به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیات پایانی سوره فاطر و آغاز سوره یس، فضای کلی آیات بهگونهای ترسیم میشود که هم هشدار جدی نسبت به سرنوشت دشمنان و متجاوزان دارد و هم در دل همین هشدارها، روزنههای روشن امید برای مؤمنان گشوده میشود.
بنابر روایت فارس، تفسیر المیزان با نگاهی دقیق، این دو محور مجازات دشمن و امیدبخشی در دل تهدید را در پیوندی عمیق با سنتهای الهی توضیح میدهد.
مهلت الهی؛ تأخیر در مجازات، نه لغو آن
آخرین آیه سوره فاطر با یک قاعده مهم آغاز میشود:
اگر خداوند مردم را بهخاطر ظلمهایشان فوراً مجازات میکرد، هیچ جنبندهای روی زمین باقی نمیماند؛ اما خداوند تا زمانی معین به آنها مهلت میدهد.
علامه طباطبایی در المیزان تأکید میکند که این «امهال» به معنای نادیده گرفتن ظلم نیست، بلکه بخشی از سنت حکیمانه الهی است. دشمنان و متجاوزان ممکن است در ظاهر، مدتی بدون هزینه به جنایت خود ادامه دهند، اما این فرصت در حقیقت نوعی استدراج و زمینهسازی برای مجازاتی قطعی و فراگیر است.
در فضای هجوم و تجاوز دشمن، این آیه یک پیام روشن دارد:
تأخیر در انتقام الهی، نشانه ضعف نیست؛ بلکه نشانه تدبیر و حتمی بودن یک فرجام سنگینتر است.
سوگند به رسالت؛ آغاز یک مسیر روشن
با شروع سوره یس، قرآن با سوگند به «قرآن حکیم» و تأکید بر رسالت پیامبر، فضای جدیدی را میگشاید. این تأکید، در نگاه المیزان، برای تثبیت حقیقتی است که دشمنان آن را انکار میکردند، حقانیت مسیر پیامبر و هدایت الهی.
در شرایطی که دشمن با تبلیغات، تردید و فشار روانی تلاش میکند جبهه حق را متزلزل کند، این آیات نوعی پشتوانه روانی و اعتقادی برای مؤمنان است. پیام این بخش روشن است، مسیری که بر پایه وحی است، شکستپذیر نیست؛ حتی اگر در ظاهر با فشار دشمن روبهرو شود.
دشمنان در بنبست ادراکی
آیات بعدی سوره یس، وضعیت دشمنان را با تعابیری عمیق توصیف میکند، گویا بر گردنهایشان غلهایی قرار داده شده و در برابر چشمانشان سدی است که اجازه دیدن حقیقت را از آنها میگیرد.
علامه این توصیف را یک حقیقت تکوینی میداند، نه صرفاً یک استعاره؛ یعنی لجاجت و دشمنی مستمر با حق، به جایی میرسد که انسان عملاً قدرت درک حقیقت را از دست میدهد.
این نکته، بعد مهمی از «مجازات دشمن» را نشان میدهد، مجازات فقط در آینده نیست، بلکه بخشی از آن همین الآن در قالب کوری دل و بسته شدن راه هدایت تحقق یافته است.
برای جبهه مؤمنان، این یک پیام امیدبخش دارد، دشمنی که حقیقت را نمیبیند، هرچقدر هم قدرت ظاهری داشته باشد، در تصمیمگیری و تشخیص مسیر، دچار خطا و شکست خواهد شد.
هشدار و بشارت؛ دوگانهای برای تفکیک جبههها
در ادامه، قرآن پیامبر را «بیمدهنده» برای کسانی معرفی میکند که از وحی پیروی میکنند و از خدا در نهان میترسند. اینجا یک تفکیک روشن شکل میگیرد، همه در برابر پیام الهی یکسان نیستند. این آیات نشان میدهد که هدایتپذیری، شرط بهرهمندی از رحمت و نصرت الهی است. در میدان مقابله با دشمن، این اصل اهمیت زیادی دارد، پیروزی صرفاً به ابزارهای ظاهری وابسته نیست، بلکه به میزان اتصال به هدایت الهی بستگی دارد.
پس امیدبخشی قرآن، امیدی کور و بیپایه نیست؛ بلکه مبتنی بر یک قاعده است، هرجا ایمان و تبعیت از حق باشد، زمینه نصرت الهی فراهم است.
زنده شدن مردگان؛ فراتر از یک وعده
یکی از کلیدیترین آیات این بخش، تأکید بر زنده کردن مردگان و ثبت همه اعمال انسانهاست.
این آیه، علاوه بر بعد اعتقادی، یک کارکرد مهم در ایجاد امید و استقامت دارد.
یادآوری معاد، در حقیقت تضمین اجرای عدالت کامل است. ممکن است در دنیا برخی دشمنان به مجازات ظاهری نرسند، اما هیچ عملی از حساب الهی خارج نمیشود.
هیچ ظلمی گم نمیشود و هیچ حقی پایمال نمیماند
برای مردمی که تحت فشار و تجاوز دشمن قرار دارند، این آیه یک تکیهگاه عمیق است، هیچ ظلمی گم نمیشود و هیچ حقی پایمال نمیماند.در آیات بعد، قرآن با اشاره به سرگذشت اقوام گذشته، یک سنت تکرارشونده را یادآوری میکند، تکذیبکنندگان پیامبران، در نهایت با عذاب الهی روبهرو شدند.
المیزان این بخش را تأکید بر «سنتهای تغییرناپذیر الهی» میداند. یعنی تاریخ، صرفاً روایت گذشته نیست؛ بلکه نقشه راه آینده نیز هست.پیام روشن است، همانگونه که دشمنان حق در گذشته به بنبست رسیدند، دشمنان امروز نیز از این قاعده مستثنا نیستند.
امید در دل تاریکی؛ سنتی که تغییر نمیکند
قرآن، همزمان دو تصویر را ارائه میدهد، از یک سو، دشمنانی که در مسیر نابودی تدریجی قرار دارند، حتی اگر ظاهراً قدرتمند باشند و از سوی دیگر، جبههای از مؤمنان که با تکیه بر هدایت الهی، در مسیر پیروزی نهایی حرکت میکنند.
امید در قرآن یک احساس زودگذر نیست، بلکه ریشه در شناخت سنتهای الهی دارد. وقتی این سنتها شناخته شوند، حتی در سختترین شرایط از جمله هجوم و تجاوز دشمن میتوان به آیندهای روشن اطمینان داشت.
در نهایت، این بخش از قرآن یک پیام محوری دارد، مجازات دشمن قطعی است، حتی اگر به تأخیر بیفتد و پیروزی جبهه حق حتمی است، اگر بر مدار هدایت الهی باقی بماند.
تلاوت این آیات را که در صفحه ۴۴۰ قرآن کریم واقع است، ببینید و بشنوید.
نظر شما