خاندان شریف ناجی و پدر بزرگوارشان مرحوم حجة الاسلام و المسلمین سید محمدعلی ناجی، خاطراتی روشن و سرشار از خدمت را در ذهن و ضمیر طلاب حوزه علمیه نجف اشرف ـ از مراجع و بزرگان و ستارگان عصر ـ بر جای نهادهاند.
آن پدر و نیا، سالیان دراز مهرهای خاموش اما مؤثر در خدمت به حوزه و سربازان امیرالمؤمنین علیهالسلام و حضرت ولیعصر عجلاللهتعالیفرجه بود.
مرحوم سید محمدعلی ناجی ـ معروف به «گرگری» برگرفته از نواحی تبریز ـ در آن روزگار به منزله قلب تپنده ارتباطات طلاب نجف به شمار میآمد. دفتر ساده او در بازار حویش، میعادگاه طلاب ایران، پاکستان، افغانستان، هند، کشمیر، تبت، لبنان و دیگر سرزمینها بود.
در روزگاری که بسیاری از طلاب و خانوادههایشان نشانی دقیق نداشتند، او زندگی خویش را وقف رساندن نامهها، حوالهها و خبرها کرده بود؛ پستچی نامآشنای نجف نامهها را به او میسپرد تا به دست طلاب مدارس گوناگون برسد:
مدرسه آخوند، مدرسه بروجردی بزرگ، مدرسه بروجردی کوچک، مدرسه سید محمدکاظم یزدی، مدرسه آزری، مدرسه تبتیها، مدرسه دارالحکمه و دهها مدرسه دیگر؛و نیز به بیوت مراجع و اعلام حوزه، از جمله بیوت حضرات آیات عظام حکیم، خوئی، شاهرودی، کاشفالغطاء و دیگر بزرگان حوزه نجف.
بسیاری از نامهها تنها با عبارت «نجف اشرف، بازار حویش، ثقةالاسلام فلان» نوشته میشد و او با شناختی پدرانه صاحبانشان را مییافت و خبر میداد:«فلانی! نامه داری…»
با عمامهای سیاه و کوچک، سیمایی باز و لبخندی همیشگی، و با لباس خاکستری و قبایی ساده، تصویرش هنوز در خاطرهها زنده است.
این خاندان علم و تقوا که اصالتاً اهل آذربایجان هستند، در حوزهٔ علمیهٔ نجف همواره مورد احترام خاص و عام، به ویژه روحانیون و علما بودهاند.
جدّ بزرگوارشان، مرحوم آیتالله سیّد عباس ناجی، دامادِ مرحوم آیتالله العظمی حاج شیخ حسین نجفی اهری و صاحب رسالهٔ عملیه بودند که نام و نشانشان در کتاب «مفاخر آذربایجان»، به قلمِ فاضل ارجمند جناب آقای عقیقی بخشایشی، ثبت و ضبط شده است.
برای آگاهی بیشتر، شایان ذکر است که دو تن از مفاخر علمی حوزهٔ نجف اشرف، یعنی مرحوم آیتالله حاج سیّد مرتضی نجومی کرمانشاهی چهره ماندگار هنر وفضیلت و مرحوم حجةالاسلام والمسلمین سیّد محمّدعلی لواسانی از اعضاء فدائیان اسلام در طریق پیوند مقدّس دامادی با این بیت شریف نسبتی یافتند.
چه روزگار ساده و زیبایی بود؛ هزاران خانواده حوزوی همچون یک خانواده با هم پیوند داشتند.
او را پستچی دلهای نجف می نامم ! وی روایتی از یک عمر خدمت بینام و نشان داشت که بنظرم تا کنون کسی به نگاره قلم آن را آشکار نساخته است.
آن هنگام حوزه نجف أشرف از این نوع خدمتگزاران به آستانه علوی و ستارگان آن
کم و بیش در بخش های گوناگون داشت که امید آن دارم روزی در این راستا ، خاطرات شتمل دیده ها و شنیده ها و حدود دو دهه زندگی در این بقعه بهشتی را منتشر سازم.
فرزندان آن بزرگوار، از جمله مرحوم حاج سید محمدعلی ناجی و برادران گرامیاش، جوانانی مؤدب و اهل علم بودند که به مدارج عالی دانشگاهی رسیدند و هر یک در مسیر دانش و خدمت، شخصیتی اثرگذار شدند. هر بار دیدارشان یادآور روزهای طلایی نجف، مدرسه علوی و استادان آسمانی آن است.
و اینک، امشب خبر درگذشت مرحوم سید هاشم ناجی رسید؛ کسی که توفیق یافت از «علی» به «علی» هجرت کند ـ از نجف تا مشهد ـ و پس از بیش از هفت دهه زندگی، سرای باقی را بر فانی ترجیح دهد و به ندای پروردگار غفور لبیک گوید و در جوار مضجع شریف امام رئوف علیهالسلام آرام گیرد.
امید که میهمان اجداد طاهرین و پدر خدوم خویش باشد، انشاءالله.
اینجانب درگذشت این شخصیت متواضع و شریف را به برادران بزرگوار ایشان، بهویژه همکار ارجمندم جناب آقای دکتر ناجی، و سید جواد ناجی و به خاندان معزز ناجی و همه دوستان و وابستگان تسلیت عرض میکنم.
از درگاه الهی برای آن مرحوم رحمت و رضوان واسع، و برای بازماندگان صبر جمیل و اجر جزیل مسئلت دارم.
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته.
وَفَدَ علی ربً کریم
نظر شما