام‌ها فضاهایی برای تجمل هستند، بنابراین برای همه غیرقابل دسترس بودند. جامعه پزشکی در اروپای قرون وسطی معتقد بود که آب برای سلامتی مضر است، زیرا منافذ را باز کرده و بدن را در برابر بیماری آسیب‌پذیرتر می‌کرد. به همین دلیل، مردم روزهای زیادی حمام نمی‌کردند.

حمام‌های خانوادگی

حمام‌هایی برای شست‌وشوی تمام بدن نادر بودند. مردم فقط دست‌ها و صورت خود را برای تمیز شدن می‌شستند. چنینی حمام برای کل خانواده آماده می‌شد. اعضای خانواده در یک آب استحمام می‌کردند و از ترتیب دقیقی پیروی می‌نمودند. ابتدا، پدر حمام می‌کرد، سپس مادر، و بعد نوبت به ترتیب از پسر ارشد تا کوچک‌ترین می‌رسید. شایع است که حتی لویی چهاردهم نیز از این قوانین پیروی می‌کرد و تنها زمانی حمام می‌گرفت که پزشک به او توصیه می‌کرد. شاه معمولاً خود را با پارچه و آب، بزاق یا الکل تمیز می‌کرد.

بوی بد دهان

مسواک و خمیردندان در آن زمان وجود نداشت، بوی بد دهان بسیار شایع بود. مردم دندان‌ها و لثه‌های خود را با پارچه‌های آغشته به مخلوط گیاهان مالش می‌دادند تا بوی دهان را از بین ببرند. سایر درمان‌ها شامل شست‌وشوی دهان با آب یخ، جویدن کرفس یا پوست سرکه سیب، یا استفاده از برگ بو و مشک به عنوان ضدعفونی کننده بود.

لباس‌های کثیف

مردم فقط زمانی لباس‌های‌شان را عوض می‎کردند که لباس‌های قبلی به‌شدت کثیف یا آلوده به کک، بید یا ساس می‌شدند. پارچه کتان یک منسوج محبوب در آن زمان بود و به جذب چربی پوست (سبوم) و عرق کمک می‌کرد. وقتی مردم لباس‌های‌شان را عوض می‌کردند، معتقد بودند که دیگر نیازی به حمام کردن ندارند و فقط نواحی بدون پوشش، مانند صورت و بازوها، را تمیز می‌کردند.

بوی بد

در کاخ ورسای و همچنین خانه‌های مردم عادی، از جاروهای بامبو برای تمیز کردن اتاق‌های خانه استفاده می‌شد. این جاروها به خلاص شدن از شر بیشتر آلودگی‌های انباشته‌شده کمک می‎‌کرد و بوی عرق و سایر بوها را می‌پوشاندند.

کاخ ورسای هم دست‌شویی نداشت!

اتاق‌هایی با توالت، چاه‌های فاضلاب و سیستم‌های زهکشی تنها از قرن نوزدهم رایج شدند. در کاخ ورسای، مردم کارهای خود را در راهروها یا باغ‌ها انجام می‌دادند. در سال ۱۷۱۵، فرمان داده شد که مدفوع هفته‌ای یک بار از راهروها جمع‌آوری شود. هنگامی که توالت‌ها به کاخ آورده شدند، شامل نیمکت‌های چوبی بلندی با سوراخ‌هایی در وسط بودند.

پاکسازی پس از اجابت مزاج

پیش از اختراع توالت‌، از لگن‌های شب ادراری (یا لگن‌های توالت) به عنوان سرویس بهداشتی استفاده می‌شد. مردم کارهای خود را در این لگن‌ها انجام می‌دادند و سپس محتویات آن را از پنجره بیرون می‌ریختند. نظافت شخصی (ناحیه تناسلی) با دست یا با استفاده از برگ‌های بلال انجام می‌شد.

موی کثیف مد بود!

اعتقاد بر این بود که موهای کثیف و چرب، سالم و ابریشمی هستند. مردم برای حفظ وضعیت سالم موهای خود، معمولاً موهای‌شان را نمی‌شستند. هنگامی که افراد برای رویدادهای خاص می‌خواستند موهای کثیف خود را پنهان کنند، از کلاه‌گیس استفاده می‌کردند.

اسفنج‌های معطر

برای پوشاندن هر بوی بدی، مردم به جای شست‌وشو از اسفنج‌های معطر و خمیرهای گیاهی استفاده می‌کردند. در قرن شانزدهم، پودر برنج برای پنهان کردن نقص‌های صورت، مانند زخم‌های ناشی از بهداشت ضعیف، اختراع شد.

منبع

www.lofficielusa.com

۲۵۹