۲۰ نفر
۱۳ فروردین ۱۳۹۸ - ۱۳:۳۶
جای خالی سازمان‌های بین‌المللی در حادثه سیل ایران

روزهای آغازین زلزله بم بود که وارد این شهر شدم. شهر آشفته بود، مدیران، ناتوان از عکس‌العمل سریع به این طرف و آن طرف می‌رفتند. هنوز جنازه‌ها بر زمین بود و مردمی که شانس زنده بودن داشتند شوک ناشی از این حادثه در چشمانشان هویدا بود. تیم‌های خبری دنیا نتوانستند چشمشان را به روی این فاجعه ببندند، در اندک زمانی بم جهانی شد جهانی‌تر از ارگ ۲ هزار ساله‌اش.

شهر بوی مرگ می داد کمی دورتر اما زندگی جاری بود. در باند فرودگاه بم انسانیت موج می زد.  هواپیماهای ایرانی و خارجی یکی بعد از دیگری به زمین می نشست. کم کم کمک‌های سازمان‌های بین‌المللی به شهر سرازیر شد. آن دورها یخ روابط سیاسی شکسته شده بود و دیگر در پذیرش کمک آن دولت و این دولت بگو مگوی سیاسی وجود نداشت. همه همدل و همزبان شده بودند. اولین بیمارستان صحرایی توسط نیروهای روسی در بم دائر شد. بعد از ابلاغ پیام تسلیت دولت‌های مختلف از جمله آلمان، اوکراین، ارمنستان، هند، ژاپن، فنلاند، نروژ، چین، قبرس، فرانسه، چک، بلژیک، عمان، تایلند، آرژانتین، بنگلادش و بهتر بگویم تمام جهان، به کمال خرازی وزیر خارجه وقت ایران، کمک‌ها نیز می‌آمد. در میان بسته‌هایی که بر باند فرودگاه نقش می‌بست محموله‌های دارویی، پتو، تشک، لباس، کیسه‌های خواب و لوازم پزشکی دیده می‌شد. سگ‌های زنده‌یاب یونان و لهستان را که از پله‌های هواپیما پایین می‌آمد خوب یادم هست و دستگاه‌های هوابرشی که می‌توانستند برای بیرون کشیدن افراد نیمه‌جان و یا جنازه‌ها آهن را ببرند.

یادم هست ۱۱ روز بعد از زلزله یک نفر زنده از زیر آوار بیرون آمد ، اگر روزهای اول تجهیزات کافی وجود داشت افراد زیادی را می شد نجات داد. همان زمان به دستور جورج بوش رئیس جمهور وقت آمریکا بخشی از تحریمها ، بویژه صادرات به ایران به مدت ۹۰ روز لغو شد و در پی آن ۸ فروند هواپیمای آمریکایی پس از ۲۵ سال در ایران فرود آمد و سرنشینان آمریکایی آن همراه با سربازان ایرانی کمکهای غذایی و دارویی را تخلیه کردند . در کنار همه اینها تیم های پزشکی ، گروههای امداد و نجات و آتش نشانها از کشورهای مختلف ، صلیب سرخ جهانی و سازان ملل هر روز در شهر دیده می شدند . تا چند سال بعد از زلزله ، صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل" یونیسف" و NGO ها در بم حضور داشتند و مردمی که شوک این فاجعه آنها را افسرده کرده بود زیر نظر روانکاوان ایرانی و خارجی درمان می‌شدند . 

این روزها فاجعه سیل در ایران یادآور همان روزهاست ، در شمال ایران ، گمیشان و آق قلا در محاصره سیل هستند آب تا یک متری خانه ها بالا آمده ،  گرگان رود سنگین شده و تکان نمی خورد ، مردم با "بیل و کلنگ" به جانش افتاده اند اما عین خیالش نیست . در غرب کشور ، روستاها یکی پس از دیگری به زیر آب می روند . ترس وجود مردم را فرا گرفته است . برخی شهر را تخلیه کرده اند و برخی دیگر بر پشت بام خانه ها حیرت زده منتظرند ببینند چه می شود. با همه این اوصاف هیچ صدایی از هیچ جایی شنیده نمیشود . من که همزبانی در بم را دیده ام ، سکوت امروز مجامع بین المللی را درک نمیکنم . روسیه کشور مدعی دوستی الان کجاست؟ ترامپ که همین چند روز پیش نوروز را به مردم ایران تبریک گفت ، اکنون که سیل مردم را محاصره کره است چرا حرفی نمی‌زند؟

می گویند هدف تحریمها حکومت ایران است ، اما امروز این مردم هستند که آب از سرشان گذشته است . مردم هستند که زیر فشار تحریمها و بازی های سیاسی له می شوند . در پی تحریم ملت ایران سوئیفت بسته است و معاملات ارزی انجام نمی شود اما راههای زمینی ، هوایی و دریایی ایران باز است و اینجا مردم گرفتار در خشم طبیعت ، احتیاج به کمک دارند .

راستی کسی این روزها خبرنگاران خارجی را در مناطق سیل زده ایران دیده است؟

* روزنامه‌نگار

۴۲۴۲

کد خبر 1246263

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
7 + 6 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 7
  • نظرات در صف انتشار: 0
  • نظرات غیرقابل انتشار: 2
  • سعید IR ۱۴:۰۰ - ۱۳۹۸/۰۱/۱۳
    0 0
    کلن دنیا ما رو ادم حساب نکنه
  • IR ۱۴:۳۷ - ۱۳۹۸/۰۱/۱۳
    0 0
    کشور منزوی و در تحریم که این حرفها را ندارد.
  • رضا IR ۱۴:۵۶ - ۱۳۹۸/۰۱/۱۳
    0 0
    متن خوبی بود، تشکر.
  • رضا IR ۱۵:۳۴ - ۱۳۹۸/۰۱/۱۳
    0 0
    حتی خبرآمدن سیل را هم سانسورکرده اند. کمک کجا بود آخه
  • GB ۱۵:۴۶ - ۱۳۹۸/۰۱/۱۳
    0 0
    خبرنگار خارجی که جاش اوین هست
  • IR ۱۷:۲۵ - ۱۳۹۸/۰۱/۱۳
    1 0
    اونها میدونن کمک کنن این کمکها کجا استفاده میشه
  • ایرانی IR ۱۹:۱۴ - ۱۳۹۸/۰۱/۱۳
    0 0
    با توجه به وسعت و بزرگی فاجعه سیل و نیاز مردم به کمک ،چند روز گذشته در فضای مجازی دنبال واکنش کشورهای مختلف به سیل در ایران بودم، اما متاسفانه به جز پیام تسلیت و ابراز همدردی انگشت شمار سفرای چند تا کشور مثل ژاپن و آلمان و فرانسه به استثنای ترکیه هیچ پیامی مبنی بر آمادگی برای ارسال کمک نبود حتی کشورهای مثلاً دوست. عجیب تر اینکه بعضی ها که بطور مستقیم از ایران کمک میگیرند حتی پیام هم ندادند.به نظر میرسه که باید در زمینه روابط خارجی تجدید نظر اساسی بشه