درشناخت آنارشیسم وخاطرات دانشگاه تهران

حدود 20سال پیش در اولین جلسه ی درس سیاست و حکومت درچین، دکتر بهزاد شاهنده استادخوش مشرب دانشگاه تهران/که هرجا هست خدا نگهدارش باد/دراولین جلسه حضورش از دانشجویان پرسید،پایتخت چین کجاست و همه یک صدا گفتند پکن ،بعد با لبخند معنا داری گفت ،نه دیگه، نشد! پایتخت چین بیجینگbeijing است! پکن غلطی رایج است! البته هدف دکتراین بود که دانشجویان علم سیاست در کاربرد واژگان دقت لازم را داشته باشندوازکاربردهای غلط پرهیز نمایند،چون تنها سرمایه ی دانشجویان علوم انسانی شناخت صحیح واژگان و یا روش شناسی دقیق تحولات است که او رااز سایر مسائل عامیانه متمایز می نماید.اکنون هم در عرصه سیاسی برخی حتی سیاستمداران باسابقه از تعابیر و واژگانی استفاده می کنندکه صحیح نیست ،اما از بس گفته شده که همگان همان واژگان غلط را به عنوان واژگان صحیح به کار می برند.یکی ازواژه ها آنارشیسمanarchism است.مکتب آنارشیسم اساسا معتقد به اصالت فرد و حفظ آزادی های فردی است و هرنوع حکومت و قدرت سازمان یافته /حتی دولت پرولتاریایی/را به عنوان وسیله ی استثمار و خفقان مردم رد می کندو ضمن مخالفت با مالکیت خصوصی بر حذف قدرت و زاید بودن دولت نظردارد و اداره مناسبات را بر عهده خود انسان ها می گذارد،به واقع هدف نهایی آنارشیسم نوعی نظام پیشرفته ی اخلاقی با مشارکت مستقیم مردم است،البته این که بشود تا نشود بحث دیگریست. اما این واژه اکنون مطلقا به عنوان هرج و مرج و آشوب و بی نظمی به کار می رود،لذا در زبان شیرین پارسی باید از استفاده آنارشیسم پرهیز کرد و همان هرج و مرج و آشوب طلبی را به کار برد که البته در انگلیسی معادل هرج و مرج طلبی ،آشفتگی و بی نظمی می شود chaos ، لذا مراد سیاسیون همین آخری است. واژه بعدی تفاوت بین dialogue و discourse است.دیالوگ به گفت و گوی دونفره یا چندنفره ،مکالمه ،گفت و شنود ،مذاکره و تبادل نظر اشاره دارد.اما دیسکورس که معادل فارسیش شده گفتمان به سخن ،رساله ،کلام و رای و عقیده مربوط است و به تعبیر میشل فوکو عبارت از تفاوت میان آنچه می توان در یک دوره ی معین به صورت درست گفت وانچه در واقع گفته می شودو ارتباط گفتمان ها در کاربرد و کارکردشان و پیوندشان با قدرت تعیین می شود.