در اسلام محرومیت جنسی نداریم

چند روز پیش خبرنگار روزنامه خبر مصاحبه ای با اینجانب انجام داد درباره مطالبی که این بنده در یک برنامه تلویزیونی در تحلیل یک حادثه جنایی در خصوص روابط دختران و پسران جوان مطرح کرده بودم . مطالب من در روزنامه خبر که بعداً برخی پایگاه های اطلاع رسانی نیز در خروجی خود قرار دادند به طور دقیق و کامل منعکس نشد بلکه نارسا منعکس گردید. لذا لازم است به اختصار توضیح بدهم .

آنچه من گفته بودم این بود که ما به هر حال در این مسئله باید به روش اسلامی عمل کنیم نه روش غربی . روش اسلامی مبتنی بر دو اصل است : 1. عدم تحریک جنسی جامعه 2. ارضاء غریزه جنسی در حد طبیعی و تنها در کادر خانواده ، و روش غربی نیز مبتنی بر دو اصل است : 1. آزادی تحریک جنسی جامعه 2. آزادی ارضاء غریزه در سطح جامعه و بیرون از کادر خانواده .

در آنجا گفتم که یک نوجوان و جوان در جامعه امروز ما ، به دلیل آنکه در سنینی است که بیشترین فشار جنسی بر او وارد می شود در درجه اول باید آن اصل اول یعنی عدم تحریک غریزه و مدیریت آن را از راه ورزش ، رژیم غذایی و کار و فعالیت و اشتغال ذهن به امور علمی و هنری و غیره و منصرف کردن آن از امور جنسی عملی سازد . در این صورت مشکل اکثر جوانان اندک خواهد بود. باقی می ماند تعداد کمی از آنها که به رغم آن اقدامات باز هم فشار غریزه جنسی آنها را آزار می دهد . این دسته از جوانان در درجه اول باید به فکر ازدواج دائم باشند والبته جامعه هم باید ازدواج را از حالت هیولا و گرفتار در آداب و رسوم دست و پا گیر  خود ساخته و غیر اسلامی بیرون آورد . اگر ازدواج دائم هم برایشان مقدور نیست و به گناه می افتند به فکر ازدواج موقت باشند .

 البته در ازدواج موقت با دختر باکره طبق نظر برخی از مراجع تقلید موافقت ولی دختر شرط است . سخن من این بود : آنهایی که به هر حال این روابط را برقرار می کنند و پدر و مادر آنها نیز آگاهند ، چه بهتر که این کار خود را در قالب اسلامی قرار دهند تا احساس گناه نکنند و وجدان دینی آنها آسیب نبیند .

 به هر حال ما در اسلام محرومیت جنسی که موجب پدید آمدن عقده های روحی و روانی در افراد می شود و این عقده ها به روان نا خودآگاه آنها می رود و گاه به صورت یک جنایت ظاهر می شود  نداریم و اسلام راه را مشخص کرده است اما ما معجونی از اسلام و روش غربی ساخته ایم که از طرفی محاسن اسلام را ندارد و از طرف دیگر معایب روش غربی را دارد . ما اکنون مصداق شعر حافظ هستیم که :

               یک دست به مصحفیم و یک دست به جام                                گه نزد حلالیم وگهی نزد حرام

نخبگان و خصوصاً رهبران دینی باید روش درست را به مردم معرفی کنند و راضی به رواج گناه که برکت را از جامعه  می گیرد نباشند .