در حالی که بحث رایگان بودن حملونقل عمومی در تهران میان دایره مدیران شهری در جریان است، مطلب منتسب به رئیس شورای شهر تهران راجع به موضوع استفاده رایگان از مترو ( رئیس شورای شهر تهران: رایگان کردن مترو و اتوبوس در تهران کار احساسی است! فردا آخرین روز رایگان بودن حمل و نقل عمومی در تهران است و تمدید نخواهد شد)مبین ابعاد دیگری از چالشهای مدیریتی در شورای شهر تهران دانست.
ساعاتی پس از آنکه استاد عزیزم جناب محمد مهاجری در یادداشت قابل تامل خود با تیتر ؛
«آقای مهدی چمران! این عکس را دیدهاید؟»
با یادآوری تصویر تکاندهنده دانشآموزان سوار بر وانت در منطقه محروم ساربوک، پرسشی بنیادین را مطرح کردند و نوشتند: تا آنجا که می دانم شهردار شهری که دانش آموزانش سوار وانت شده اند( شهر محروم ساربوک از توابع شهرقند در استان سیستان و بلوچستان) سه سال قبل از شهردار محترم تهران تقاضای دو دستگاه اتوبوس کرده تا شاهد وانت سواری هولناک این دخترکان نباشیم و دیگر شهروندان این منطقه هم از وسیله حمل و نقل مناسب برخوردار شوند.
واکنشِ رئیس شورای شهر تهران که در خبرگزاری «خبرآنلاین» منتشر شده مبین شیوهی مدیریت مدیران در شورای شهر تهران و البته سایر ارگانهاست ،چنین واکنشی را باید نوعی پاسخِ معکوس به نقد جناب مهاجری دانست ، گویی پاسخ به نقدِ عدم تأمین اتوبوس برای مناطق محروم ، برداشتن خدمات رایگان از شهروندان تهرانی شده است!
آنچه باید مورد تأمل جدی مسئولان قرار گیرد، فراتر از بحث رایگان یا پولی بودن مترو است؛ مسئله اصلی، «فلسفه تأمین نیازها»ست. تأمین تنها دو دستگاه اتوبوس برای یک منطقه محروم، نیازمند بودجههای کلان یا پیچیدگیهای اداری نیست؛ بلکه نیازمند «اراده سیاسی» و «تغییر اولویتهای عدالتمحور» است.
چه تلخ و شرم آور است که تامین دو دستگاه اتوبوس را از نشانه های توزیع عدالت اجتماعی بدانیم!!!
وقتی بودجههای عظیمی در میان ارگانهای مختلف گردش میکند، اما تامین نیازهای حداقلی دانشآموزان سالها در لایههای بوروکراسی خاک میخورد، باید پرسید: مدیریت شهری به دنبال مدیریتِ «درآمد» است یا مدیریتِ «خدمت»؟
در دنیای مدیریت شهری، گاهی اعداد و ارقام، حقیقتِ زندگی انسانها را میپوشانند. وقتی استاد محمد مهاجری از تصویر دانشآموزان ساربوک سخن میگویند، محتوای مطلب چیزی ورای ضرورت تامین بودجه برای تامین حداقل های حقوق شهروندی مردم است ، مسئله ای که میبایست مورد توجه قرار گیرد کرامت انسانی و صیانت از حقوق اساسی مردم است ، موضوعی که به کرات در فصل سوم قانون اساسی و سایر قوانین عادی به آن اشاره شده است.
واضح است که عدم توجه به چنین اصولی سبب شده تا تقاضای سادهی تامین دو دستگاه اتوبوس به فریادی برای عدالت تبدیل شود ، فریادی که سه سال است در میانِ راهروهای بوروکراسی و تصمیات احساسی شنیده نشده است.
وکیل دادگستری_شیراز
نظر شما