این گلایه ای است با دو روز تاخیر برای مراسمی که سوپراستارش باید وزیر ورزش می شد. وزیری که پرچم ایران را به گردن انداخته بود و در صف پیشکسوتان فوتبال ، فرامرز ظلی را عمو ظلی خطاب می کرد تا همه «خوب» بدانند ، آقای وزیر« فوتبالی ها» را می شناسند.
این گلایه را دو روز دیرتر از جشن 3 دهه فوتبال ایران نوشتیم تا احترام گذاشته باشیم به صدای بغض گرفته از شادی استاد مرتضی احمدی ، بزرگ فوتبال و سینمای ایران؛«سلام ؛ امروز حالم خوبه ؛ خوشحالم که همه دور هم جمعیم.» و البته به احترام لبخند شادی تیمسار ناصر نوآموز .
اما جدا از نقص های همیشگی از این دست جشن های ایرانی ، فارغ از اینکه محمد دادکان را به مراسم دعوت نکرده بودند یا او خودش نیامده بود، بی توجه به اینکه مجری مراسم نمی دانست دوقلوهای فوتبال ملی ایران ، خاکپور و استیلی هستند نه پیروانی و خاکپور، گذشته از اینکه چرا کاپیتان عارف قلی زاده ، محمد پنجعلی ، احمدرضا عابدزاده ، جواد زرینچه و... که همگی هم بیش از مرتضی یکه بازی ملی دارند و هم به عکس او بازوبند کاپیتانی تیم ملی را به بازو بسته اند ، در میان کاپیتان های تجلیل شده فوتبال ملی به روی سن دعوت نشدند تا این سن جولانگاهی باشد برای خودنمایی اعضای محترم هیات رئیسه به پایان خط رسیده فدراسیون فوتبال ، این بار روی سخن مان با جناب آقای وزیر است.
آقای عباسی که قبل از این هم ، همنشینی بزرگی داشته با اهالی کشتی. حتما آن جا هم همین قدر شلوغ بوده . شاید آن مراسم هم مجری چند میلیونی داشته. مراسمی شبیه به اینکه برای فوتبال برگزار شد و هزینه ای چند ده میلیون تومانی را برای چند ساعت خوش نشینی ، صرف کرد و به پایان رسید. جلساتی که قرار است تا پیش از سال نو با بزرگان دیگر رشته های ورزشی ادامه داشته باشد.مراسمی که در آن «پول ها» هزینه می شوند. خنده روی چند لب می نشیند و کینه از «قلم افتادن» در دل جمعی دیگر.
اما سئوال ما از آقای عباسی ؛ نه از برای آن خنده هاست و نه برای این دلخوری ها. جناب وزیر می دانید چند روز مانده تا المپیک؟ آیا خبری از اردوهای تیم های ملی دارید ؟ حتما خوب می دانید قصه بی پولی ورزش را در این یکسال بی سامانی وزارت شدن.
سئوال مان خیلی کوتاه است و خیلی ساده: جناب آقای وزیر ! مرد شماره یک ورزش؛ آیا بهتر نیست این بودجه های تلمبار شده از ابتدای سال تا به امروز که یکباره در اختیار وزارت جدید التاسیس قرار گرفته در راه آماده سازی تیم های ملی هزینه شود؟
این چند ده میلیون ها که تجمع شان رقمی چشمگیر خواهد بود، اگر« پول تو جیبی» قهرمانان صاحب شانس کشتی ، تکواندو ، تیراندازی ، دوومیدانی و... شود آیا دل این قهرمانان را برای درخشش در المپیک ، قرص تر نمی کند تا خدای ناکرده سال بعد دوباره ورزش کابوس 4 سال قبل را نبیند؟
حرف مان تنها این است؛ مردم را دیگر یارای تحمل شکست نیست . نمی توانند ببینند باز هم ورزش غرور ملی شان را خرد می کند. پیشینان تان از بدنه همین دولت و بر اساس فرمولی که رئیس جمهور در اختیارشان گذاشته بود ، وعده 6 طلای المپیک داده اند و مردم به همان 4 طلای ، 4 نفر اول ورزش جهان از ایران شان راضی اند. آقای عباسی ؛ مشکل ورزش این است که زود دیر می شود و رمز موفقیت ورزشکارانش، آرامش خاطر است. آرامش خاطر از بابت هزینه های سرسام آور زندگی شان .
4141
نظر شما