به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، تیری فرمو، که خود کمربند مشکی جودو دارد و نویسنده کتاب «جودو» است، از اهمیت این فیلم و پیوند عمیقش با فلسفۀ جودو، و سرگذشت غیرمعمول اثری میگوید که سالها نادیده گرفته شده بود و اکنون با کیفیتی شایسته به سینماها بازمیگردد.
تیری فرمو میگوید: «خودم جودوکار بودم، هم به عنوان رقیب و هم به عنوان مربی. نخستین بار این فیلم را با آن پیشینه دیدم و همیشه در هر فرصتی آن را به دیگران نشان میدادم. به همراه ژرارد دوشوسوآ که مسئول بخش «کن کلاسیک» است، موفق شدیم آن را بازسازی کنیم. و اکنون در سینماها اکران میشود ـ همه جودوکاران، از جمله جودوکاران جوان، فرصت دیدن آن را پیدا خواهند کرد.»
«سانشیرو سوگاتا» ـ که عنوان اصلی فیلم است ـ مسیر زندگی شاگردی را دنبال میکند که زیر نظر مردی آموزش میبیند که بعدها جودو را ابداع کرد، یعنی جیگورو کانو. داستان در اواخر قرن نوزدهم میگذرد، تقریباً همزمان با تولد سینما.
ماجرا از پیروزی جودو بر جوجیتسو، هنر رزمی ساموراییها، حکایت دارد. اما مهمتر از آن، نشان میدهد که کانو شخصیت اصلی فیلم چه چیزی را میخواست ترویج کند: نه فقط یک ورزش رزمی، بلکه مکتبی برای تربیت ذهن.
فرمو میگوید: «من در کتابم نوشتهام که جودو آنهایی که صبور نیستند آرام میکند و افراد کمرو را از لاک خود بیرون میآورد. این دقیقاً همان پیامی است که فیلم منتقل میکند. و نیز میگوید که وقتی قوی هستی، نیازی به نشان دادن آن نیست ـ قوی بودن یعنی خشونت نداشتن.»
کوروساوا این موضوع را برگزید چون پدرش با نویسنده رمانی که فیلم از روی آن اقتباس شده بود آشنایی داشت. استودیوی توهو گفت که فیلم به اندازه کافی ژاپنی نیست و بیش از حد آمریکایی است. این انتقاد تا آخر عمر با کوروساوا بود. اما اوزو از او دفاع کرد و گفت: «این فیلم داستان کشور ما را روایت میکند.» «افسانه جودو» در زمان جنگ اکران و با استقبال روبهرو شد، اما بعدها تا حد زیادی به فراموشی سپرده شد، چون کوروساوا پس از آن، فیلمهای زیادی ساخت و مردم فقط از آنها حرف میزدند.
مدیر جشنواره کن دلش میخواهدداستان دیگری را هم درباره این فیلم تعریف کند: «در سال ۱۹۶۱، کوروساوا فیلم «یوجیمبو» را ساخت، که سرجو لئونه بسیار از آن برای فیلم «به خاطر یک مشت دلار» الهام گرفت. کوروساوا از این شباهت شکایت کرد، اما در نهایت آن را پذیرفت. و در سال ۱۹۶۵، نسخه جدیدی از «افسانه جودو» را تولید کرد، با بازی توشیرو میفونه در نقش جیگورو کانو. موسیقی این فیلم شباهت عجیبی به موسیقی انیو موریکونه داشت. مطمئن نیستم که این انتخاب آگاهانهای بوده باشد. اما من دوست دارم داستان را اینطور تعریف کنم.»
منبع: فسیتوال کن
5959
نظر شما