۰ نفر
۲۵ آبان ۱۳۹۱ - ۱۴:۵۰

در شرایط فعلی برای جلوگیری از تخریب بیشتر سوریه و آوارگی مردم بی دفاع، باید یک راه حل میانه پیدا کرد و در این راه‎حل نیز باید خود مردم سوریه نقش اساسی داشته باشند.

یکی از تبعات تحولات 20 ماه گذشته سوریه  فشار زیادی است که از طرف دولت‎های غربی روی  “بشار اسد”، رئیس‎جمهوری سوریه، برای برکناری وی وارد می کنند. این فشارها  هم سیاسی بود ه و هم به صورت نرم از طریق جنگ روانی و رسانه‎ای اعمال می‎شود و پس از گذشت چند ماه از این تحولات، هم چنان ادامه داشته است. برخی از ذهنیت‌های موجود در جبهه غرب  بر این امر استوار است که اگر اسد از گردونه قدرت خارج شود، ثبات به سوریه  بازخواهد گشت. اما به نظر می رسد  متغیرهای جدید در صحنه سوریه آنقدر زیاد و تاثیرگذار است و وضعیت را به سمتی می برد که حتی برخی دیگر از تحلیلگران غربی امروز  به این اعتقاد رسیده اند که ولو بشار اسد هم از قدرت برکنار شود  در سوریه شاهد ثبات سیاسی و امنیتی نخواهیم بود بلکه هرج و مرج بیشتری به دلیل حضور جهادگران سلفی ایجاد خواهد شد.

البته این روزها  اسد ایستادگی محکمی را از خود نشان داده و با وجود فشارهای گوناگون، مواضع وی درمصاحبه با شبکه تلویزیونی روسیه نشان داد که سستی در اظهاراتش وجود ندارد بلکه عزم وی برای  ماندن و استمرار پایداری و مقاومت در برابر فشارهای خارجی هم چنان دیده می شود. اکنون این مسئله نیز مطرح است که آیا روند موجود در تحولات سوریه به سمت گسترش حضور نیروهای نظامی خارجی پیش خواهد رفت یا خیر؟ به نظرم باید در نظر داشت هرگونه دخالت نظامی در سوریه نیاز به یک توافق بین‎المللی و قطعنامه جامعی در شورای امنیت دارد که البته روسیه و چین هم چنان ایستاده اند؛ از طرف دیگر موقعیت سوریه که در کنار مرزهای فلسطین اشغالی قرار دارد نیز بر حساسیت موضوع افزوده است. این امور تماما میزان مقاومت بشار اسد و نظام موجود در سوریه را درمقابل فشارهای خارجی افزایش داده است. شاید بسیاری بر این باورباشند که اگر قرار است عملیات خارجی درسوریه رخ دهد باید از طریق مرزهای ترکیه باشد و ترکیه به عنوان یک عضو ناتو و داشتن بیشترین تعداد نیروها در آن، بایداین کشور  اقدام کننده اولیه باشد.

اما تصور من این است که اسد با برگه‎های قوتی که نشان داد در ترکیه دارد،از جمله بازیگری ای که با کردها در این زمینه صورت گرفت چه با کردهای مخالف دولت ترکیه و چه اقداماتی را که با کردهای سوریه برای عدم تحریک آنان علیه دولت خودش انجام داد، ابتکار عمل افراطی را از آنکارا گرفت. به عبارت دیگر سوری‎ها با این اقدامات توانستند به نوعی بحران داخلی خودشان را به برخی حوزه‎های پیرامونی خودشان از جمله ترکیه منتقل کنند.

در رابطه با اجلاس مخالفان در دوحه که برای اتحاد وانسجام بیشتر آن‎ها صورت گرفته نیز باید گفت غربی‎ها و البته در راس آن‏ها، آمریکایی‏ها احساس کردند که با وضعیت فعلی به دلیل انشقاق و تفکیک میان مخالفان، نمی‎توانند سرمایه‎گذاری جدی روی معارضه سوریه  انجام دهند .اکنون غرب درنظر دارد مرحله دیگری را در سوریه به آزمون گذارد تا افراد دیگری نیز وارد سازمان معارضه شوند. اما به نظر می‎رسد پایان اختلاف معارضه به این سادگی‎ها نباشد.می تواند شکلی از توافق صورت گیرد اما اصرار بیش از حد برخی جناح‎های داخلی معارض از جمله اخوان‎المسلمین که  با هرگونه راه‎حل سیاسی با دولت مخالفت می کنند نشان می‎دهد که همچنان جناح مقابل به دنبال راه حل میانه نیست. در شرایط فعلی برای جلوگیری از تخریب بیشتر سوریه و آوارگی مردم، باید یک راه حل میانه پیدا کرد و در این راه‎حل نیز باید به خود مردم سوریه نقش داده شود. راه حلی که به معنی واگذاری آینده سوریه به مردم  از طریق انتخابات و صندوق‎های رای میسر خواهد شد. اگر این اتفاق صورت بگیرد این مردم هستند که به صورت منطقی، مشروعیت نظام آینده خود را رقم می‎زنند؛ نه دخالت خارجی و پول عربی.

منبع : سایت قانون

کد خبر 257988

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
9 + 6 =