چند کلام درباره نمایش خیابانی

 دلیل اول‏ این‏که:انتهای نمایش قابل‏پیش‏بینی نیست؛ و دوّم این‏که: تماشاگری وجود ندارد.همه بازیگرند و در نتیجه فاصله‏ای‏ وجود ندارد که بتوان آن را شکست.

پس ما  بايد منتظر هر پیشامدی بودیم؛از جمله کتک‏ خوردن‏مان.صف اتوبوس،صف جلوی باجه‏ی تلفن، قهوه‏خانه‏ها،رستوران‏ها،پارک‏ها،جلوی دادگستری و هرکجا که عده‏ای جمع بودند.حتی مهمانی‏ها عرصه‏ی این‏ نمایش است.اصلا تمام زندگی عرصه‏ی این نوع نمایش است. این نوع نمایش تقریبا هیچ فاصله‏ای با زندگی ندارد.

برخلاف تصور ایجاد شده،این نوع نمایش ضرورتا سیاسی‏ نیست،همه‏ی مسایل زندگی مسئله‏ی این نمایش است؛مثل‏ خود زندگی.

یک‏بار که داشتیم از بندرعباس به قشم می‏رفتیم،روی لنج‏ مسافربری یکی از همین نمایش‏ها را برپا کردیم.من شدم‏ جوانی که خانواده‏ی دختر دلخواهش با ازدواج او مخالف هستند و او حالا می‏خواهد خودکشی کند.رفتم روی دماغه‏ی لنج که‏ خودم را به خلیج پرت کنم.دوستانم مانع شدند.دادوبیداد کردیم.بحث کردیم.کم‏کم مردم وارد بحث و ماجرا شدند. در این شلوغی ما باید برخی آدم‏ها و برخی بحث‏ها را بزرگ‏ می‏کردیم،تا بتوانیم نمایش را به یک سرانجام برسانیم.حالا کم‏کم مسئله‏ی من فراموش می‏شد و مسایل خودشان رو می‏آمد.همه راجع به ازدواج در گذشته و حال،و در مورد ازدواج خودشان و فرزندان‏شان بحث می‏کردند؛باهم درگیر می‏شدند و هر زمان که ماجرا داشت به هرز می‏رفت ما وارد می‏شدیم و تنور را گرم می‏کردیم.ناخدای لنج،کارگران و مسافرین،همه درگیر بازی شدند.

اگر من تصمیم گرفتم خودکشی کنم به این علت بود که همه‏ را برانگیزم.زندگی روزمره همه را در برابر اتفاقات کوچک‏ واکسینه کرده.در نتیجه برای به هیجان آوردن مردم باید متوسل‏ به اتفاقات اغراق‏آمیز و غلیظ شد؛تا خماری روزمرّگی را از بین‏ ببرد و همه را وادار به واکنش کند...

بعدها خودمان بیشتر آغشته‏ی مسایل سیاسی شدیم و از نمایش دور افتادیم.فضای سیاسی حاکم هم جایی برای نمایش‏ نداشت.ما هرچه کم‏کارتر و گوشه‏گیرتر می‏شدیم.فقط هر شب جمعه در خانه‏ی هرکس که بودیم،یک نمایش راه‏ می‏انداختیم و برای اعضای خانواده‏مان اجرا می‏کردیم، می‏خندیدیم و لذت می‏بردیم.هنوز هم گاهی که دور هم جمع‏ می‏شویم،بساط نمایش‏مان را پهن می‏کنیم.