همه چیزمان به همه چیزمان می آید

تابلوهای راهنمایی و رانندگی یکی از مصادیق مهم این مطالعه فرهنگی به شمار می روند. آیا هیچ وقت در قد و اندازه های تابلوهای راهنمایی و رانندگی شهرهای کشورمان دقت کرده اید؟ انگار این تابلوها هر روز بزرگ و بزرگ تر می شوند. این در حالیست که تابلوهای مشابه در کشورهای توسعه یافته هر روز کوچک و کوچک تر می شوند. ضمن آن که به موازات این اتفاق بر تعداد ماموران راهنمایی و رانندگی شهرهای ما افزوده و از تعداد ماموران بلاد آن سوی مرزها کاسته می شود. واقعا موضوع چیست و این اتفاق از کجا آب می خورد؟
به این رویکرد از دو منظر می توان نگاه کرد. از یک سو با شهروندانی روبرو هستیم که به شکل خودآگاه و ناخودآگاه در برابر قوانین راهنمایی و رانندگی ایستادگی می کنند. به عبارت دیگر رانندگان ما از فرهنگ رانندگی بی بهره اند. بدین ترتیب تابلوها باید بزرگ و بزرگ تر شوند تا عنصر بازدارندگی یا یادآوری در آنها تشدید شود. از سوی دیگر شاید این تغییر ابعاد به نظام اجتماعی، فرهنگی ما بازمی گردد. آن جا که تحکم و برخورد ارجاعی، اصل و ارزش شناخته می شود و باید دستورات و قوانین به شکل کاملا دستوری و در سیری از بالا به پائین صادر شود. بدین ترتیب تبلوهای راهنمایی و رانندگی و ابعاد آن ها نیز تبدیل به یکی از نشانه های قدرت و اجرای آن می شود. به هر روی به نظر می رسد رابطه ای مستقیم میان هر دو منظر یاد شده وجود دارد. شهروندان قانون گریز، نیازمند تحکمند و قدرت، با این دستاویز کاملا محکمه پسند، به حرکت سنتی خود ادامه می دهد. در این میان زمانی که شهروندان خود به اعمال قانون و نظارت بر وجدان خویش بپردازند، قدرت چاره ای جز کوچک تر کردن تابلوهای راهنمایی و رانندگی نخواهد داشت.