محدود کردن انقلابی را که میخواست دورترین سرزمینها را با شعار عدالت و آزادیخواهی به تصرف معنوی درآورد به آستین بلند و پیراهن روی شلوار جفایی است که حتی دشمنان قسم خورده نظام و انقلاب در حق آن روا نداشتند. چه بسیارند جوانان مستعد و مؤمنی که فقط و فقط به دلیل تعصب بیدلیل قشریگرایان از نظام و انقلاب دلزدهاند و علاقهمند کردن آنان به مفاهیم اصیل انقلاب کار بسیار دشواری است.
احمدینژاد درست میگوید، انقلابی که دعوی جهانی بودن دارد نمیتواند در حصار تنگ قشریگرایان محدود بماند. عدالت، آزادیخواهی و مسلمانی محدود به پوشش خاص و ادبیات ویژهای نیست. زندهیاد سیدمرتضی آوینی در یکی از شمارههای مجله سوره عکس جوان بوسنیایی را چاپ کرد.
جوانی با موهای بلند و عینکی آفتابی. جوانی که اگر در همین خیابانهای تهران مشاهده میشد بعید نبود از سوی قشریگرایان جلب و ارشاد شود! اما آنچه همین جوان را از دیگر همقطارانش متمایز میکرد پیشانی بند اللهاکبری بود که در تصویر نمایان بود. من نمیگویم ظاهر هیچ نسبتی با باطن ندارد و هرکس با هر هیئتی و ظاهری میتواند دعوی مسلمانی و انقلابی داشته باشد اما باور کنیم بسیاری از معیارهای ظاهری ما هیچ نسبتی با اسلام و انقلاب ندارد.
با هیچ معیار اخلاقی، فقهی، عرفانی و حتی سیاسی نمیتوان پیراهن آستینبلند پوشیدن را جزو اصول و مسلمات دینی به شمار آورد و ناقضان این اصل را از دایره انقلاب و اسلام خارج دانست. مشکل اینجاست که بسیاری از ما سلیقه نابهنجار خود را معیار حق و باطل میدانیم و دلمان میخواهد پیر و جوان به سلیقه ما لباس بپوشند، حرف بزنند و راه بروند. نمونهاش همین مراسمی است که در آن مدل «مویایرانی» را به دیگران معرفی کردهایم. بگذریم.
احمدینژاد درست میگوید منتهی این نکته را هم باید به خاطر داشته باشد که این روزها خیلیها انقلاب و اسلام را محدود به خود او کردهاند. یعنی هرکس را که با مشی و منش احمدینژاد مخالفت کند در شمار مخالفان انقلاب قرار میدهند. این تنگنظری هم تفاوت چندانی با آن قشریگرایی ندارد و نه تنها تفاوتی ندارد که شاید بتوان گفت خطرناکتر هم هست چرا که همه عظمت انقلاب و اسلام را در وجود شخصی خلاصه میکند که چهارسال یا دست بالا هشت سال بیشتر او را نخواهیم دید.
نظر شما