تلخند/ چرا درکشور ما سکوی پرتاپ ماهواره پشت بام است؟!

یکی از آنها هم موضوع ماهواره و ماهواره پرانی است. خب جریان از این قرار است که ما در کشورمان از اینکه ماهواره ای بنام «امید» را به هوا پرتاب کرده ایم کلی احساس افتخار نموده  و پزش را به عالم و آدم داده ایم.  قصد مان هم این بوده که با  فناوری ایرانی صدای مان  را به گوش جهانیان برسانیم. اما از سویی دیگر، همزمان بر روی طرحی کار کرده ایم که ماهواره ها از پشت بام به زمین پرتاب شده اند! یکیش هم، ماهواره «نوید» خودمان که داداشم باشد. این طرح هم با این هدف به اجرا درآمده که صدای جهانیان به گوش ما نرسد!

 خب استدلال  بنده بعنوان یک طنز نویس از این دو روش ماهواره پرانی متفاوت، چنین است:
لابد حرف های ما نسبت به جهانیان حسابی تر و منطقی تراست! اما مشکل اینجاست که آیا جهانیان را هم می توانیم در این خصوص متقاعد کنیم یا آنها همچنان بی شرمانه کار خودشان را می کنند و حرف خودشان را می زنند؟ راستی چه دنیای زیبایی می شد، اگرهمه عالم و آدم مثل ما فکر می کردند و صم بکم می نشستند و به حرف ما گوش می دادند. البته بدون آنکه بخواهند خودشان نطقی بکشند!

اما با یکی دو سوال در همین مورد که همچنان هم مربوط به عجیب بودن برخی از وقایع و رفتار ها در کشورمان می گردد از حضورتان مرخص می شوم:
اول آنکه؛ چگونه می شود  در کشوری تولید و ارسال برنامه ماهواره ای مجاز اما دریافت و مصرف  همان برنامه ها قدغن باشد؟ این جریان مانند آنست که در کشوری تولید انبوه مشروب، آزاد یوده اما مصرفش زشت و ناپسند و مطرود باشد!توضیح ضروری: هم اکنون صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران بیش از 10 کانال ماهواره ای دارد که همه برنامه هایش با بودجه کسانی تهیه می شود که خودشان اجازه دیدنشان را ندارند!

دومین سوال هم آنکه؛ چرا کمترین پارازیت ها که گویا سرطان زا هم هستند بر روی کانال های غیر اخلاقی انداخته می شود؟ لااقل می توان پارازیت را بر روی کانال هایی انداخت که ارزش سرطان گرفتن را داشته باشند! اصلاً اگر قسم بخوریم که با ماهواره مان فقط کانال های غیر اخلاقی می بینیم آیا می شود ترتیبی اتخاذ نمود که کاربی به کار دیشمان نداشته باشند؟
میان ماه من تا ماه گردون        تفاوت از زمین تا پشت بام است!