به گفته احمد پژمان سطح سواد و معلومات آهنگسازان ما بالا نیست. آهنگساز خوب خیلی کم شده و البته نوازنده همیشه هست، آن چه مربوط به خلاقیت است کم شده است.
احمد پژمان، استاد موسیقی کشور در گفتگو با خبرآنلاین به بررسی فضای موسیقی کشور و همچنین جایگاه ایران در موسیقی جهانی پرداخت و در خصوص سطح آهنگسازهای کشور گفت: در حال حاضر سطح آهنگسازها خیلی بالا نیست. مثل 50، 60 سال قبل نیست. فرق کرده. سطح سواد و معلومات بالا نیست. آهنگساز خوب خیلی کم شده. نوازنده همیشه هست. آن چه مربوط به خلاقیت است کم شده است.
وی ادامه داد: در دنیای غرب هم این اتفاق افتاده است. یک موقع میگفتند، وین پر از آهنگساز بوده، الان از این خبرها نیست در واقع مشکل ما تنها نیست، آهنگساز خوب هست اما آهنگسازی که شاخص باشد، مشکل پیدا میشود. در مملکت ما موسیقی محل سوال است. همه هم تشویق میکنند که اگر دنبال کار دیگری برویم بهتر است.
این استاد موسیقی که به واسطه موسیقی فیلمهای «بید مجنون، خانهای روی آب و بوی کافور عطر یاس» برنده سیمرغ بلورین جشنواره فجر شده است در خصوص تاثیر اندک موسیقی به ارایه توضیحاتی پرداخت و گفت: ما در بحث آموزش کمبود جدی داریم. باید ده برابر وضعیت فعلی استاد و معلم خوب داشته باشیم که آموزش دهند. البته علاقه را باید اجتماع ایجاد کند. من که نمیتوانم علاقه ایجاد کنم. محیط به گونهای است که خودش ضد هنر کار میکند یا برای هنر.
وی ادامه داد: در شهرستان میرویم کنسرت بگذاریم یکی میگوید حلال است یکی میگوید حرام است! آقای فلانی در تهران کنسرت داده در شیراز جلویش را میگیرند. حالا باید چقدر زور بزنی که در شهرستان کنسرتات را تعطیل نکنند. اگر موسیقی بد است چرا دانشکده داریم؟ چرا مدرسه موسیقی داریم؟ در هنر کشور دیدهای انحصارطلبانهای وجود دارد. در خود هنرمندان و موسیقیدانان این دید وجود دارد. در این ممکلت این چیزها هست و آن وقت میگوییم که چرا موسیقی ما در دنیا مطرح نیست؟!
پژمان با اشاره به وجود جوانان با استعدادی در هنر با ابراز تاسف گفت: یا عدهای زود به شهرت میرسند و دنبال کار خود را نمیگیرند یا عدهای قدرتاش را ندارند. کلا عوامل بازدارنده زیاد است. کسانی که زرنگ هستند کار خود را میکنند و... هنرمندان با استعدادی را میشناسم که دارند مهاجرت میکنند.
این استاد موسیقی تاکید کرد: اکنون تمام امکانات دست دولت است. خیلی کارها بودجه میخواهد. حالا هم که وضعیت خوبی نیست. این شرایط باعث دلسردی هنرمندان میشود، هنرمندان که از آهن نیستند. با این حال، بنده هیچ وقت از رو نرفتم و همیشه کار کردم. حالا یا خوب یا بد بیکار ننشستم که بگویم چون وضع، مناسب حال من نیست هیچ کاری نکنم. خیلیها این روحیه را ندارند. من هر روز کار میکنم. از 90 روز حتما 80 روز کار میکنم.
پژمان در پاسخ به این پرسش که شاید برخی سختگیریها به خاطر این باشد که موسیقی ایران کلاممحور است و در کلام ممکن است خلط مبحثها یا شیطنتهایی صورت گیرد، گفت: موسیقی تمام دنیا کلاممحور است. فهم موسیقی مشکل است. وقتی کلام میآید، مخاطب میفهمد ارتباط برقرار میکند، همه دنیا همین است. میتوانیم بگوییم که شعرش خوب نیست که این هم بیخود است. اغلب شعرهایی که نو بوده از نظر برخی مزخرف بوده و بعد میآید بعد از 50 سال میگوید عجب شاهکاری زده. هنر مثل ریاضی و صنعت نیست. فرمول خاصی ندارد.
وی برای توضیح این موضوع به ذکر مثالی پرداخت و ادامه داد: استراوینسکی وقتی «پرستش بهار» را برای اولین بار اجرا کرد به طرف او گوجه فرنگی پرت کردند. الان افتخارشان این است که این کار را در کنسرتهایشان اجرا کنند. کاری که به نظر من بد است در نظر دیگری ممکن است خوب باشد و از شنیدن آن لذت ببرد. شاید هنرپیشهای را من دوست نداشته باشم اما میبینیم که تمام دنیا عاشق او هستند. چون من بدم میآید بگویم بازی نکند؟ اینطوری هنر پیشرفت نمیکند.
به گفته وی باید برای نسل جوان آموزش وجود داشته باشد در کنار اینکه آزادشان بگذاریم چرا که آنها بالاخره به آن اصول بر میگردند. تمام جوانها میخواهند چیزی غیر از پدر و مادرها بشوند. سلیقه فرق میکند. جوان است. نمیرود که شعر مولانا بخواند چون خوب است. به او چیزهای خوب را آموزش میدهیم. او میرود دری وریها را هم میخواند، بالاخره خودش انتخاب میکند. مگر ما وقتی موسیقی را شروع کردیم با چه بود؟ با همین آهنگهای مبتذل عربی که آن زمان جبلی و ... میخواندند، بعد موسیقی خوب را هم شنیدیم...
متن کامل این گفتوگو را اینجــــا بخوانید.
نظر شما