می گویند در کشور خارج یا همان غرب در حال فروپاشی، علاقه مندان، پارتیتور را خط به خط دنبال میکنند. بدین ترتیب، نه تنها اجرا را با معرفت کامل مینیوشند، که به پایان قطعات، بی پس و پیش، و بی نیاز از یادآوری رهبر ارکستر اشراف دارند.
از خود می پرسم: چرا هیچ کدام از همشهری های تهرانی علاقه مند موسیقی کلاسیک، پارتیتور به همراه ندارند؟ اصلا از اجرا چه انتظاری دارند؟ و برای چه در این کنسرت ها حضور می یابند؟
نظر شما