۲ نفر
۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۸ - ۱۴:۲۹
نه «جنگ»، نه «مذاکره»؛ گزینه سوم چیست؟

پس از اظهارات رهبرمعظم انقلاب درباره اینکه جنگ نخواهد شد، برخی در رسانه ها شبهه هایی مطرح کردند.

این جریانات پرسش هایی از این دست در فضای مجازی مطرح کردند که مثلا: « با خروج امریکا از برجام تنش بین ایران و امریکا رو به وخامت گذاشت و بر شدت آن افزوده شد تا جایی که اکنون به رویارویی نظامی دوطرف منجر شده است. چنانچه این روند ادامه یابد به جز "جنگ" و "مذاکره" چه گزینه سومی وجود دارد که رهبری با اطمینان اعلام می‌کند که "جنگ نخواهد شد، مذاکره هم نخواهیم کرد"؟»
با دیدن این شبهه ها، چند پاسخ زیر تقدیم می شود که عامل جلوگیری از هرگونه مناقشه یا پرهیز از هرگونه جنگ احتمالی ست:
   
اول: اینکه ایران برای مدیریت تنگه هرمز باید از هرگونه اشتباه محاسباتی مراقبت کند و الا ممکن است صحنه بازی به نفع حریف عوض شود و با اجماع جهانی بر علیه ایران روبرو شویم .
دوم: در موضوع مدیریت کلان و صحبت از نه جنگ و نه صلح که در ادبیات امروز نه جنگ و نه مذاکره است که اگر در شرایط اجبار وارد هرکدام از این دوگزینه شویم باید امتیاز بدهیم .نظریه نه جنگ و نه مذاکره نظریه صحیحی است. چون هر دوی آنها ها برای کشور هزینه زا خواهد بود.
اگر هم مذاکره شود یا آمریکا باید همان قرارداد برجام را بدون یک حرف کم و زیاد بپذیرند که برای آمریکا شکست است و زیر بار این شکست نمیرود و یا ما باید امتیاز بدهیم که قابل پذیرش نیست. پس برای ادامه حیات، تنها راه، مقاومت است .باید مقاومت کرد و کشور را در شرایط مقاومتی مدیریت و اداره نمود.
سوم: در شرایط مقاومت هزینه های ما در سرزمین خودمان کمتر و پایین تر است . اما هزینه های آنها برای هرگونه فکرکردن به درگیری، چندین برابر است. چون آنها متخاصم هستند و برای شکست ما آمده اند و اگر به مدت زمان و به فرسایش بخورند دو عامل اقتصادی و خستگی فرسایشی نیروها مانع از حرکت آنها خواهد شد. پس بهترین گزینه برای دشمن حملات برق آسا و سریع وزودبازده است مثل حمله به عراق است.
اما آمریکا خوب می داند که ایران، مثل عراق نیست و به دلیل شرایط خاص منطقه ای و بخصوص کنترل انرژی نمی تواند با اینگونه حملات ایران را تسخیر و یا تسلیم نماید و در نتیجه فکر عملی جنگ با ایران یعنی فرسایش و در نهایت شکست برای آمریکا .

چه راهی در پیش روی ما است ؟
بهترین انتخاب راهگشای ما، در حال حاضر مقاومت در مقابل دشمن است . مقاومت تنها راهبرد و برنامه هدفمند مدیریت شده ای می تواند باشد که ما را به سمت وسوی پیروزی وموفقیت هدایت کند .پس رمز و راه پیروزی ما در مقاومت است. اما زمانی میتوانیم از مقاومت صحبت کنیم که مردم یک دست و یکصدا و همراه و هم نفس ومثل کوه پشت سر هم باشند . زمانی میتوانیم از مقاومت صحبت کنیم که در دل مردم امید ماندگار باشد .

امید هم با حرف زدن و شعار دادن های  بدون عمل ایجاد نمی شود. مقاومت هم با شعار محقق نمی شود امید و مقاومت لازم و ملزوم همدیگر هستند .در شعب ابوطالب امید و باور بود تا مقاومت شد .در شعب ابوطالب همه به رحمت خدا و عدالت و مدیریت پیامبر اکرم (ص) امیدوار بودند .
همه می دیدند که پیامبر (ص) و حضرت خدیجه (س) همسر پیامبر با آن همه ثروت و سایر نزدیکان پیامبر همان شرایط را داشتند که پایین ترین رده های اجتماعی آن اجتماع داشت.  در مدیریت پیامبر (ع) بویی و فضایی از رانت و فساد و تبعیض و برده داری اقتصادی و فقر و محرومیت های هدفمند نبود .

تاریخ شهادت می‌دهد که پیروز میدان کسی است که ابتکار در عمل داشته باشد و ذهن دشمن را بخواند و مرعوب او نشود و به او بدلش را بزند و در مقابله با او مقاوم تر باشد

شروط مقاومت
زمانی میتوان مقاوم بود و مقاومت کرد که فساد و تبعیض و رانت نباشد. زمانی می‌توان مقاومت کرد که حقوق حقه مردم محقق شود. زمانی میتوان مقاومت کرد که سوء مدیریت های منتسب به خانواده سالاری جای خود را به مدیریت های شایسته سالاری بدهد. زمانی میتوان مقاومت کرد که پول و ثروت مردم را به بیت المال برگردانند و عدل و انصاف برای مردم عیان شود. مقاومت راه دارد و برای پیمودن این راه باید خالص و مخلص بود . تاریخ گواهی می‌دهد که ما مردم همواره در صحنه سختی ها، مقاوم بوده ایم و  هستیم و هزینه هایش را می پردازیم کما اینکه در چهل سال گذشته پرداختیم .اما آنها که باید خالص شوند ، آنها چطور ؟ مردم‌ سختی را میپذیرند اما هیچ وقت با تبعیض و رانت و فساد و ظلم کنار نیامده و نمی آیند .

فبشر عباد ، الذین یستمعون القول فیتبعون احسنه.

کد خبر 1260687

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
6 + 0 =