به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در روزهای آغازین بهمن ۱۳۴۶، دو خبرنگار مجله «زن روز» با سفر به روستای کوهستانی ابیانه، تصویری شگفتانگیز از جامعهای سنتی اما پیشرو ارائه دادند؛ جایی که برخلاف بسیاری از نقاط ایران آن روزگار، زنان محور اصلی زندگی اقتصادی، اجتماعی و خانوادگی بودند. ابیانه روستایی بود که زنان در آن نهتنها نانآور، بلکه تصمیمگیرنده، مدیر خانواده و موتور محرک توسعه به شمار میرفتند؛ در حالی که مردان نقش کمرنگتری در اداره امور داشتند.
در این روستا، تحصیل دختران امری بدیهی بود. دبیرستان دخترانه سالها پیش از بسیاری از شهرهای کشور تأسیس شده بود، در حالی که پسران برای ادامه تحصیل ناچار بودند به روستاهای اطراف بروند. دختران ابیانه با لباسهای محلی، همزمان با تحصیل علوم جدید، در کشاورزی، دامداری، نانوایی، خیاطی و گیوهچینی نیز مشارکت فعال داشتند. ازدواج در ابیانه انتخابی آگاهانه بود؛ دختران پس از رسیدن به بلوغ فکری، همسر خود را برمیگزیدند و حتی رسم خواستگاری برعکسِ عرف رایج، از سوی خانواده دختر انجام میشد.
مدیریت منابع، قناعت، فرزندآوری محدود و نگاه آیندهنگر از ویژگیهای بارز زنان این روستا بود. هیچ خانوادهای بیش از سه فرزند نداشت و شعار نانوشته مردم «فرزند کم، اما باسواد و تربیتشده» بود. برق، آب لولهکشی و تلفن، نه با کمک دولت، بلکه با همت و سرمایه زنان روستا فراهم شده بود. حتی اداره تلفنخانه نیز برعهده یک زن بود.
ابیانه در آن برهه در عین پایبندی به سنتها، نمونهای کمنظیر از همزیستی سنت و مدرنیته، برابری جنسیتی و مشارکت جمعی به شمار میرفت.
متن کامل این گزارش را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
نظر شما