روزگاری در مملکت مافوتبال را کنارگذاشتند که بازی غربی و ضدارزش های اسلامی و لغو است وباید فقط به شنا و اسبدوانی و تیراندازی پرداخت.در آن روزگار گفتند زورخانه هابا زنگ مرشد و رخصت تازه واردها وبا ذکر یاعلی به مردم مردانگی بیاموزند.
هیچ فکر نمی کردیم که روزی فوتبال به صحنه بیاید و لایه های پنهان علایق مردم به فوتبال دوباره به دنبال هیجان و تعصب قرمز و آبی و سبز وزرد و.....زنده شود .
البته تا اینجای کار اشکالی نداشت و ندارد .امافضای فرهنگی ورزشگاهها به شدت خراب شد. خرابتراز قبل و روزی که باید جلوی این ویرانی گرفته می شد .یاخواب بودیم و یا بی توجه. امروز بیماری فرهنگی درفضاهای ورزشی فاجعه بار است.
اگرروزی که اسمی از "شیر سماور" درورزشگاهها آورده می شد از کنار این پدیده به راحتی عبور نمی کردیم و فقط بایک لبخند تلخ به عمق فاجعه بی اعتنا نمی شدیم کار به اینجا نمی کشید.
مادر و خواهر بازیکنان و داوران به چه دلیل باید مورد هجوم الفاظی قرار گیرند که شایسته یک مسلمان ایرانی نیست؟کدام شرع و کدام حمیت ملی به مردم اجازه چنین توهینی به شهروندان را می دهد؟
سعی می کنند تلقین کنند که چنین اشخاصی اقلیت هستند و اکثریت تماشاگران مودب و متخلق به اخلاق هستند. این را می پذیریم هرچند قابل تردید است.اما واقعیت این است که غوغای قشرهتاک بیش از نجیبان مملکت است.
از قدیم می گفتند در فلان شهر هرتیمی که از تیم شهرشان ببرد طرفداران تیم مورد هجوم قرار میگیرند . ما هجمه و کتک زدن را پذیرفتیم و برخورد نکردیم. حالا داورهم شاید کتک بخورد و دیگران نیز........وقتی مربی یک تیم از فحاشی به خانواده اش اشک میریزد نباید با ساده اندیشی از کنارش گذشت. فضای ورزشگاهها در زمان مسابقات فوتبال به شدت مریض است.بعضی ازفوتبالیستها الگوی لباس و چهره نامناسب برای جوانان کشور می شوند و تعدادی از مربیان تیم ها با مصاحبه ها و فرافکنی و اتهام به داوران به نحوی فرهنگ مسئولیت پذیر نبودن را رواج می دهند وجامعه طرفداران تیمشان را با هیحان و تشنج روبرو می کنند.تعدادی تماشاگر با نورلیزری سعی میکنند با ابزار قهریه و غیر فوتبالی به پیروزی تیمشان کمک کنند. نشریات زرد با تیتر کردن مصاحبه ها و کری خواندن ها و دامن زدن به شایعات بر آتش بی اخلاقی میدمند ومتاسفانه سایر نشریات هم ناخود آگاه برای حفظ یا افزایش تیراژ دنباله روآنها شده اند.
نمی دانم هنوزهم اتوبوسها تخریب می شوند یاخیر؟ولی می دانم که اگر درمراحل اولیه بروز این ناهنجاریها به پیشگیری پرداخته بودیم بسیار آسانتراز درمان فعلی بود .ولی اقدام امروز بهتراز فرداست .فردا دیر است
نسل ورزش دوستی که با بی ادبی و فحاشی وبااستفاده از هرابزاری بخواهد تیمش به پیروزی برسد برای مملکت ما ویرانگراست.
این درد رایک نهاد و ارگان به تنهایی نمی تواند درمان کند. کار صرفا تبلیغاتی و فرهنگی به تنهایی پاسخگو نیست همانگونه که کار قهری نیز به تنهایی موثر نمی باشد. برای این کارباید کمیته ویژه ای از جامعه شناسان و روانشناسان تربیتی ونیزمسولا ن رسانه ها در کنار نیروهای مسئول وورزشکاران بنشینند وچاره اندیشی کنند
نظر شما